Van Morrison - Tupelo Honey (1971)

Voor mij is dit album bijna een contradictio in terminis : een plaat over huiselijk geluk die toch niet gezapig, zoetsappig of zelfgenoegzaam klinkt. Een bijna helemaal in zichzelf besloten album, vol warmte en tevredenheid, maar ook vol muzikale spanning en sensualiteit. Misschien niet één van zijn absolute meesterwerken, maar kwalitatief wel vlak daaronder, en in het geval van Morrison betekent dat nog altijd een geweldige plaat.
 

Wild Night en Tupelo Honey zijn uitstekend, maar de rest vind ik compositorisch mager. Van gaat voor het eerst (maar niet voor het laatst) in zijn carrière een beetje op de automatische piloot. Ik hoor hier geen heilig vuur zoals later bij Saint Dominic's Preview of Veedon Fleece, of bij eerdere platen zoals Moondance. Dit is met recht een tussendoortje.

wisselvallig vijfde solo album van Van Morrison. het schijnt dat de man oorspronkelijk een country album wilde maken en dat dit destijds om diverse redenen, o.a. een verhuizing vanuit Woodstock, New York (Oostkust) naar Californië (Westkust) anders is gelopen. op een aantal van de muzikanten met wie hij tot dan toe had gewerkt in Woodstock, kon hij geen beroep meer doen en hij was verplicht om op zoek te gaan naar andere musici om dit album op te nemen.

album opent heel sterk met het geweldige intro van "Wild Night" een funky r&b/soul nummer, waarmee de man een serieuze hit scoorde in de U.S.A. het nummer "Tupelo Honey", waarmee hij eveneens een hitsingle scoorde in de States, is wellicht 1 van de mooiste love ballads die de man ooit heeft gemaakt. de country/soul ballad "You're My Woman" doet hier nauwelijks voor onder. het ingenieus opgebouwde "Moonshine Whiskey" is wat mij betreft het vierde 5 sterren nummer van dit album.

het melancholische "Old, Old Woodstock" een hommage aan de plaats waar hij lange tijd verbleef, voordat hij min of meer noodgedwongen in het voetspoor van zijn toenmalige vrouw/vriendin Janet Planet naar Californië verkaste, en de fraaie melodie van het folky/country "Starting a New Life" zijn voor mij 4 sterren nummers.

"Like a Cannonball", "I Wanna Roo You", "When That Evening Sun Goes Down" zijn in mijn beleving 3 sterren nummers.

de remaster cd van dit album uit 2008 klinkt als een klok, waarbij ik details hoor, zoals de fluit arrangementen op tracks 2 en 6, die ik vroeger niet of nauwelijks op de LP hoorde. jammer dat ook deze remaster, net als de vele andere remasters die nog zouden volgen in 2008/2009, weer erg karig was met "previously unreleased bonus material". in dit geval een alternatieve versie van "Wild Night" en een niet echt tot de verbeelding sprekende versie van de aloude traditional "Down By the Riverside"

Inderdaad een wat wisselvallig album. Maar die wisselvalligheid vind ik dan ook het enige minpunt. Er staan immers best veel goede songs op.

En het titelnummer is zelfs een regelrechte Morrison-klassieker. Wat een song, wat een fraaie opbouw en wat een geweldige muzikale invulling!

Over de bonustracks op de heruitgave van dit album zeg ik liever niets. In algemene zin wel: bonustracks voegen meestal niets toe, maar doen eerder afbreuk aan het totaalbeeld van een album.