Manilla Road - Open the Gates (1985)
mijn stem
18 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Black Dragon
-
Metalstorm (5:17)
-
Open the Gates (2:21)
-
Astronomica (5:01)
-
Weavers of the Web (4:17)
-
The Ninth Wave (9:31)
-
Heavy Metal to the World (3:19)
-
The Fires of Mars (6:13)
-
Road of Kings (5:45)
-
Hour of the Dragon (4:45)
-
Witches' Brew (6:24)
0
geplaatst: 19 maart 2017, 21:13 uur
Open The Gates is hard op weg om mijn favoriet te worden van deze marathon. We zijn nog niet zo lang onderweg, maar de lat wordt hier toch wel erg hoog gelegd. Op dit album hoor je vooral alle goede elementen van de voorgaande albums. Manilla Road is lekker fel op Metalstorm en Open The Gates. Het psychedelische geluid komt uitstekend naar voren in geweldige songs als Astronomica en The Ninth Wave en natuurlijk hebben we de rock&rollsongs in Heavy metal to the world en Road of Kings.
Mijn bewondering voor Mark Shelton blijft groeien. Niet alleen is hij als zanger uitermate geschikt voor dit genre, maar zijn talent voor gitaarspelen is ongekend. Die man mag rustig uren en uren blijven soleren. Hij kan me gewoon niet vervelen. De sfeer van Dreams of Eschaton keert regelmatig terug. Verder erg content met het drumwerk van Randy Foxe, die duidelijk meer dreunt dan Fisher. Ook op dit album staan songs die goed zijn, maar het gemiddelde wat naar beneden halen. De 4,5* zijn wel dikverdiend.
Tussenstand:
1. Open The Gates
2. Mark of the Beast
3. Crystal Logic
4. Invasion
5. Metal
Mijn bewondering voor Mark Shelton blijft groeien. Niet alleen is hij als zanger uitermate geschikt voor dit genre, maar zijn talent voor gitaarspelen is ongekend. Die man mag rustig uren en uren blijven soleren. Hij kan me gewoon niet vervelen. De sfeer van Dreams of Eschaton keert regelmatig terug. Verder erg content met het drumwerk van Randy Foxe, die duidelijk meer dreunt dan Fisher. Ook op dit album staan songs die goed zijn, maar het gemiddelde wat naar beneden halen. De 4,5* zijn wel dikverdiend.
Tussenstand:
1. Open The Gates
2. Mark of the Beast
3. Crystal Logic
4. Invasion
5. Metal
0
geplaatst: 19 maart 2017, 21:14 uur
Skyrim spelen met Open The Gates, wat een heerlijke tijd was dat! Na heel lang alleen Crystal Logic in mijn bezit te hebben gehad, was dit mijn eerstvolgende aanschaf en ook meteen een flinke verbetering. De productie is nog steeds erg gruizig, maar de toevoeging van Randy Foxe op drums zorgt in ieder geval voor veel dynamischere partijen, waardoor het allemaal iets minder opvalt. Shelton heeft daarnaast een flinke portie galm op zijn solo's aangebracht, waardoor de algemene sound buiten 'metal', nog steeds een flinke portie psychedelica heeft.
De psychedelica komt het beste naar voren op The Ninth Wave. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel liefde ik voor deze track voel. Mark Shelton klinkt als een geestesbezweerder die eenzaam op een rots tussen de golven met gitaarsolo's kwade geesten van zich afslaat terwijl hij ze vervloekt met zijn maniakale zang. Een episch meesterwerk waar weinig metalbands overheen kunnen komen. Deze sfeer komt op Astronomica, The Fires Of Mars en Witches Brew ook terug, terwijl Open The Gates en Heavy Metal To The World de oude rock 'n roll-vibe nog steeds handhaven. Waar ik dit op Crystal Logic hinderlijk vond, erger ik me er hier echter een stuk minder aan. Het voelt gewoon allemaal 'af' aan.
Het artwork behoort tot het beste dat de band heeft voortgebracht en zat wat mij betreft ook een perfecte ondersteuning neer voor wat epic metal als subgenre precies inhoudt. Perfect is het nog steeds niet, maar het zit er dicht in de buurt. Open The Gates is wat mij betreft een goeie verbetering ten opzichte van zijn voorganger en zeker een van de beste MR albums.
1. Open The Gates
2. Mark Of The Beast
3. Crystal Logic
4. Invasion
5. Metal
De psychedelica komt het beste naar voren op The Ninth Wave. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel liefde ik voor deze track voel. Mark Shelton klinkt als een geestesbezweerder die eenzaam op een rots tussen de golven met gitaarsolo's kwade geesten van zich afslaat terwijl hij ze vervloekt met zijn maniakale zang. Een episch meesterwerk waar weinig metalbands overheen kunnen komen. Deze sfeer komt op Astronomica, The Fires Of Mars en Witches Brew ook terug, terwijl Open The Gates en Heavy Metal To The World de oude rock 'n roll-vibe nog steeds handhaven. Waar ik dit op Crystal Logic hinderlijk vond, erger ik me er hier echter een stuk minder aan. Het voelt gewoon allemaal 'af' aan.
Het artwork behoort tot het beste dat de band heeft voortgebracht en zat wat mij betreft ook een perfecte ondersteuning neer voor wat epic metal als subgenre precies inhoudt. Perfect is het nog steeds niet, maar het zit er dicht in de buurt. Open The Gates is wat mij betreft een goeie verbetering ten opzichte van zijn voorganger en zeker een van de beste MR albums.
1. Open The Gates
2. Mark Of The Beast
3. Crystal Logic
4. Invasion
5. Metal
0
geplaatst: 14 januari 2019, 14:56 uur
Fantastisch album
Tussenstand:
1. Open the Gates
2. Metal
3. Invasion/Crystal Logic
Tussenstand:
1. Open the Gates
2. Metal
3. Invasion/Crystal Logic
0
geplaatst: 11 augustus 2020, 09:27 uur
Oei, ondanks alle lofuitingen hier over dit album, moet dit wel zo'n beetje de slechtste zanger zijn die ik ooit gehoord heb, echt afschuwelijk, dit slaat werkelijk helemaal nergens op wat mij betreft. 
0
geplaatst: 11 augustus 2020, 10:12 uur
jailhouserocker1 schreef:
Oei, ondanks alle lofuitingen hier over dit album, moet dit wel zo'n beetje de slechtste zanger zijn die ik ooit gehoord heb, echt afschuwelijk, dit slaat werkelijk helemaal nergens op wat mij betreft.
Oei, ondanks alle lofuitingen hier over dit album, moet dit wel zo'n beetje de slechtste zanger zijn die ik ooit gehoord heb, echt afschuwelijk, dit slaat werkelijk helemaal nergens op wat mij betreft.
Ja, niet om aan te horen, hij zingt niet alleen vreselijk vals, z'n zanglijnen zijn ook van een ernstig belabberd niveau.
Muzikaal best in orde maar ik vind dat deze band veel te hoog gewaardeerd wordt. #smaakdingetje
0
geplaatst: 11 augustus 2020, 10:17 uur
Manilla Road is een cultdingetje. Het is niet zo dat ze afgeladen stadions platspelen. Ze hebben dat ondefinieerbare heroïsche metalgevoel dat liefhebbers van traditionele heavy metal aanspreekt ondanks dat het niet allemaal even best is.
0
geplaatst: 11 augustus 2020, 10:57 uur
Edwynn schreef:
Manilla Road is een cultdingetje. Het is niet zo dat ze afgeladen stadions platspelen. Ze hebben dat ondefinieerbare heroïsche metalgevoel dat liefhebbers van traditionele heavy metal aanspreekt ondanks dat het niet allemaal even best is.
Manilla Road is een cultdingetje. Het is niet zo dat ze afgeladen stadions platspelen. Ze hebben dat ondefinieerbare heroïsche metalgevoel dat liefhebbers van traditionele heavy metal aanspreekt ondanks dat het niet allemaal even best is.
Dat begrijp ik best, vandaar #smaakdingetje maar goed dat geldt voor alles.
0
geplaatst: 11 augustus 2020, 13:24 uur
Edwynn schreef:
Manilla Road is een cultdingetje. Het is niet zo dat ze afgeladen stadions platspelen. Ze hebben dat ondefinieerbare heroïsche metalgevoel dat liefhebbers van traditionele heavy metal aanspreekt ondanks dat het niet allemaal even best is.
Manilla Road is een cultdingetje. Het is niet zo dat ze afgeladen stadions platspelen. Ze hebben dat ondefinieerbare heroïsche metalgevoel dat liefhebbers van traditionele heavy metal aanspreekt ondanks dat het niet allemaal even best is.
Het Manilla Road kwartje is bij mij nooit gevallen terwijl genregenoot (?) Cirith Ungol het bij mij wel weer goed doet.
2
geplaatst: 24 december 2020, 11:37 uur
jurado schreef:
Ja, niet om aan te horen, hij zingt niet alleen vreselijk vals, z'n zanglijnen zijn ook van een ernstig belabberd niveau.
Muzikaal best in orde maar ik vind dat deze band veel te hoog gewaardeerd wordt. #smaakdingetje
(quote)
Ja, niet om aan te horen, hij zingt niet alleen vreselijk vals, z'n zanglijnen zijn ook van een ernstig belabberd niveau.
Muzikaal best in orde maar ik vind dat deze band veel te hoog gewaardeerd wordt. #smaakdingetje
Ik heb dit even gemist, maar 'te hoog gewaardeerd' bij deze band is toch even compleet contextgebonden. 99% van de muziekwereld heeft jouw mening en er is een groepje freaks (zoals ik) die het als een van de favoriete bands plaatst.
In het 'Epic Metal III'-topic op metalfan.nl heb ik Manilla Road als volgt omschreven met betrekking tot eerst Masque Of The Red Death en daarna The Ninth Wave:
(Masque Of The Red Death van Mystification)
Oppervlakkig gezien is dit jaren '80 speed/thrash metal. En toch is het anders dan wat een Slayer of Metallica of Anthrax. Die bands verschillen onderling ook, maar niet per se op basis van wat thrash metal 'thrash' maakt. Maar het refrein hier bevat iets wat al deze band niet hebben: klaaglijke, bombastische zanglijnen die eerder passen binnen een doom metalband als Candlemass. Alles erop om iets extra's in de song aan te brengen. Die overgang op 2:20 minuten heeft ook weer die overgang op iets dat eerder past bij doom metal, helemaal met die naargeestige solo die daarna volgt. Alles is gericht in de muziek, de zang en de compositie om die specifieke vibe over te brengen van een gotisch horrorepos waar de meeste andere thrashbands vooral de agressie en snelheid als belangrijkste factor aanhalen. Manilla Road is zo'n band die doom, thrash, classic rock, jaren '70 psychedelica en gouwe ouwe heavy metal samenvoegt tot een mengsel dat het stukje 'subliem' in de muziek extra naar voren brengt.
Mijn ultieme voorbeeld van epic metal is dit:
(The Ninth Wave van Open The Gates)
Dit roept beelden op van een kolkende oersoep. Een voor-historische wereld waar de nietige mens speelbal is voor goden en monsters. En daar staat Mark Shelton op een rots, omringt door de geesten van de zee als een sjamaan de oerkrachten in bedwang te houden met zijn gitaarsolo die galmt, kermt, knarst en piept. Dit is oer-metal. Dit is de muziek van lang vervlogen, mythische tijden. Het is rauw. De zang is niet mooi, maar tegelijkertijd vol van schoonheid. Dit is niet zomaar heavy metal: dit is epic!
Oppervlakkig gezien is dit jaren '80 speed/thrash metal. En toch is het anders dan wat een Slayer of Metallica of Anthrax. Die bands verschillen onderling ook, maar niet per se op basis van wat thrash metal 'thrash' maakt. Maar het refrein hier bevat iets wat al deze band niet hebben: klaaglijke, bombastische zanglijnen die eerder passen binnen een doom metalband als Candlemass. Alles erop om iets extra's in de song aan te brengen. Die overgang op 2:20 minuten heeft ook weer die overgang op iets dat eerder past bij doom metal, helemaal met die naargeestige solo die daarna volgt. Alles is gericht in de muziek, de zang en de compositie om die specifieke vibe over te brengen van een gotisch horrorepos waar de meeste andere thrashbands vooral de agressie en snelheid als belangrijkste factor aanhalen. Manilla Road is zo'n band die doom, thrash, classic rock, jaren '70 psychedelica en gouwe ouwe heavy metal samenvoegt tot een mengsel dat het stukje 'subliem' in de muziek extra naar voren brengt.
Mijn ultieme voorbeeld van epic metal is dit:
(The Ninth Wave van Open The Gates)
Dit roept beelden op van een kolkende oersoep. Een voor-historische wereld waar de nietige mens speelbal is voor goden en monsters. En daar staat Mark Shelton op een rots, omringt door de geesten van de zee als een sjamaan de oerkrachten in bedwang te houden met zijn gitaarsolo die galmt, kermt, knarst en piept. Dit is oer-metal. Dit is de muziek van lang vervlogen, mythische tijden. Het is rauw. De zang is niet mooi, maar tegelijkertijd vol van schoonheid. Dit is niet zomaar heavy metal: dit is epic!
Manilla Road is oppervlakkig vals en gammel, maar onderhuids/tussen de regels was het een van de meest pure metalbands die er bestaan. Als het aankomt op dat epische gevoel, zijn bands als Symphony X en Blind Guardian de acts die episch omschrijven, Manilla Road was een band die het gevoel liet ervaren. Maar dit is iets dat je echt moet voelen, mijn omschrijving is al niet toereikend genoeg omdat het geschreven woord is voor muziek die ervaren moet worden. Het is bijna religieus in dat opzicht, 'je zou het niet begrijpen als je niet gelooft'.
Maar Mark Shelton's zanglijnen vreselijk vals en van belabberd niveau noemen, ik hoor dat er echt niet in terug. Mooi? Niet op de gangbare manier nee. En toch zijn ze voor mij zoveel puurder en beter dan de technisch begaafdere zangers uit het metalgenre voor het gros van de tijd voortbrengen. Shelton's brakke en klaaglijke zang laat je tochtige kerkers met klaagzang, zompige moerassen met rottende lijken en platgetrapte slagvelden ervaren. Die ervaring kan niet overgebracht worden door een grunter (overtreffende trap van 'vals zingen') of een technisch begaafd zanger als Rob Halford of Bruce Dickinson. ZIj zouden kunnen omschrijven, niet laten voelen.
Ik hoop dat dit iets duidelijker maakt
0
geplaatst: 24 december 2020, 12:25 uur
lennert Goed verwoorden daar heb ik soms moeite mee, je begrijpt vast wel wat ik bedoel. 
Ik vind je verhaal vermakelijk maar het gaat mijn mening niet doen veranderen.
Ik had beter kunnen zeggen, Ik vind het belabberd en vals, het blijft natuurlijk een mening maar een mening die wel verdraaid hard tegen een feit aanleunt.
Maar goed, nogmaals spijtig want muzikaal of met een andere zanger, Eric Wagner bijvoorbeeld, wat trouwens ook een niet al te beste zanger is, zou ik er best van kunnen genieten.
Ik vind je verhaal vermakelijk maar het gaat mijn mening niet doen veranderen.
Ik had beter kunnen zeggen, Ik vind het belabberd en vals, het blijft natuurlijk een mening maar een mening die wel verdraaid hard tegen een feit aanleunt.
Maar goed, nogmaals spijtig want muzikaal of met een andere zanger, Eric Wagner bijvoorbeeld, wat trouwens ook een niet al te beste zanger is, zou ik er best van kunnen genieten.
0
geplaatst: 24 december 2020, 13:16 uur
jurado schreef:
lennert Goed verwoorden daar heb ik soms moeite mee, je begrijpt vast wel wat ik bedoel.
Ik vind je verhaal vermakelijk maar het gaat mijn mening niet doen veranderen.
Ik had beter kunnen zeggen, Ik vind het belabberd en vals, het blijft natuurlijk een mening maar een mening die wel verdraaid hard tegen een feit aanleunt.
Maar goed, nogmaals spijtig want muzikaal of met een andere zanger, Eric Wagner bijvoorbeeld, wat trouwens ook een niet al te beste zanger is, zou ik er best van kunnen genieten.
lennert Goed verwoorden daar heb ik soms moeite mee, je begrijpt vast wel wat ik bedoel.
Ik vind je verhaal vermakelijk maar het gaat mijn mening niet doen veranderen.
Ik had beter kunnen zeggen, Ik vind het belabberd en vals, het blijft natuurlijk een mening maar een mening die wel verdraaid hard tegen een feit aanleunt.
Maar goed, nogmaals spijtig want muzikaal of met een andere zanger, Eric Wagner bijvoorbeeld, wat trouwens ook een niet al te beste zanger is, zou ik er best van kunnen genieten.
Ik hoor het valse niet, vind Shelton altijd juist erg toonvast. Onorthodoxe zanglijnen misschien, helemaal omdat ze er bij MR nog wel een handje van hadden om bijvoorbeeld doomzanglijnen over thrash te gooien, of zoals hier op The Ninth Wave death/thrashmetalvocals over een episch doomnummer. Onplezierig stemgeluid kan ik me prima voorstellen.
1
Lachende derde
geplaatst: 24 december 2020, 13:25 uur
lennert schreef:
Ik heb dit even gemist, maar 'te hoog gewaardeerd' bij deze band is toch even compleet contextgebonden. 99% van de muziekwereld heeft jouw mening en er is een groepje freaks (zoals ik) die het als een van de favoriete bands plaatst.
In het 'Epic Metal III'-topic op metalfan.nl heb ik Manilla Road als volgt omschreven met betrekking tot eerst Masque Of The Red Death en daarna The Ninth Wave:
Manilla Road is oppervlakkig vals en gammel, maar onderhuids/tussen de regels was het een van de meest pure metalbands die er bestaan. Als het aankomt op dat epische gevoel, zijn bands als Symphony X en Blind Guardian de acts die episch omschrijven, Manilla Road was een band die het gevoel liet ervaren. Maar dit is iets dat je echt moet voelen, mijn omschrijving is al niet toereikend genoeg omdat het geschreven woord is voor muziek die ervaren moet worden. Het is bijna religieus in dat opzicht, 'je zou het niet begrijpen als je niet gelooft'.
Maar Mark Shelton's zanglijnen vreselijk vals en van belabberd niveau noemen, ik hoor dat er echt niet in terug. Mooi? Niet op de gangbare manier nee. En toch zijn ze voor mij zoveel puurder en beter dan de technisch begaafdere zangers uit het metalgenre voor het gros van de tijd voortbrengen. Shelton's brakke en klaaglijke zang laat je tochtige kerkers met klaagzang, zompige moerassen met rottende lijken en platgetrapte slagvelden ervaren. Die ervaring kan niet overgebracht worden door een grunter (overtreffende trap van 'vals zingen') of een technisch begaafd zanger als Rob Halford of Bruce Dickinson. ZIj zouden kunnen omschrijven, niet laten voelen.
Ik hoop dat dit iets duidelijker maakt
(quote)
Ik heb dit even gemist, maar 'te hoog gewaardeerd' bij deze band is toch even compleet contextgebonden. 99% van de muziekwereld heeft jouw mening en er is een groepje freaks (zoals ik) die het als een van de favoriete bands plaatst.
In het 'Epic Metal III'-topic op metalfan.nl heb ik Manilla Road als volgt omschreven met betrekking tot eerst Masque Of The Red Death en daarna The Ninth Wave:
(quote)
Manilla Road is oppervlakkig vals en gammel, maar onderhuids/tussen de regels was het een van de meest pure metalbands die er bestaan. Als het aankomt op dat epische gevoel, zijn bands als Symphony X en Blind Guardian de acts die episch omschrijven, Manilla Road was een band die het gevoel liet ervaren. Maar dit is iets dat je echt moet voelen, mijn omschrijving is al niet toereikend genoeg omdat het geschreven woord is voor muziek die ervaren moet worden. Het is bijna religieus in dat opzicht, 'je zou het niet begrijpen als je niet gelooft'.
Maar Mark Shelton's zanglijnen vreselijk vals en van belabberd niveau noemen, ik hoor dat er echt niet in terug. Mooi? Niet op de gangbare manier nee. En toch zijn ze voor mij zoveel puurder en beter dan de technisch begaafdere zangers uit het metalgenre voor het gros van de tijd voortbrengen. Shelton's brakke en klaaglijke zang laat je tochtige kerkers met klaagzang, zompige moerassen met rottende lijken en platgetrapte slagvelden ervaren. Die ervaring kan niet overgebracht worden door een grunter (overtreffende trap van 'vals zingen') of een technisch begaafd zanger als Rob Halford of Bruce Dickinson. ZIj zouden kunnen omschrijven, niet laten voelen.
Ik hoop dat dit iets duidelijker maakt
Zelden zó goed verwoord gezien dat veel muziek het helemaal niet moet hebben van technisch perfect vocaal vernuft. Niks aan toe te voegen.
2
geplaatst: 24 december 2020, 13:27 uur
Lachende derde schreef:
Zelden zó goed verwoord gezien dat veel muziek het helemaal niet moet hebben van technisch perfect vocaal vernuft. Niks aan toe te voegen.
(quote)
Zelden zó goed verwoord gezien dat veel muziek het helemaal niet moet hebben van technisch perfect vocaal vernuft. Niks aan toe te voegen.
Klopt helemaal, daarom zei ik in de eerste post al #smaakdingetje en in mijn tweede post dat het mijn mening is.
Neil Young is één van mijn favoriete artiesten, ook geen technisch geweldige zanger maar die raakt bij mij wel de juiste snaar.
Daarom mag ik Mark Shelton wel een verschrikkelijke zanger vinden natuurlijk.
0
Lachende derde
geplaatst: 24 december 2020, 13:35 uur
jurado schreef:
Klopt helemaal, daarom zei ik in de eerste post al #smaakdingetje en in mijn tweede post dat het mijn mening is.
Neil Young is één van mijn favoriete artiesten, ook geen technisch geweldige zanger maar die raakt bij mij wel de juiste snaar.
(quote)
Klopt helemaal, daarom zei ik in de eerste post al #smaakdingetje en in mijn tweede post dat het mijn mening is.
Neil Young is één van mijn favoriete artiesten, ook geen technisch geweldige zanger maar die raakt bij mij wel de juiste snaar.
Zo las ik het ook hoor, Jurado. Helemaal duidelijk.
1
Lachende derde
geplaatst: 24 december 2020, 17:40 uur
Door Lennert en Ruud C ben ik naar Manilla Road gaan luisteren. Wat een ontdekking!
0
geplaatst: 18 november 2021, 14:18 uur
Blijft een fascinerende band qua teksten, zang en sfeer.
Zeker geen straf om naar te luisteren en vergeleken met de vorige worden er flink meer vette uithalen door de zanger gebruikt.
Maar overdonderend ben ik ook niet, er zit duidelijk nog veel groei in. Ook vind ik het dit album wat moeilijker om favoriete nummers te kiezen, het geheel voelt gewoon net iets completer aan. Witches Brew en Open the Gates zitten sowieso in de top 3.
1. Open the Gates
2. Crystal Logic
Zeker geen straf om naar te luisteren en vergeleken met de vorige worden er flink meer vette uithalen door de zanger gebruikt.
Maar overdonderend ben ik ook niet, er zit duidelijk nog veel groei in. Ook vind ik het dit album wat moeilijker om favoriete nummers te kiezen, het geheel voelt gewoon net iets completer aan. Witches Brew en Open the Gates zitten sowieso in de top 3.
1. Open the Gates
2. Crystal Logic
0
geplaatst: 21 december 2023, 16:16 uur
Als je deze plaat hoort dan lijkt het net een demo. Erg matig geproduceerd en dat heeft bij deze muziek ook wel zijn charme. Soms vind ik de muziek erg interessant, maar tegen het einde staan er ook een ppaar nummers op waarvan je tenen krom trekken. Net een voldoende.
* denotes required fields.
* denotes required fields.