Yes - Like It Is (2014)

Staat op spotify. Is dit een live album? Ik ga eens luisteren. Laatste studio album was maar zo zo en op een bijzondere manier tot stand gekomen.

Zwaagje ja dit is van live concerten, het geluid is goed.
Like It Is: Yes at the Bristol Hippodrome - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Eerste luister beurt er op zitten en ik word er niet vrolijk van eerlijk gezegd. Ik laat dit voor wat het is en koester Yes uit vroeger tijden. Ik geef geen stem.

Het is wat slapjes/braafjes, deze opname uit 2004 , release 2014 heeft iets meer pit.
Yes - Songs from Tsongas (2014)

Ze blijven maar grossieren in live opnames van overbekende Yes klassiekers.

Als ze eerlijk waren geweest, zouden ze de nummers die (mede-)geschreven zijn door Jon Anderson weg moeten laten uit het repertoire. Na de vervanging door Jon Davison.

Yes is voor mij over en uit. Mooi geweest.
Alles wordt uitgemolken, elke scheet geregistreerd.
Ik vermaak mij wel met Yes van zoveel jaar geleden.
Houdbaarheid is verstreken. De band is live een log traag schip geworden.
Geen Anderson kloon die daar nog iets aan kan doen.

Bye bye.

Ik ben verre van een Yes kenner (volgens mij ken ik enkel Owner of a Lonely Heart), maar ik vind dit optreden zeker niet slecht. Ik moest wat wennen aan de zang en ik moet eerlijk zeggen dat de zanger geen gemakkelijk stemgeluid heeft om te beluisteren.
Instrumentaal zit het echter wel best sterk in elkaar met prachtig uitgesponnen passages. Daarnaast is de opname kwaliteit ook erg goed, maar dat verwachtte ik ook niet anders van een Frontiers release.
Misschien hier en daar wat gedateerd, maar muzikaal gezien zeker niet slecht.

Haha mooi stukje

Thanx. Niet meer serieus te nemen deze band.
Jammer hoor, Yes heeft heel mooie dingen gemaakt.

Ok ken ze niet op die ene hit na..zal ns wat ouds van ze opspitten..

The Yes Album , Fragile en Closr To The Edge zijn mooie instappers luigi.

Voor de meer rockgetinte albums zijn Drama en 90125 ( met die hit) wel aan te bevelen.

Ga er achteraan bikkel..thanx voor de tips

Ik ben vandaag de band's discografie door aan het nemen. Ik ben bij tijd en wijle nogal een (jeugd) sentimenteel persoon en dan luister ik weer eens naar wat oldtime favorieten. Dat heb je als je wat ouder wordt. Maar nu gaat het hier niet helemaal goed, want ik begin er'n bietje groen en geel uit te zien.

En tóch... wilde ik de huidige Yes nog één kans geven, maar eigenlijk weet ik het ook wel zeker: Bye bye Yes! De band is nog slechts een schaduw van wat het ooit was...

Het blijven (uiteraard) in beginsel erg mooie nummers. Echter de jarenlange ervaring houdt de band heden ten dage nog slechts een klein beetje op de been. Meer ook niet. De vaart is totaal eruit en dit kan ik ze ook niet echt aanrekenen. Bovendien, wie ben ik om te zeggen dat ze dan maar moeten stoppen.
Je moet tenslotte altijd blijven bewegen en datgene blijven doen waar je plezier in hebt, zeker als je wat of veel ouder bent en dan hoef je van mij niet meteen naar de bejaardengym of te gaan pasjansen.

En tóch...wat Jon Anderson's clonen en "uitzonderingen bevestigen de regel" betreft, luister nog maar eens naar de originele Jon van zeventig! Want ondanks zijn stijve maniertjes (had ie altijd al) en stijve spiertjes (mag het), beweegt en zingt Anderson wel (weer) stukken beter dan Davison, ook al doet de nieuwe Jon nog zo zijn best. Anderson "ziet" er in elk geval nog steeds beter uit.

Dat is ook mijn punt eigenlijk. Waarom al die imitators ?
En live spelen ze tegenwoordig in een lagere versnelling.
Maar ok, de schoorsteen zal ook moeten blijven roken........maar Yes is nu zo'n beetje haar eigen tributeband geworden.