Monsieur Gainsbourg Revisited (2006)

Rien du tout, dat is de hoeveelheid opwinding die ik doorgaans ervaar bij tribute-bands en tribute-albums. Trillend Op M’n Benen - Doe Maar Door Anderen is zo’n sof. Er zijn uitzonderingen, zoals Turalura en Elvis Belgisch. Maar de actieradius daarvan reikte in beide gevallen niet eens tot boven de Moerdijk. Het internationalere Monsieur Gainsbourg Revisited heb ik meteen na het verschijnen gekocht. Dat had natuurlijk veel te maken met ene Marc Almond, die hier laat doorschemeren dat hij ”a see-through toy” is ”that no one else can see.” Een doorzichtige dildo, dus. Initieel vond ik het jammer dat Sly en Robbie hier niet met Grace Jones collaboreren, maar madame Faithfull beschikt ook over ravissante rasta-vibraties.

Met de overige gast-artiesten heb ik minder affiniteit, maar het merendeel combineert eigenzinnigheid met respect voor het werk van mister Gainsbarre. En met dat originele werk ben ik dan weer wel vertrouwd, meer dan met dat van Brel. Hulde aan de initiatiefnemers om ook enkele op dat moment hete artiesten als Franz Ferdinand en Placebo te betrekken. Dat contrasteert mooi met de twee dames van het eerste uur: Françoise Hardy en de onvermijdelijke Jane Birkin.

Carla Bruni vormde toen een mooi ogende brug tussen actueel en gevestigd. Maar toen kort daarna de Hongaarse Napoleon deze brug betrad, raakte la Bruni voor eeuwig en één dag verbrand. Achteraf beschouwd had Vanessa Paradis misschien beter gepast op deze plaat. Maar de grootste afwezige voor mij is toch Arno, die eerder Gainsbourgs ’Elisa’ zong in duet met Birkin. Dat hij toen al het Engels had afgezworen, lijkt mij geen valabel excuus. Toi non plus?