Metal Church - Blessing in Disguise (1989)

De laatste plaat van Church die nog volledig kon bekoren, al kan ik me van de opvolger ook nog wel wat juweeltjes herinneren. Het bleek hier echter al behoorlijk moeilijk om nog enigszins origineel voor de dag te komen. Het metal genre liep hier al een beetje op z'n laatste benen wat dat betreft, al moesten er nog wel een paar klassiekers komen en moet ik erbij zeggen dat ik uit deze laatste jaren en tussendoor ook zat moois tegenkom. Maar indertijd was ik er na 'Act III' van Death Angel ongeveer wel klaar mee voor zo'n 15 à 20 jaar - om het daarna met veel plezier weer te herontdekken.

Terug naar 'Blessing in Disguise'. Een prachtplaat met heerlijke beukers, enkele snellere tracks en nog wat semi/powerballads. Ik kan er niet veel origineels in ontdekken, een zweem Iron Maiden duikt telkens weer op, maar toch weet de band er makkelijk mee weg te komen. Het klinkt als een klok en het songmateriaal is beresterk. Mike Howe nam met gemak het stokje over van Wayne en het geluid is dik in orde. Ik las dat iemand 'It's a Secret' niet meer dan leuk vond (ik noem geen namen, B.Robertson ), maar persoonlijk vind ik dat een beest van een nummer met een clevere titel, 'The Powers that Be' evenzo, ook al is het een heuse Maiden rip-off.

Vijf sterren lijkt misschien net wat aan de hoge kant, maar het luisterplezier telt en deze zet ik toch regelmatig weer op. Amen.

Ben het met ZAP! eens dat vijf sterren aan de hoge kant lijkt, maar luisterplezier ook telt. Ook bij mij verdwijnt dit album niet op de grote hoop en alleen over het instrumentaaltje zijn we het niet misschien helemaal eens. De volle mep omdat ik na 10 jaar eindeloos geschuif met halve sterretjes over ben gegaan op afronding op hele punten en dat schept tevens een bredere speling voor mijn top 10.

Hoezo liep het metalgenre op zijn laatste benen?
Er werd in die tijd flink geëxperimenteerd door nieuwe generaties muzikanten wat veel boeiende platen opleverde in de 90's. Te extreem om mainstream te zijn wellicht. Maar dat boeit verder niet. US thrash en speedbands werden eind jaren 80 tijd óf technischer óf milder. Metal Church wedde op het verkeerde paard. Desondanks werd het nooit echt slecht wat ze uitbrachten.

We kunnen gerust zeggen dat de periode '88 - '91 een hoogtepunt was voor het genre met het ontwikkelen van nieuwe subgenres zoals death, technical thrash, prog en funkmetal. En toen enkele jaren later The Human Factor verscheen was Metal Church populair en groot genoeg om als headliner na Primus, Armored Saint, Obituary, Morbid Angel en Psychotic Waltz het podium van Dynamo Open Air te bestijgen met het paard waarop ze hadden ingezet. Na dat hoogtepunt ging het wel steil bergaf.

Ja, ik doelde op Hangin In The Balance waarbij Church min of meer bleef hangen en dus achter ging lopen

Je kon achterlopen, meelopen of vooruitlopen, in '93 had je sowieso weinig kans op succes. Wat ze ook probeerden, door de tijdsgeest gingen de meeste metalbands kopje onder. Niet meer hip genoeg voor het jonge publiek en een ouder publiek dat zich (tijdelijk) ontgroeid voelde.

Voor 80's metal ja. Maar er waren toch genoeg metalbands die de festivalterreinen lieten volstromen. Type O Negative, Fear Factory, Pantera, Machine Head, Danzig, Sepultura, Annihilator, Nevermore, Paradise Lost et cetera. Om over de extremere genres nog maar te zwijgen.

Maar goed. Populariteit zegt niets over kwaliteit. En Blessing In Disguise was een mooi en logisch vervolg op The Dark. Met Mike Howe die als nieuwkomer lekker gedreven van leer trekt. Dan nog fraaie nummers als Fake Healer en Badlands die aantonen dat Metal Church niet direct de gemakkelijke weg koos.

Terechte opmerking. Maar ergens tussen het uitsterven van 80's metal en de groeiende populariteit van 90's metal zat wel een leemte van enkele jaren die vooral gevuld werd met grunge-achtige dingen. Veel 90's metal zou ik trouwens eerder heavy rock noemen. Maar die visie is ongetwijfeld en onvermijdelijk gekleurd door mijn beleving. Doe mij maar Sanctuary in plaats van Nevermore.

Op Blessing in Disguise sturen de heren de koers een beetje bij, er wordt meer ingezet op groove hoewel de riffs evengoed nog om je oren vliegen. Zanger Wayne is vervangen door Howe en verschilt qua stemgeluid niet eens zo enorm met Wayne maar mist voor mijn gevoel wel net het gruizige randje op zijn stem. Het songmateriaal is wat meer midtempo maar wat tevens opvalt; de lengte van de nummers is bij vlagen te lang. Een song als Anthem to the Estranged kan mij op zich wel bekoren, is redelijk afwisselend maar is niet spannend genoeg om zo lang te blijven boeien. Tussen de bedrijven door staan er wel weer enkele fraaie songs tussen; het groovende Fake Healer ligt lekker in het gehoor, tevens wat toegankelijker in vergelijking met de rest van de plaat en het haast optimistische The Powers That Be is te gek. Badlands bevat daarnaast de broodnodige variatie en afwisseling. Kortom, een iets andere insteek dan The Dark, niet slechter maar ook niet direct beter.

Ik lees net het trieste nieuws dat Mike Howe is overleden. Tjonge...ben er meer door geraakt dan ik zou verwachten op voorhand En met 55 jaar ook véél te jong natuurlijk. Wat was ik blij dat hij terug keerde bij de band. En wat was het optreden op Dynamo Metal Fest gaaf met hem er weer bij. De stem was er nog en hoe! Ter ere van Mike vandaag dit prachtalbum maar vol door de speakers jagen. R.I.P. kerel!

Echt ongelooflijk! Fit als de nete die gast, volkomen onverwacht wat mij betreft! Triest...

Pfff Metal Church is zo'n band die ik leerde kennen eind jaren 80 met dit album toen ik net metal aan het ontdekken was. Fake Healer, Anthem to the estranged en Badlands zijn klassieke songs voor me. Shit wat een waardeloos nieuws zeg. Zo jong nog. RIP Mike.

Dit was volgens mij het eerste album met Mike Howe, ik moet dan gelijk denken aan the spell can t be broken op dit album fenominaal en een echte Metal Church klassieker... RIP Mike !!

Dit dus inderdaad!

Ik vond Metal Church destijds onvoldoende progressie boeken. Een band als Annihilator gooide destijds met Allison Hell toch wat hogere ogen, naar mijn mening. Maar goed, die tijden liggen ver achter ons dus kunnen we dat nu los van elkaar zien ( misschien). Wat blessing in disguise betreft probeert Kirk Arrington zijn fenomenale drumgeluid van het naamloze debuutalbum weer overeen te laten komen gelukkig. Hij probeert de songs zonder echt memorabele riffs weer driftig aan elkaar te meppen. Mike Howe, die ook wel wat overeenkomsten heeft met de Crimson Glory vocalist Midnight, geeft vol gas en dat past prima op het album. Helaas is hij ons ontvallen.

Zo terugluisterend begrijp ik wel waarom deze niet in mijn geheugen gegrift staat, maar het is wel een prima album verder. Album picks: Badlands en Fake Healer.

Ik vond Metal Church inderdaad ook onvoldoende progressie boeken. Op dit album hoor je eigenlijk weinigs origineels. Behalve "Badlands" vind ik geen enkel nummer geweldig. Alles is wel goed, maar meer ook niet.

Op "Fake Healer" hoor je duidelijk Diamond Head inspiratie. Die riff hoor je ook weer op "The Spell Can't Be Broken". Beide nummers vind ik redelijk qua riffs en structuur. Vooral de teksten vind ik geweldig.
Dat is eigenlijk ook zo bij het Titanic nummer en "Cannot Tell A Lie". Tekstueel erg sterk, maar instrumentaal zwak.
Alleen "Badlands" en "The Powers That Be" vind ik zowel tekstueel en instrumentaal boeiend.

En ja, ik behoor ook tot die groep die "It's A Secret" echt mega saaaai vind. Dat komt voornamelijk door het missen van een melodie. De gitaren spelen vooral rhythm en dan ook nog eens redelijk cliche metal riffs.

Wat is ook erg jammer vind is dat ze met dit album de hele Metal Church imago laten vallen. Het eerste album laat duidelijk een gitaar-crucifix zien en heeft ook liedjes over religie. Het tweede album speelt al minder op dit imago. Met dit album is dat helemaal verloren. De cover is een enorm simpele foto van de band waarbij ze als standaard metalheads gekleed zijn. Ook qua teksten gaat eigenlijk maar 1 liedje ("The Spell") over religie. Zonde wanneer je zo'n sterk imago had. Dit overkomt wel meerdere bands, denk aan Armored Saint of WASP.

Maar dat is deels ook wel te snappen. De heren van Armored Saint stonden in hun beginjaren met middeleeuwse harnassen en al op het podium, de zwaarden en helmen maakten het geheel af. Het heeft iets koddigs en aandoenlijks maar het nieuwtje is er na verloop van tijd ook wel af. Nog los van het feit dat je in dergelijke kledij toch niet vrij kan bewegen op de podia.

Ik moet zeggen dat de verandering qua imago waar je het over hebt bij de heren Metal Church mij in het geheel niet stoort. De muziek is er niet veel minder om geworden, nieuwkomer Mike Howe kwijt zich prima van zijn taak en voor een track als Fake Healer mag je mij altijd wakker maken.

Ik heb nooit het gevoel gehad dat er een speciaal imago aan Metal Church kleefde anders dan vijf doodnormale buurjongens die een beetje muziek maakten. De hoezen waren eigenlijk allemaal weinig bijzonders. Daar kreeg ik geen speciale vibe van. Maar er was tenminste inhoud. De teksten zijn wat geëvolueerd van standaard metalteksten naar een beetje maatschappijkritisch. Dat mag je gerust aan leeftijd koppelen. Ik ben zelf alleen niet zo gek op alles wat na Hanging In The Balance kwam.

Zelf ook totaal geen probleem met de hoes, beviel en bevalt me eigenlijk wel. Niet overdreven, nuchter en droog. Heb nooit iets als imago bij de band geproefd. De plaat is wel een aardige zit, maar voor mij kwam dat meer door het geluid dan door de nummers zelf, die boeiden me namelijk wel. Wel is het een plaat met duidelijke uitschieters, maar het algehele peil ligt gewoon ook hoog. Klasse plaatje!

Ik heb een zwak voor Mike Howe, heb de beste man ook ontmoet op Brutal Assault en hij is ontzettend sympathiek. In die periode (2015-2019) was ik ook erg fan van de vele live optredens die ik mocht meemaken. Dit album was jaren daarvoor het eerste, en tot kort geleden enige, album dat ik compleet luisterde en was gelijk verkocht. Fake Healer blijft mijn all-time favorite liedje, surrealistisch hoe erg dat nummer van toepassing was bij zijn spijtige, vroegtijdige overlijden.

1. Blessing in Disguise
2. Metal Church
3. The Dark

Na het voor mij wat mindere The Dark komt Metal Church hier wel heel sterk terug. Mike Howe is voor mij zeker geen mindere zanger dan David Wayne, wel integendeel. Zijn stemgeluid vind ik misschien nog net wat prettiger om naar te luisteren dan Wayne, al lijkt het er tegelijkertijd ook heel goed op, waardoor dit absoluut geen stijlbreuk is met de vorige albums. Op Anthem to the Estranged klinkt Howe bij vlagen daarnaast zelfs wat als Blackie Lawless van W.A.S.P., evenmin een slechte zaak.

Ik heb nog een aantal luisterbeurten nodig om alles goed te laten verteren, maar voorlopig klinkt de groep mij hier begin tot einde aardig in vorm (ondanks een misschien wat vlakke productie). Ambitieuze composities ook, die meermaals de zes tot zelfs negenenhalve minuut aantikken zonder te vervelen door de vele knallende riffs en halsbrekende wendingen. Misschien zelfs beter dan het alomgeprezen debuut? Zou zomaar kunnen. Ik moet er nog even over bezinnen.

Blessing In Disguise gaat knallend van start met het krachtige Fake Healer. Nieuwkomer Mike Howe briest als een dolle stier en levert daarmee een stevig visitekaartje af. Je hoeft duidelijk niet met een snelheidsduiveltje uit de startblokken te schieten om een album overrompelend te openen.

Hierna duiken we al snel de troefkaarten van het album in met epische stukken zoals het machtige Rest In Pieces, het fraaie Anthem To The Estranged en het ronduit waanzinnige Badlands.

De tweede helft van de plaat voelt na dat geweld met zijn wat meer puntige tracks slechts als inwisselbaar geneuzel. Dat maakt het album net niet helemaal af. Niettemin is het voor mij altijd een trip down memory lane en volgens mij ook een leuke toevoeging aan elke Church collectie.