Rufus Thomas - Do the Funky Chicken (1970)

Ik ken het huidige soul album van de week al langer, daarom volgt mijn bericht eerder dan gebruikelijk. Ik moet er wel bij vertellen dat mijn stem op grond van de eerste elf nummers is (ik had nog een goede vinyl-rip op mijn laptop staan van de tracklist van het oorspronkelijke album - vandaar). Do the Funky Chicken is een album in de gebruikelijke, bekende Stax-traditie. Dat betekent dat je op instrumentaal gebied weer een prima plaat voorgeschoteld krijgt die, over de gehele linie, er heel goed op los weet te funken. Het enige probleem is dat Rufus Thomas - naar mijn mening - één van de zwakste vocalisten is die dat label heeft voortgebracht, en dat het songmateriaal bij momenten redelijk Stax-onwaardig is.

Zelfs de positieve sfeer die het album ontzettend typeert, weet het allemaal niet goed of beter te maken. Zijn schorre en praterige stem, in combinatie met de veelal melige teksten, maakt dit voor mijzelf een album die misschien tijdens de eerste twee of drie luisterbeurten wel redelijk goed in het gehoor ligt, maar na verloop van tijd begint het me toch wel wat tegen te staan. De (“zang”)stem van Rufus Thomas is voor mij ook iets te vermoeiend om een heel album te kunnen dragen. Nu wil ik ook weer niet veel te negatief klinken, ik kom immers ook op een voldoende uit, want het album kent zijn geslaagde liedjes. Sixty Minute Man is in al zijn eenvoud bijvoorbeeld best leuk, en ook Lookin’ For a Love, dat dankzij de achtergrondvocalen een ietwat kerkelijke sfeer met zich heeft meegekregen, is gewoonweg een prima nummer. Rufus Rastus Johnson Brown is vooral noemenswaardig vanwege de geweldige retestrakke ritmische sectie, en is daarmee ook één van de beste vondsten die je hier op het album zult aantreffen.

Nummers die mij helemaal niets doen zijn bijvoorbeeld Funky Chicken, Soul Food, en beide opnames van Old McDonald Had a Farm die ik zó knullig vind, dat ik dankbaar ben voor de "skip-knop". De beide versies van het laatstgenoemde nummer vind ik vooral niet mooi ingezongen. De slotsom: wanneer ik ongeveer de helft van de tracklist los beluister, klinkt het toch een stuk leuker, en bovenal aangenamer. Daarom zit er ook zeker een voldoende in. Bovendien is vooral het instrumentale gedeelte ruim in orde.

De naam Rufus Thomas deed mij in eerste instantie wat huiveren. De voor mij bekendste nummers van hem (Do The Funky Chicken en Walking The Dog) vind ik eigenlijk best wel vervelend. Geheel toevallig heb ik wat meer over zijn achtergrond gelezen net voor ik het album opzette. Zijn historie als minstrel bij The Rabbit's Foot Company is uitermate goed terug te horen in zijn muziek. Het nadoen van dieren en andere grappen en grollen zorgden voor brood op de plank in het begin van de vorige eeuw. Was het nu vernederend of juist cynisch om te performen met een blackface? Werd de witte slavendrijver nu verdekt belachelijk gemaakt of waren het alleen de zwarten die het te verduren kregen in de grappen? Nog voor alle blackploitation, was dit (een van) de eerste vorm van entertainment compleet in handen van "colored people". Wat dat betreft heeft deze man zeer veel meegemaakt en is het niet alleen simpel plattelandsvermaak, maar ook keiharde discriminatie en onrecht waar Rufus zijn entertainment-skills aan te danken heeft. Maar wat voor waardering geef ik dan aan dit specifieke album?

Ik stoor me niet zozeer aan zijn mindere zangkunsten. Ook al schreeuwt hij in mijn ogen meer dan dat hij echt zingt. Het past allemaal wel aardig bij de muzikale ondersteuning en uiteraard heeft hij wel enig zangtalent (meer dan ik in ieder geval). Ik moet zeggen dat ik het album als geheel nog best wel aardig vind. Het gaat in ieder geval niet teveel richting het vaudeville met een hele boerderij aan dieren die continu op de achtergrond te horen zijn. Wel blijft het puur entertainment en dus luchtige, vrolijke soul.

Ik kan me goed voorstellen dat Jeroentjuhh dit puur als vermakelijk album ziet. In die zin valt Rufus toch terug op zijn tijd bij de minstrels. Misschien had hij voor wat meer dubbele bodems kunnen zorgen, want iets zegt me dat deze man meer in zijn mars had dan "goedkoop" entertainment.

De grote lolbroek van Stax brengt weer eens plaat uit vol met lol. En blij wordt je er zeker van.

Do the Funky Chicken – fijne positieve energie en wat gekkigheid
Let the Good Times Roll – bekend nummer, aardige cover
Sixty Minute Man – skatten op soul
Lookin’ for a Love – even de voetjes los
Bear Cat – zijn versie van de oHoHHoHound Dog
Old McDonald Had a Farm, pt 1 – uitgestrekt langzame start
Old McDonald Had a Farm, pt 2 – funky verder
Rufus Rastus Johnson Brown – klein funky feestje
Soul Food – hij vertelt een verhaaltje.
Turn Your Damper Down – wat meer soul in de stem
The Preacher and The Bear – stampt lekker het album uit.