Beardfish - +4626-Comfortzone (2015)

En het eerste 2015-album waar ik naar uitkijk, komt alvast vroeg. De lullige titel zullen we Rikard Sjöblom en co maar vergeven.

Vandaag gaat het eerste nummer, Hold On, in première. Klinkt op het eerste gehoor prettig in het verlengde van de laatste twee albums.

Wow, dit was even geruisloos langs me heen gegaan. Mooie verrassing, deze plaat zal wel mijn eerste aanschaf van 2015 worden.

Ben heel benieuwd. Blijft een bijzondere band die soms enorm raakt en soms enorm lang me heen gaat. Rikard Sjöblom blijft sowieso een vreemde eend. Was hij in het verleden al heel kort deel van de band The Tangent, tegenwoordig klust hij ook bij als lid van Big Big Train, toch wel een van mijn favoriete bands van het moment. Ben benieuwd wat die kruisbestuiving voor het geluid van Beardfish betekent. Want ondanks dat ze soms wel heel vage nummers maken, zijn de toppen van hun oeuvre wel altijd enorm hoog. Ik krijg nog steeds kippenvel bij 'a love story', dus ben heel benieuwd naar nummer 9 op de nieuwe plaat. Hoop ze ook in maart live te kunnen aanschouwen, als ze support voor Neal Morse zijn.

Hold On is een track die ik inmiddels vaak apart opzet, dus dat is een heel goed teken. Erg benieuwd naar deze plaat.

Luister nu naar de eerste tonen van nr 9: 'If we must be apart..'

Hoor ik hier nu Yes - op een positieve manier - voorbij komen ? Mooi begin van 2015 zo...

Dank u, meesterdch !

Na de eerste luisterbeurten kan ik alleen maar zeggen dat ik hier erg blij van word. Daar waar ik met de laatste twee albums altijd een paar nummers had die ik skipte of waar ik geen lijn in kon vinden, nu ben ik weer terug op het punt van de sleeping in traffic albums. De reden dat ik Beardfish ging volgen. Wat een avontuurlijke en geweldig gespeelde muziek. Niet makkelijk, maar zelfs een nummer als ode to the rock'n roller, dat echt alle kanten lijkt uit te gaan (hoezo couplet, refrein, couplet, refrein, brug, refrein?), blijkt na meerdere luisterbeurten heel logisch in elkaar te zitten. Waarom lange nummers va veel bands vaak snel blijven hangen is, omdat het vaak aan elkaar geplakte nummers zijn die met wat soepele overgangen tot één nummer zijn gemaakt. Niks mis mee, want daar kan ik mits goed gedaan ook van genieten. Maar bij Beardfish is het meer een doorlopende reis, waarin de afzonderlijke delen veel lastiger te vinden zijn. Wat mij ook bevalt is, dat ondanks de retro klanken van sommige stukken (met name met de vintage keyboard geluiden), ik ook heel veel moderne klanken hoor. En de stem van Sjöblom klinkt beter en diverser dan ooit. Kortom, dit wordt het eerste album na sleeping in traffic 2 dat regelmatig in zijn geheel door mij geluisterd gaat worden. En dan tussendoor de prijsnummers van de tussenliggende cd's. Want dat zijn er ook nog meer dan genoeg om elke keer te beseffen wat een bijzondere band Beardfish is. Ik hoop dat het me lukt om ze in maart live te zien. Want die ervaring ontbreekt nog.

Tja, je krijgt er dan ook Neal Morse als hoofdact bij cadeau, wat voor mij een reden is om het nog even in beraad te houden. Strekt natuurlijk wel tot de aanbeveling als je van aan elkaar geplakte nummers houdt

Morse is voor mij geen reden om niet te gaan gelukkig. Is inderdaad wel hét voorbeeld van ducktapeprog. Maar het gevoel voor melodie en bombast (vind ik ook wel lekker zo op zijn tijd) vergoed vaak veel voor me. Ik denk dat veel van de hedendaagse acts ook wel last hebben van het feit dat je tegenwoordig zo makkelijk muziek kan opnemen en 70plus minuten op een cd passen. Daardoor hebben veel acts van nu als Morse en zijn projecten, Flower Kings, Marillion en noem ze maar op, ook wel last van een overkill aan uitgaven en materiaal. Zeker als ze er van moeten leven. Ik denk wel eens dat als acts als Genesis en Yes in deze tijd hun hoogtepunt hadden gehad en hadden opgenomen, ze dezelfde kritiek hadden gehad als acts als Morse en zo tegenwoordig krijgen. Het lijkt op elkaar, fillermateriaal etc.. Ik kan me nog de opwinding herinneren van de eerste luisterbeurt van Beware of Darkness van Spock's Beard. En de vibe die er hing tijdens het concert in Tivoli, toen ik hem met Spock's Beard voor het eerst live zag. Hij is voor mij toch één van de redders van het genre voor de 21e eeuw.

Muzikaal uitstekend maar de stem van Sjöblom begint me steeds meer te irriteren bij Beardfish. Heeft wellicht ook te maken met de wat voorspelbaar wordende zanglijnen. Denk niet dat ik dit nog vaak zal luisteren.

Dit zou wel eens een van mijn favoriete albums Beardfish kunnen worden, het klinkt erg goed en afwisselend. Ik hou van deze band, maar op bijna elke plaat staat wel een nummer dat me iets minder ligt of voor mijn gevoel wat korter had gekund. Zo niet op +4626-Comfortzone, dit is over de hele breedte sterk. Hold On en If We Must Be Apart trekken de meeste aandacht, maar die thema's in The One Inside en Comfort Zone zijn ook wonderschoon.

Lekker plaatje hoor. Frisse prog waar ik van alles in hoor. Van Camel tot Yes, maar ook Spock's Beard en zelfs Bigelf. Het swingt, het rockt en het ligt vooral heel prettig in het gehoor.

01. 2*
02. 3*
03. 5*
04. 3*
05. 3*
06. 4*
07. 4*
08. 5*
09. 3*
10. 4*

Schaal:
1* = echt slecht
2* = zitten leuke stukken (in de song zelf) tussen, maar het overige is te zwak om verschillende redenen.
3* = is vulling in mijn collectie
4* = moet in mijn collectie
5* = mag absoluut niet ontbreken in mijn collectie.

Keuze: Instrumental = geen cijfer.

Uuhh en wat je vind je nou eigenlijk van dit album

4.0 Prima album, luistert lekker weg.

Aha, zeg het met woorden. Helemaal mee eens. Prima album.

Ik heb dit album eens beluisered op progstreaming en ben tot de conclusie gekomen dat ik al genoeg Beardfish in mijn verzameling heb. Het is zeker niet slecht maar dit lijkt niet meer echt iets toe te voegen aan wat ze al eerder gedaan hebben. Ik sla dit keer over.

Genoten van Beardfish in het voorprogramma van Neal Morse. Eerste keer dat ik ze live zag en ik hoop echt dat ze een keer als headliner komen. Want het was veel te kort. Jammer alleen dat zeker tijdens het eerste nummer het geluid slecht was afgesteld waardoor veel subtiliteiten van Hold on, met name het gitaarwerk van David en Rikard, niet uit de verf kwamen. Ik kan me voorstellen dat als je de muziek niet kent, de schoonheid minder over komt. Maar een geweldige groep muzikanten. I want more.

Beardfish speelde gisteren inderdaad erg goed, maar erg kort. Maar om de schoonheid van het nummer If We Must Be Apart kan men toch überhaupt niet heen, bekend of onbekend met de band?

Helemaal mee eens. Geweldig nummer. Vond trouwens de uitvoering van comfort zone ook hemels. En King kon mij live veel beter bekoren dan op de cd. Het is sowieso een stel geweldige muzikanten. Jammer dat Robert zo weinig ruimte had, dat hij nauwelijks zijn 'dansjes op zijn sokken' kon maken.

+4626-Comfortzone is overigens mijn eerste échte ontmoeting met Beardfish. Heb jaren geleden eens een enkel nummertje gehoord en heb ze twee jaar terug live gezien op het Progdreams festival in de Boerderij. Beviel toen al prima! De nieuwe plaat leek me een goede gelegenheid om toch eens meer van deze band te ontdekken. Dit achtste album klinkt erg goed in de oren. Mooie melodische progressieve rock, wat met meerdere luisterbeurten toch steeds beter gaat klinken. Favoriete nummers zijn: Hold On, Comfort Zone, If We Must Be Apart (A Love Story Continued) en Ode To the Rock'N'Roller. Dat laatste nummer rockt heerlijk de pan uit.

Omdat het optreden van afgelopen vrijdag me erg beviel heb ik meteen maar dit album, alsmede Sleeping in Traffic Pt. 2 en Destined Solitaire aanschaft. Benieuwd hoe de andere albums van Beardfish klinken.

Weet iemand trouwens hoe we de titel van dit album moeten uitspreken? Vooralsnog zeg ik gewoon 'plus four six two six Comfortzone', maar dat rolt niet echt lekker van de tong.

Check ook hun magnum opus "The Sane Day". Nog steeds de beste wat mij betreft.

De nummers hebben met een telefoonnummer temaken.
+46 is de landcode van Zweden en 26 is de stadcode van Gävle waar ze vandaan komen.
Dus "plus fortysix twentysix Comfortzone" kan ook. Ik hou het lekker bij "Comfortzone"

Heb deze plaat van de week dan eindelijk aangeschaft. Ik kende aanvankelijk alleen "Hold on" van de eerste post hier en de rest bevalt me erg goed. Niet zo speels en eclectisch als hun andere platen, sommige songs zijn zelfs redelijk laidback met toch dat typische rauwe-retro-beardfish-randje. Gewoon lekkere pretentieloze prog en das ook wel eens aangenaam voor de verandering .

Mee eens, ik ken weinig studio dubbelalbums die zo goed zijn.

Heb een correctie ingediend om de bonus cd erbij op te krijgen. Dit is een prettig beluisterbaar allegaartje van demoversies en niet eerder uitgebracht materiaal uit de geschiedenis van de band. Wie het album nog aan moet schaffen en twijfelt tussen de enkele cd of voor een paar euro meer de dubbele, zou ik zeker aanraden voor de dubbele te gaan.

Zo jammer bij dit soort "kleine" bands: kort na het verschijnen (in dit geval de eerste vier maanden na de release) buigen de fans zich over de plaat, en daarna valt het stil en komen er weinig of geen nieuwe liefhebbers meer bij. Jammer, want voor een noviet als ik is dit een aparte plaat, qua stijl dikwijls in de proghoek maar evenzovaak teruggrijpend naar jaren-70-symfo of –rock met theatrale elementen en zelfs singer-songwriter-arrangementen, alles vrij onweerstaanbaar en met teksten die soms abstract of cryptisch zijn maar soms ook plastisch-schrijnend (Daughter/whore) of uiterst grappig (Ode to the rock'n'roller). Lekker springerige, stevige en vaak ongrijpbare muziek. En is het begin van Comfort zone een knipoog naar of eerbetoon aan het intro van Starless and bible black (het nummer) van King Crimson?

Helemaal waar. Maar dit soort bands zijn nu eenmaal net té anders om grote hoeveelheden mensen enthousiast te krijgen. En wat niet zal helpen is dat de band inmiddels ter zielen is..... Rikard Sjöblom (de componist, zanger, gitarist, toetsenist) gaat zich op andere avonturen richten met Big Big Train en solo. In dat kader is zijn solo album 'the Unbendable Sleep' een absolute aanrader. Staat in mij top 10 van dit jaar, alleen staat nog niet op MuMe dus mag dat niet

Dan heb je nog drie dagen om hem toe te voegen

Ik heb de eer gehad voor Progwereld de vorige 3 Beardfishalbums te mogen recenseren:
Beardfish – Destined Solitaire « Progwereld
Beardfish – Mammoth « Progwereld
Beardfish – The Void « Progwereld

Maar ja, toen was ik er hier wel een beetje over uitgepraat. Deze naar-nu-blijkt-zwanenzang-althans-voorlopig was opnieuw vier sterren waard: iets vertrouwder en minder verrassend dan het vroeger wel eens geweest is, maar wel weer gewoon (erg) goed.

[quote]Casartelli schreef:
Dan heb je nog drie dagen om hem toe te voegen

Ik ben bezig. Maar als je voor het eerst iets toevoegt op MuMe doe je in eerste instantie wel eens iets fout

Och, hoe vaak ik bij mijn eerste toevoeging "teruggestuurd" ben vanwege een afgewezen hoesformaat...

Ja ik weet het; ik ben laat. Heb deze band pas sinds enkele maanden in het vizier. En sinds kort dit album op vinyl op de kop weten te tikken. Heerlijke muziek! De afwisseling is groot en zorgen ervoor dat ik van begin tot eind bij de les blijf. Heel af en toe mocht de gitaar wel wat meer aanwezig zijn vind ik persoonlijk. Maar aan de andere kant; daar hebben we andere bands voor. De zanger is niet super getalenteerd maar stoort me ook nergens. Fijn album.

Op Progarchives uitgebreid op deze plaat ingegaan.

Hier wil ik volstaan met: magistrale plaat. Goede zang, fijne composities, veel dynamiek, veel soul, veel alles, maar goed gedoseerd.

Een soort groovy (rock) versie van Pain of Salvation hier en daar.