PiL - Metal Box (1979)

U doet uw nickname wel eer aan.

heeft de elvenraad dat na lang overleg besloten, ja

Ik wil graag lid worden van die elvenraad....

Ja ik ook, waar kun je je inschrijven? Is da essentieel dat je ook elf bent?

Ja, dus jij bent tien jaar te oud....

Ben nu bezig dit album te ontdekken. Het spartaanse geluid en de repetitieve nummers kosten wel wat moeite, maar ik denk dat het wel wat gaat worden.

Wat een geweldig album! Ik hoorde het pas bijna 10 jaar geleden, gekocht op tweedehands vinyl (wel de Second Edition-uitvoering). Zo puur, zo vernieuwend (tegenstanders spreken over prachtige marketing(sales) praktijken waarvan Lydon c.s. zich bedienden. Al is dat waar, de groep blijft me aanspreken. Maar wat mij betreft komt na 'Album' in 1986 de klad erin.

Wat dat betreft is dit interview wel informatief en ook nog eens heerlijk entertainment (zoals eigenlijk elk interview met John Lydon).
PiL on Tomorrow with Tom Snyder 1980 deel 1
PiL on Tomorrow with Tom Snyder 1980 deel 2

ja lekkere popdeuntjes dit

Klopt, echte feestmuziek.

Ik ben er net achter dat Wobble en Levene ongeveer een jaar geleden samen hebben opgetreden met een Lydon-imitatie (Johnny Rotter). Ze speelden toen Poptones, Careering en Public Image.
Deze zomer zaten beiden voor het eerst samen in de studio met LoneLady. De samenwerking Wobble/LoneLady (Levene speelt op 3 songs) verschijnt in 2012 onder de naam Psychic Life.

Nooit heeft John Lydon volgens mij z'n stempel zó duidelijk op een plaat gedrukt als hier.
Deze plaat introduceert ook bas legende Jah Wobble. Je weet niet hoe hij het doet maar deze bas stijl is uniek !
Een heel onorthodoxe productie en heel onorthodoxe muziek, zeker toen het uitkwam.
Ik twijfel er niet aan of het is allemaal heel serieus.

Neem nou Poptones.
Ondanks de weinige variatie blijft het nummer toch spannend over de volle lengte.
Hoe komt dat ? Alle instrumenten spelen behoorlijk eigenzinnige partijen die langzaam lijken te verschuiven t.o.v. elkaar en de proclamatie (zang kun je het niet noemen) van Lydon zweeft daar losjes overheen. Experimenteel maar geslaagd !

Heb ooit gelezen dat Lydon de meters in het rood stuurde in de studio.
Zijn uitleg ? "Die studiospullen zijn afgestemd op een soort middle off the road klank. Dat wil ik niet. Ik zoek iets anders " en dat krijgen we dan ook.
Luister naar The Suit. Beeeeetje te veel laag misschien ?

Echt wel een revolutionair album.

Favorieten:
Poptones
Careering
Graveyard
The Suit
Radio 4

wordt godlof laag beoordeeld door sukkels, onovertroffen.

De soundtrack van mijn leven,ééntonig en monotoon maar geen moment vervelend.Erg sterke plaat waar de originaliteit nog steeds vanaf druipt.

Het oorspronkelijke album bestond uit drie 12" singles.

PiL* - Metal Box (Vinyl, Album) at Discogs

Socialist / Chant / Radio 4 vormden daarbij samen één track.

Daarna werd het op 2LP uitgebracht en trackvolgorde werd lichtjes gewijzigd.

Johnny Rotten; jammer dat hij de vocals doet. Klinkt net als een valse kraai.

Met een andere vocalist had ik vast dit album beter kunnen waarderen. Muzikaal klinkt het vooral experimenteel. Mede hierom zit ik dit album niet uit. Van wat ik gehoord heb geef ik m een lage waardering.....

Zo, album elk nummer beluisterd. Rotten paste goed in de punkmuziek van The Sex Pistols. Maar op dit album klinkt zijn zang te vaak alsof er een hert naar het slachthuis wordt gebracht. Muzikaal te experimenteel. Hoewel de riffs hier en daar wel eens naar rock neigen. Nee bedankt, geen klik.

De latere albums zijn wat toegankelijker.
Ga op zoek naar nummers als The Order Of Death en Flowers of Romance, toch wel goede tracks.

Wanneer ik tijd vrijmaak zal ik eens gaan tippen.

Deze plaat heeft een heel grote impact gehad op mij. Natuurlijk volgende ik rotten al van de pistols en de eerste van pil was crazy goed.
Toen deze metal box uitkwam was hij te duur voor ons studenten en/of punkers.daar kwam dan ook veer kritiek op.

Snap ik niet. Het album was zowel in box-vorm als in gewoon (dubbel-)album vorm verkrijgbaar, de laatste tegen normale prijs. Voor deze (bijbaanloze) studente was dat destijds geen probleem... Ik vond en vind het ook nog steeds een heel goed album, veel beter dan hun eerste.

Dit album ooit gehad in filmblik : https://www.discogs.com/release/358127-PiL-Metal-Box
Geen idee wat die toentertijd gekost heeft en wat ik ermee gedaan heb.

Bij mij exact hetzelfde. Was destijds al best duur, maar dat had ik er wel voor over.

Nu niet meer. Vind het idee erachter nog altijd prima, en die bas van Jah Wobble ook wel. Maar nu begint me die stem van Johnny flink te irriteren.

Er zijn twee platen die ik in mijn verzameling uit het oog heb verloren: deze en de eerste Live Carré van Herman van Veen. Die laatste is bij een vriendin achtergebleven, de Metal Box weet ik niet meer. Maar missen doe ik hem toch niet.

Ik ook niet, Tonio.

De tweede van PiL ging bij verschijning in november 1979 behoorlijk geruisloos langs mij heen. Deze puber was afhankelijk van radio. Daar was de geoormerkte omroep voor dit soort muziek de VPRO, toen echter nog een miniomroepje met de C-status, waar de andere alternativo's VARA en KRO hun uitzendtijd voor dit soort muziek tot de avonduren beperkten en in mijn beleving andere namen belangrijker vonden. Maar wie weet, was daar wél aandacht voor PiL en was ik er simpelweg niet rijp voor.

Meer nog dan op PiL's voorganger verwijdert John Lydon zich hier van de muziek van Sex Pistols, die tegelijkertijd - 1979 - nog altijd de Britse hitlijst haalden met singles van hun tweede worp The Great Rock 'n' Roll Swindle.
Zuchtend heeft Lydon hen de rug toegekeerd: hij wilde vooral verder en had al helemaal geen zin in de commerciële plannen van manager Malcolm McLaren. Dat doet Lydon op een album vol onderkoelde, repetitieve en alternatieve rock, onder meer geholpen door het bassende talent Jah Wobble. Een naam die ik in de jaren daarna wel degelijk in de avonduren bij VPRO (Bram van Splunteren was daar mijn gids) zou tegenkomen.
Dat betekent echter niet dat ik enthousiast ben over dit album. Te vaak duren de zich herhalende riffs / thema's te lang, zoals in opener Albatross met zijn dikke tien minuten. Wel pakkend is het daaropvolgende Memories, waarop Lydons stem weer heerlijk de lucht in schiet en de productie aangenaam onderscheid aanbrengt tussen koele en warmere andere delen. Bijna had ik 'coupletten en refreinen' geschreven, maar zulke structuren worden zoveel mogelijk vermeden.

Toch vind ik slechts twee nummers écht goed: Careering dankzij de dreigende synths en bassende dublijnen en het licht neurotische, instrumentale The Socialist, mede door de synthbliepjes van tevens gitarist Keith Levene en de stuwende percussie van Richard Dudanski. Het nummer doet enigszins denken aan de stijl van Devo.
En los van hoe de muziek bij mij binnenkomt: prijzenswaardig is de vernieuwingsdrang van Lydon en zijn kompanen, waarmee de frontman opnieuw een waardig volgend hoofdstuk in zijn discografie schreef.

Mijn reis door new wave blijft nog even in het zeer creatieve én productieve 1979. Ik kwam van het debuut van de net-zo-eigenwijze-maar-dan-anders The Soft Boys. Omdat ik Reproduction van The Human League al eerder besprak, beland ik bij het debuut van Cabaret Voltaire.