Susanne Sundfør - Ten Love Songs (2015)

Ben hier benieuwd naar, de single Fade Away klinkt alvast geweldig.

Dit is al de derde interessante release, die bekend wordt van 2015!

Ik vind de single ietwat te poppy maar ben wel erg benieuwd naar hoe dit album verder gaat klinken (meer pop is al aangekondigd).

Eerlijk gezegd klinkt die alsof ze Susanna gekruist hebben met Agnetha Fältskog en er een passant 2 Röyksopp-patronen ingefoefeld hebben. Wat een vreselijke aerobics-plaat.

Zelfs Robyn maakt beter

14 maart in Paradiso!

Wow! Echt prachtig. Vooral 'Memorial' Dat is gewoon klassiek. Echt een beauty van een album. Met opener 'Darlings' is het al meteen raak!

Oh wat was en is The Silicone Veil toch een prachtig album. Ik hield dan ook mijn hart vast toen ik single Fade Away van Ten Love Songs voor het eerst hoorde. Dit nummer is me net even té poppy. Nu heb ik daar niks op tegen, maar van Sundfør verwacht ik gewoonweg magie en dat kunnen we dat nummer niet noemen.

Gelukkig horen we in opener Darlings al dat het wel degelijk mysterieus kan blijven. Het is eigenlijk een langgerekt intro op wat nog gaat komen.
Zo is Accelerate flinke pop met een bite. Ietwat minder dromerig dan de nummers op The Silicone Veil, maar pakkend, met genoeg ingrediënten om het spannend te houden. En dan het orgel solo... dat is toch lekker! Wat hebben die vrouwen uit het noorden toch met dat instrument?! Opzwepender kan het album niet van start gaan dacht ik zo.

En dan volgt single Fade Away dat vermaledijde popnummer dat opeens helemaal op z'n plek valt daar het naadloos volgt op Accelerate. Ineens valt de Noorse kroon.... dit is eigenlijk gewoon 'catchy as hell'.

Ik wilde toch wat mysterie en schoonheid? Nou dan doet mevrouw niet moeilijk en krijg ik dat voorgeschoteld op Silencer dat klinkt als een kruising tussen een Within Temptation ballad en Kate Bush. Tja.....

Kamikaze ligt in de lijn van Fade Away: meer pop, maar toch genoeg scherpe randjes om het boeiend te houden. Opvallend is het einde dat eindigt op klavecimbel (nou ja, ongetwijfeld de elektronische variant ervan).

Op Memorial is het weer wat gas terug waardoor de dromerigheid opnieuw present is. Het is een wat slepend nummer met een pompeuze opbouw die abrupt overgaat in een, jaaaaa daar is ie dan, 'sprookjesachtige' klassieke sfeer. Hierdoor kan ze met haar zang af en toe lekker excelleren. Typisch zo'n nummer waar je helemaal in op kunt gaan, en dat doe ik dan ook graag. Waarschijnlijk wel het hoogtepunt van dit album, perfect in het midden geplaatst. Prachtig gedaan Susanne!

Delirious was al eerder te horen en sluit goed aan bij het vorige album wat mij betreft. Wat een heerlijke stamper is dit toch!

Hierna komt Slowly, alsof verse dauwdruppels duidelijk zichtbaar uiteen spatten. Kristalheldere popmuziek die alleen maar uit het hoge noorden kan komen zou je haast denken. Onzin natuurlijk, maar ik krijg hier toch best een fijn gevoel bij. Misschien omdat er zo'n jaren '80 vibe vanuit gaat?!

Trust Me doet me erg denken aan Anna von Hausswolff, ook al zo'n prachtmens (uit Zweden). Een nummer ontdaan van allerlei opsmuk zoals hiervoor op het album. Een puur nummer dat gelijk heel kwetsbaar overkomt, iets wat Anna doorlopend voor elkaar krijgt bij mij in tegenstelling to Susanne die me vaak euforie weet te bezorgen.

Afsluiter Insects is een rauw, opwindend nummer. De vreemde trekjes die het heeft maken het alleen maar interessanter. Het kan dit geweldige album niet beter afsluiten.

Was ik na het eerste geluid erg terughoudend geworden, daar is dat compleet omgeslagen in een absolute jubelstemming. Susanne Sundfør flikt het gewoon weer!

Fijne review aERodynamIC! Ik ben nu zeer benieuwd geworden.

Ook ik vind het een fijne review en mijn interesse is daardoor nog iets hoger komen te liggen maar om nou jouw opmerking ook als recensie aan te vinken vind ik zelf wat overdreven

De wat stevigere singles vind ik muzikaal wel fijn, met name Delirious (Fade Away heb ik nooit zoveel mee gehad). Helaas is de stem van Susanne te onpersoonlijk en mechanisch om er echt een klik bij te voelen.

Die stem verpest het voor mij helemaal. De kat van de buren klinkt nog beter (met z'n staart tussen de deur) Verschrikkelijk

Kan ik me iets bij voorstellen: die mensen verwijs ik dan ook met liefde door naar Anna von Hausswolff

Ik vind haar stem juist prachtig en helemaal niet onpersoonlijk of emotieloos.

Uit persoonlijke ervaring inmiddels kan ik me niet anders dan me hierbij aansluiten. Gaat dat horen, is echt de moeite waard!

Volgens mij had Aero diezelfde ervaring met Eivør - Larva (2010) dart ik hem tipte. En eigenlijk snap ik het wél: een stem die klinkt als 'een klok', helder met een heel hoog bereik - en toch kan zoiets, net als bij de stem van Maddy Prior (Steeleye Span), leiden tot een soort vermoeidheid; alsof er achter al dat heldere en glaszuivere hoog géén emotie zit.

Anna daarentegen zingt je af en toe de rillingen op het lijf, letterlijk, en daar vervolgens ook weer vanaf

Voor mij hebben The Silicone Veil en zeker The Brothel de drempel veel te hoog gelegd. Ten Love Songs haalt dat niveau nergens. Hopelijk gaat Sundfor uiteindelijk niet Sia achterna (die van Colour the Small One naar 1000 Forms of Fear ook een soortgelijk weg bewandelde).

Venderkets ik vraag mij af of je het hele album hebt geluisterd. Vind dat echt een vergelijking van niks :/

Een keer of vier inmiddels.

Haalt wat mij betreft ook zelden het niveau van The Silicone Veil. Sommige tracks zijn veel te poppy of bombastisch, terwijl een nummer als Silencer weer te weinig om het lijf heeft. The Silicone Veil had ook zijn dansbare popnummers en ballads, maar het mysterieuze en onheilspellende karakter van die plaat bleef altijd aanwezig, terwijl ze hier op elk nummer iets anders lijkt te proberen. Zo ontstaat er wel meer variatie, maar ontbreekt het vrijwel volkomen aan coherentie en heeft dit meer weg van een verzameling losse tracks die ze nog ergens had liggen (al duidt de titel dat wel enigszins aan natuurlijk). Had daarom ook vrij weinig uitgemaakt als nummers in een andere volgorde hadden gestaan; heb soms zelfs gecheckt of hij niet toevallig op shuffle stond.

Zo is dit voor mij een plaat van goede en mindere momenten geworden; het wordt nooit zwakzinnig, maar ben vooral meer van haar gewend. Eerste twee tracks zijn wat mij betreft de hoogtepunten hier (Fade Away vond ik vooraf niet zoveel van, maar kan ik net zoals aERo prima hebben omdat het na Accelerate komt en daar zo naadloos op aansluit), en ook de laatste twee tracks zijn erg goed. De mindere momenten zitten eigenlijk allemaal daartussen, op het schitterende Memorial na; soms iets te pompeus, maar nooit zó groots opgezet dat het onverdraagzaam word, zoals bij Delirious na een tijdje wel het geval is.

Al met al is deze plaat een tegenvaller, al zegt dat meer over hoe goed The Silicone Veil eigenlijk is.

Ik ben ook enigszins teleurgesteld, maar dat komt zoals de heren hierboven ook al zeggen dankzij de uitstekende voorgangers. Wel een mooie instapplaat voor mensen die nog niet bekend zijn met haar oeuvre.

Kende de dame niet, openingsnummer klinkt erg mooi. Haar stem is leniger dan een slangenmens zo te horen. De rest van de nummers deden me niet zoveel. Misschien over een tijdje nogeens opzetten.

Een nummer als White Foxes van haar vorige album vond ik erg goed, maar hier kan ik vooralsnog nog niet echt inkomen. Het album wordt trouwens enorm neergesabeld in de meest recente OOR.

Dat zeikblad dat bijna niemand nog serieus neemt? Ik snap goed dat dit album voor velen tegenvalt maar om nu af te gaan op Oor?!

Ik ga helemaal niet af op de OOR hoor, heb dit album al beluisterd voor ik die recensie las. Vind die recensie ook erg overdreven. Overigens neem ik de OOR nog wel redelijk serieus, al heb je er natuurlijk altijd wat matige recensenten tussen zitten.

oor word gedrukt in amsterdam bij de telegraaf ..die zijn echt niet serieus
hoor

was jaren lid van die club en mijn mening is ik begreep niks van hun beoordelingen
van de muziek

Susanne Sundfør is een goede zangeres het gaat een beetje de kant van op Valérie Lagrange
en Jo Lemaire en daar houd ik wel van niks op tegen vind het lekkere muziek

Album heeft mijn voorlopige top 5 van 2015, heerlijke combinatie stem en iets wat donkere en broeierige sfeer van het album.

Als je dit al broerierig vindt, zou ik me niet wagen aan Anna von H. , Hydra's Dream of Jenny Hval - dit is gewoon platte mooikwelerij (en het doet me denken aan die mop over twee Europese medisch specialisten die een congres in Verwegistan bezoeken).

Matigjes, imo.

Eerste luisterbeurt viel wat tegen, nadat Delirious een paar keer voorbij kwam op shuffle kwam die wel binnen. Daarna volgde de rest van het album snel. Genieten , echt een fijn eigen geluid.

Best een heel aardig album. De muziek is op zijn best als ze buiten de band durft te springen, zoals het (mogelijk) aan klassieke muziek(bach?) ontleende stukje in Accelerate(3.30). De beste nummers zijn het tien minuten lange Memorial en het ietwat broeierige Delirious. Die laatste doet,door de ritmische geweerschoten, zelfs een beetje aan Portishead(machine gun) denken. Fade Away vind ik iets te poppy en silencer te zweverig. Voor de rest kan ik geen slechte nummers ontdekken.