Blackberry Smoke - Holding All the Roses (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blackberry Smoke - Holding All The Roses - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ze zijn er nog. Bands die wars zijn van ook maar enige vernieuwingsdrang of pretenties. Bands die platen durven te maken met stampende rocksongs vol spetterend gitaarwerk. Bands die zich schaamteloos laten beïnvloeden door de grote rockbands uit de jaren 70 en doen alsof de tijd sindsdien stil heeft gestaan.

Blackberry Smoke uit Atlanta, Georgia, is zo’n band. Het is een band die inmiddels al aardig wat jaren aan de weg timmert, maar echt opvallen deed Blackberry Smoke tot dusver nog niet. Dat doet het wel met haar vierde plaat Holding All The Roses, want dit is zo’n plaat waarop alles op zijn plek valt.

Blackberry Smoke komt uit het zuiden van de Verenigde Staten en zoekt haar grote voorbeelden dicht bij huis. Bij beluistering van Holding All The Roses dringt de vergelijking met de Southern rock van Lynyrd Skynyrd zich immers het meest nadrukkelijk op. De nieuwe plaat van Blackberry Smoke doet hierdoor uiteraard ook denken aan het vroege werk van Drive-By Truckers, maar die haalden de mosterd in hun jonge jaren natuurlijk ook voor een belangrijk deel bij het grote Lynyrd Skynyrd.

Blackberry Smoke beperkt zich echter niet tot Southern Rock. Een aantal songs op de plaat schuift vanwege de inbreng van een viool wat op richting 70s countryrock, maar Holding All The Roses heeft ook raakvlaken met de toegankelijke 70s hardrock van bands als Aerosmith, AC/DC en Kiss en klinkt bij vlagen ook opvallend soulvol.

Bij beluistering van Holding All The Roses valt direct op dat de plaat geweldig klinkt, wat ongetwijfeld de verdienste is van topproducer Brendan O’Brien. Het geeft Blackberry Smoke net dat beetje extra dat nodig is om zich te kunnen onderscheiden van al die andere bands die zich laten inspireren door de grote rockbands uit de jaren 70.

Natuurlijk is vernieuwing ver te zoeken in de muziek van Blackberry Smoke, al klinkt de band wel net wat anders dan haar soortgenoten door probleemloos pure country af te wisselen met meedogenloze riffs. Ik lig persoonlijk overigens niet wakker van het gebrek van vernieuwing in de muziek van Blackberry Smoke. Holding All The Roses is een echte feelgood plaat, die het beste van de rockmuziek uit de jaren 70 samenbrengt.

De songs zijn stuk voor stuk uitstekend, de vocalen zijn prima en iedere track duikt wel wat onverwacht vuurwerk op. Holding All The Roses had misschien net zo goed een klassieker uit vervlogen tijden kunnen zijn, maar het is ook een plaat die er in het nu toe doet. En hoe.

Blackberry Smoke is misschien wars van vernieuwing en pretenties, maar het heeft wel een plaat afgeleverd die goed is voor een hele brede glimlach, zeker voor een ieder die al die fantastische rockplaten uit de 70s nog steeds koestert. Erwin Zijleman

Ik ben bij deze band aangehaakt na het album "Little piece of Dixie", welke in mijn ogen een heerlijk vuige eerlijke southern rock plaat is. De opvolger "The Whippoorwill" daarvan met dieper uitgewerkte songstructuren plus de toevoeging van toetsen was min of meer een logisch vervolg daarop.

Na een enkele luisterbeurt van dit laatste album moet ik echter helaas constateren dat het voor mij persoonlijk allemaal iets te glad en gelikt wordt. De productie is erg goed, maar naar mijn idee gaat dat ten koste van het pure en rauwe karakter wat ik bij deze band juist zo goed vond.

De vocalen lijken ten opzichte van de vorige albums te veel eq-ed of bewerkt. Bijv. bij het nummer "Rock and roll again" vind ik de stem wat metalig nep klinken. De lekkere nasale southern snik lijkt er handig uit gefilterd. Het komt op mij over alsof er te gekunsteld een radiovriendelijk karakter aan deze plaat getracht wordt te hangen, en dat vind ik jammer. Ik mis het smerige karakter van de eerdere albums. Hopelijk kan ik mijn mening bijstellen na enkele luisterbeurten.

Dramatisch slecht album van de BBS. Gruwelijk matig geluid. Geen spatje authenticiteit. Geen southern. Vreemde aor rock met een waardeloos drumgeluid. Later werd het langzaam weer beter met de BBS. Maar dit album vergeef ik ze niet. Idiote hoes ook. Hoe bedenk je het?