Ash Ra Tempel - Schwingungen (1972)

Het meest wonderbaarlijk van dit album vind ik het groot aantal mensen wat is ingehuurd om maar schijnbaar slechts één noot te spelen. Dat zou nu ondenkbaar zijn. Een platenmaatschappij zou nu al bij voorbaat zeggen: te duur. Maar nu de muziek.

Het twee luik wat Light en Darkness is, geeft mij het idee in een vreemde wereld te zijn beland. Alles lijkt op elastiek en niets is grijpbaar. Na ongeveer 14 minuten komen de emoties langzaam naar buiten. Een lang aanhoudende zingende stem op een sfeervol bedje van gitaar en drums doet mij los komen van het aardse en ik vlieg naar onbekende plekken in de ruimte. Tot dat ik het gevoel krijg dat ik nog niet klaar ben met het aardse. Op een rockachtige manier krijg ik "les" om met te uiten. Deze tijd gebruik ik goed en voel me langzaam een ander mens worden.

Met niet te plaatsen klanken begint de ijzersterke titeltrack Schwingungen. Dit is eveneens een twee luik. Na een tijdje kom ik er achter dat, dat vreemde geluid afkomstig is van een mondharp. Het doet me denken aan wijsheden die uit het Oosten komen. Ook hier raak ik bevangen in een sfeer die niet waar kan zijn, maar wel goed is omdat deze in het dagelijks leven niet meer te vinden lijken te zijn. Kosmische geluiden vullen subtiel de woonkamer en zelfs dat laatste grammetje stress vloeit weg op dit magische klankbed.
Toch mag ik niet te lang in deze sfeer blijven wordt mij op een subiele manier kenbaar gemaakt. Op stemmige wijze wordt ik weer met beide benen op de aarde gezet, waarop een emotioneel afscheid op volgt, maar de liefde is wel gevonden.

Met andere woorden: een behoorlijke plaat met vernieuwende muziek uit 1972 van onze Oostenburen.