Monsieur Gainsbourg Revisited (2006)

Heerlijk album met allemaal prachtig gecoverde nummers.
Zet hem op en je raakt verkocht.

Leuke verzamelaar, ook als je de originelen niet kent.
Hoogtepunten: Jarvis Cocker, Michael Stipe (met James Iha) en Marc Almond!

Inderdaad een leuke verzamelaar, maar (zoals vaker met dit soort eerbetoon-albums) het stuitert alle kanten op.
Een grabbelton aan stijlen en bands dus. Natuurlijk wel heel erg leuk om Cat Power het hijgerige Je T'Aime Moi Non Plus te horen zingen met Karen Elson (mevrouw Jack White). Weer eens een andere invalshoek

Geniaal is dat Portishead voor hun cover de bassline hebben gebruikt van het oorspronkelijke nummer dat op het volgende nummer word gecoverd. Aardig, niet meer en niet minder.

Serge Gainsbourg is een grote artiest, die vooral bekend is geworden door zijn shockerende optredens op t.v. , maar ook dubbelzinnige liedjes. Geboren als joods-oekranisch, ouders (beide artiest) waren gevlucht , in 1932 als Fransman genaturaliseerd, wat in de 2e wereldoorlog weer werd teruggedraaid. Eerst geprobeerd door te breken als schilder, later als muzikant, acteur , maar vooral als enfant terrible. Vele relaties (Birgitte Bardot, Jane Birkin) waarbij soms veel jongere vriendinnen, maar een briljant liedjesschrijver. Startend als echte chansonnier en schrijver, later werd de muziek ook steeds onvoorspelbaarder.
Deze cover plaat bestaat ook als Serge Gainsbourg - Monsieur Gainsbourg (2006) - MusicMeter.nl en deze is ook muzikaal divers. Natuurlijk door de covers te vertalen en een veelheid van groepen en artiesten in te huren krijg je een ratjetoe aan muziek en de ene cover is ook beter dan de andere. Maar hierdoor blijkt wel de veelzijdigheid van deze artiest. Ik weet niet hoe de artiesten gekozen zijn, maar het is wel heel divers. Zijn ze beter dan de originelen ? Dat denk ik niet, maar op deze wijze klinkt het wel erg lekker. Het overbekende 'je 't aime moi non plus' door twee zangeressen laten zingen past wel geheel in het provocerende van dit lied. Ik kende Karen Elson niet, blijkt een model te zijn, die ook twee platen heeft gemaakt en getrouwd is geweest met Jack White. Zo leer je nog eens wat. De uitvoering van Portishead vind ik erg goed gedaan, Placebo is ook goed. The ballad of Melody Nelson komt van het concept album (Ballade de Melody Nelson) wat geïnspireerd is door Lolita van Nabakov, op het oorspronkelijke album heeft muze Jane Birkin ook een belangrijke rol. In deze tijd bijna ondenkbaar dat zo'n album uit gebracht kon worden.
In het geweldige programma 'Chansons' van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps was een fragment te zien dat een jongenskoor, geheel verkleed als Serge Gainsbourg een ode aan hem brengt. Serge is stomdronken, zoals zo vaak bij tv optredens, maar schiet vol bij deze ode. Een prachtig fragment, waarbij we ook de andere, gevoelige kant van deze artiest zien. Deze kant die ook in heel wat nummers naar boven komt, maar zijn cynische, provocerende en shockerende kant zal altijd aan hem blijven kleven. Hij heeft ook bij een aantal films muziek geschreven, waaronder één met Silvia Kristel in de hoofdrol. Dat zal ook wel geen brave film zijn geweest en ook weer geheel passend bij deze artiest.
Deze cd neemt in stijl afscheid, met Carla Bruni, geheel in lijn met het eerste zuchtmeisje zangeres Jane Birkin. Maar net als Jane Birkin heefft ook Carla Bruni genoeg kwaliteit om daar niet afhankelijk van te zijn.
Vreemd album, maar nog niet zo divers en bizar dan de artiest die gecovered wordt.

J'adore ça.

Rien du tout, dat is de hoeveelheid opwinding die ik doorgaans ervaar bij tribute-bands en tribute-albums. Trillend Op M’n Benen - Doe Maar Door Anderen is zo’n sof. Er zijn uitzonderingen, zoals Turalura en Elvis Belgisch. Maar de actieradius daarvan reikte in beide gevallen niet eens tot boven de Moerdijk. Het internationalere Monsieur Gainsbourg Revisited heb ik meteen na het verschijnen gekocht. Dat had natuurlijk veel te maken met ene Marc Almond, die hier laat doorschemeren dat hij ”a see-through toy” is ”that no one else can see.” Een doorzichtige dildo, dus. Initieel vond ik het jammer dat Sly en Robbie hier niet met Grace Jones collaboreren, maar madame Faithfull beschikt ook over ravissante rasta-vibraties.

Met de overige gast-artiesten heb ik minder affiniteit, maar het merendeel combineert eigenzinnigheid met respect voor het werk van mister Gainsbarre. En met dat originele werk ben ik dan weer wel vertrouwd, meer dan met dat van Brel. Hulde aan de initiatiefnemers om ook enkele op dat moment hete artiesten als Franz Ferdinand en Placebo te betrekken. Dat contrasteert mooi met de twee dames van het eerste uur: Françoise Hardy en de onvermijdelijke Jane Birkin.

Carla Bruni vormde toen een mooi ogende brug tussen actueel en gevestigd. Maar toen kort daarna de Hongaarse Napoleon deze brug betrad, raakte la Bruni voor eeuwig en één dag verbrand. Achteraf beschouwd had Vanessa Paradis misschien beter gepast op deze plaat. Maar de grootste afwezige voor mij is toch Arno, die eerder Gainsbourgs ’Elisa’ zong in duet met Birkin. Dat hij toen al het Engels had afgezworen, lijkt mij geen valabel excuus. Toi non plus?