The Smashing Pumpkins - Monuments to an Elegy (2014)

Gewoon weer een goed en constant album van The Smashing Pumpkins. Moet alles hetzelfde blijven klinken als vroeger? Liever niet wat mij betreft. Vernieuwing is niet altijd een verbetering; klopt! Maar moet het altijd beter zijn? Kan gewoonweg niet. Ik zet elke dag koffie met een ouderwets koffiezetapparaat; nou ja, met een filter en gemalen koffie. De koffie smaakt steeds anders. Soms helemaal geweldig! En ja, soms ook wat minder. Maar altijd beter dan die constante prut die uit een Senseo of elk ander 'cupjes apparaat' komt gesijpeld. Hoe dan ook, ik drink ook mijn mindere bak koffie met veel smaak op. Gewoon; omdat ik toe was aan koffie. Zo ervaar ik dit album ook.

'Monuments to an Elegy' heeft absoluut het kenmerkende geluid van The Smashing Pumpkins, maar is duidelijk meer toegankelijk dan alles wat ze hiervoor hebben gemaakt. Voor mij geen bezwaar. Ook gelijk hun kortste album. Wat jammer. Maar omdat het zo lekker kort en toegankelijk is zet je het wel wat gemakkelijker op. Andere albums moet ik echt meer aan toe zijn. En wil je andere albums écht luisteren moet je er wel wat meer tijd voor uittrekken. Niet erg, doe ik graag als ik eraan toe ben. Maar betekent niet automatisch dat ik dit album niets vind. Zoals gezegd; erg toegankelijk, maar door het stemgeluid van Corgan nog steeds overduidelijk The Smashing Pumpkins. Ook qua sound in zijn algemeenheid. Het gebruik van synth's is zeker niet nieuw voor de band. Maar het komt op mij over dat de manier waarop de synth's worden toegepast eraan bijdraagt dat scherpe randjes meer worden afgerond, waardoor het allemaal meer gepolijst overkomt. Al met al klinkt het album in z'n geheel genomen iets minder uniek dan ik gewend ben van The Pumpkins, maar voor mij nog steeds ZEER genietbaar!!

Met slechts 9 tracks en krap 33 minuten aan de erg korte kant, maar afgezien daarvan best een leuke plaat. The Smashing Pumpkins komt hier meer poppy voor de dag dan op de vorige paar albums en het meer toegankelijke geluid misstaat de band niet. De gloriedagen liggen inmiddels behoorlijk ver in het verleden en zullen niet terugkeren, maar hier hoeft men zich zeker niet voor te schamen.