Mister and Mississippi - We Only Part to Meet Again (2015)

Dat was inderdaad die DJ.
Blijkt wel dat als je jaren lang met een te strak petje op rond loopt, dat dit niet goed is voor de hersenen.

It wasn't me.

Leuk stuk by the way Leon

Bedankt Frank, nee, het was een andere DJ.

Mister & MIssissippi maakt de juiste stap. De band die bij vlagen aanhaakte bij een voorbijgaande trend, folkrock, is de diepte in gesprongen met sfeerrijke muziek, die groei laat zien en de al vermoedde diepere lagen naar de oppervlakte brengt. Of de muziek goed gaat overkomen in concertzalen, dat zal moeten blijken en veel te maken hebben met het geduld van het publiek en de verhouding tussen fans en niets vermoedende aanhang. De muziek op We only part to meet again maakt op mij de indruk van de koelte van een Gotische kerk in de wetenschap dat de zon buiten volop schijnt. Dit is een band die vol zelfvertrouwen de toekomst in kan kijken.

Het hele verhaal staat op de site van WoNo Magazine

Wo.

Vergeleken met het debuut, wat (op een paar momenten na) alleen folk was, is er op dit album ook een stuk meer rock bijgekomen. En ik vind hem daardoor een stuk minder saai.

Het beste nummer is wat mij betreft het titelnummer We Only Part to Meet Again, door de zeer mooie solo. In Between vind ik ook een van de betere nummers mede door het shoegazestuk.
Ook de andere nummers van de eerste helft (Meet Me at the Lighthouse, Where the Wild Things Grow en Nocturnal) luisteren lekker weg, alhoewel ik niet zo houd van het einde van Nocturnal.
De tweede helft gaat aan mij wel een stuk geruislozer voorbij; als ik niet oplettend luister heb ik na afloop geen idee wat er voorbij is gekomen (alhoewel dat deels misschien niet eens aan de nummers ligt, maar omdat het waarschijnlijk een beetje eentonig wordt). Als ik dat wel doe, vind ik Shape Shifter nog een van de betere nummers. Dat nummer heeft een leuk einde.The Filthy Youth, Southern Comfort en For Us to Remember zijn ook nog wel redelijk. A Song for the Quiet Ones is dan wel vrij saai.

Het is nog steeds een redelijk rustig (soms kabbelend) album, maar er staan een stuk meer genietbare momenten op dan op het debuut.
3,5*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mister And Mississippi - We Only Part To Meet Again - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was twee jaar geleden diep onder de indruk, nee stuk, van het debuut van de Nederlandse band Mister And Mississippi. Het titelloze debuut van de band uit Utrecht heb ik zo vaak gedraaid en ik heb er zo intens van genoten dat de tweede plaat eigenlijk alleen maar tegen kon vallen.

Toen ik We Only Part To Meet Again voor het eerst hoorde viel de plaat me inderdaad tegen, maar ik wist ook dat ik de plaat nog geen eerlijke kans had gegeven.

De afgelopen weken heb ik We Only Part To Meet Again beluisterd zonder direct een link te leggen met het zo fraaie debuut en langzaam maar zeker heeft ook de tweede plaat van Mister And Mississippi mijn hart gewonnen.

We Only Part To Meet Again borduurt voort op het debuut van de band, maar is ook een net wat andere plaat geworden. Op de tweede plaat van Mister And Mister Mississippi is er net wat minder ruimte voor folk en psychedelica en hebben invloeden uit de rock aan terrein gewonnen.

Dat laatste hoor je vooral in de gitaarmuren, die vreemd genoeg zo lijken weggelopen uit de postpunk. De mooie intieme gitaarlijnen doen nog altijd denken aan Mazzy Star, maar wanneer de band wat grootser uitpakt doet het gitaarwerk me denken aan bands als Editors en White Lies. Het zijn gitaarmuren die me bij de genoemde bands wel bevallen, maar ook in het geluid van Mister And Mississippi blijken ze uitstekend te passen.

De band uit Utrecht pakt met name met de gitaren wat grootser uit dan we van ze gewend zijn, maar over het algemeen heeft de band haar ingetogen geluid behouden. Het gitaarwerk is slechts één van de terreinen waarop Mister And Mississippi haar geluid heeft geïnnoveerd. De tweede track op de plaat bevat aan de ene kant een mooi 70s folkgeluid, maar naast de postpunk achtige gitaren duiken ook nog eens progrock achtige synths op, wat een heel bijzondere sfeer oplevert. En zo valt er in iedere track op de plaat wel wat bijzonders te horen.

In muzikaal opzicht heeft Mister And Mississippi een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt, maar ook de zang op de plaat is veel beter dan op het debuut. Maxime Barlag heeft zich ontwikkeld tot een frontvrouw met internationale allure en ook de zang van Samgar Jacobs klinkt veel beter dan op het debuut.

Dit brengt me bij de songs. Ik ben zoals gezegd hopeloos verliefd op de imperfecte maar zo wonderschone songs op het debuut van de band, maar inmiddels moet ik toch bekennen dat de songs op de tweede plaat veel beter zijn. Mister And Mississippi heeft misschien gekozen voor een iets toegankelijker geluid, maar het is, meer dan op het debuut, een eigen geluid.

De band heeft voor dit geluid inspiratie gevonden in meerdere genres en breidt al deze invloeden op buitengewoon knappe wijze aan elkaar. We Only Part To Meet Again kiest deels voor een grootser en meeslepender geluid, maar bevat ook flink wat buitengewoon ingetogen momenten. Het zijn momenten die aandacht vragen, want alleen met voldoende aandacht hoor je alle fraaie details en spanningsbogen.

Heb ik inmiddels alles verteld over We Only Part To Meet Again. Nee, de plaat is ook nog eens een stuk intenser, donkerder en emotioneler dan het debuut. Ik moest dit debuut loslaten om echt te kunnen genieten van de tweede plaat van Mister And Mississippi, maar inmiddels koester ik beide platen als parels uit de Nederlandse popmuziek. Erwin Zijleman

De 2de worpeling van Mister and Mississippi is er eentje die naar mijn smaak het debuut weet te overstijgen. Smaakvoller, gebalanceerder en muzikaal rijker, met een mooie opbouw in de nummers. Invloeden zijn er volop, maar ze weten daar toch hun eigen geluid mee aan te vullen. Meer rockgericht zoals ik meerdere keren lees, vind ik niet de juiste term. M.i. kun je hier veel genres aan hangen, behalve rock. Daarvoor is het geluid te uitgesmeerd, de klanktapijt te kleurrijk. Voor mij hangt het gevoelsmatig dan meer tussen de oude U2 en het hedendaagse van Sigur Ros. Onlangs gezien bij een instore optreden bij Sounds en ook in het klein weten ze de nieuwe nummers goed neer te zetten. Zeker een band om eens live te gaan zien.

Mister and Mississippi heeft het nog! Wat een heerlijk 2e album! Niet zoveel nieuwe invloeden maar nog steeds een heerlijke sound. Vooral het nummer "Nocturnal" vind ik echt geweldig. Het tweestemmige van Samgar en Maxime komt hier mooier uit dan in eerdere nummers. Ook weer zeer impressed door de slide gitaar van Tom Broshuis die zeker de meest getalenteerde is van het stel (was dat al toen ik ze live zag en hij met een strijkstok over zijn gitaar ging). Dan ook nog eens dat geweldige experimenteerde einde, wauw wauw! Het nummer dat Maxime voor haar moeder heeft geschreven, "We Only Part to Meet Again" is natuurlijk ook prachtig. Voor de rest veel makkelijk wegspelende nummers. Daarintegen vind ik het laatste nummer "A Song for the Quiet Ones" echt helemaal niks aan. Een beetje te hoog gezongen, niet echt iets voor mij. Maar misschien toch leuk voor de stillere mensen, zoals het nummer ook suggereert.

For Us to Remember man wereldnummer

Gister gezien in de kleine zaal van het Paard. Kwam live goed uit de verf, vooral Tom (Broshuis) die zijn talent toonde, wat een geweldige gitarist is dat toch, echt de stille kracht van Mister & Mississippi. Heel erg jammer van het publiek, die gewoon de helft van For Us to Remember verkrachtten door er doorheen te praten.

Nice one! Kan ik me wel in vinden.

Zeker geen slecht album, maar de muzikale overeenkomsten met Ben Howards I Forget Where We Were zijn voor mij iets te nadrukkelijk aanwezig. Aangezien ik het album van Ben zeer waardeer kan ik niet ontkennen dat dit album me qua sound dezelfde emoties in sleurt. Verbaasd me ook wel dat dit hier nog niet genoemd is.

De band heeft veel talent en is ambitieus. Hun optreden in de Oosterpoort miste hier en daar nog wat zelfvertrouwen en presentatie. Het 2e album mag er zijn, mijn waardering is groeiende.

Fraaie, donkere en stemmige pop/rock van vaderlandse bodem. Sferische plaat met prachtige songs. Ik ben er erg van onder de indruk.

Ik voeg mij bij ohmusica.

Zag hem liggen laatst op vinyl en de titel evenals de hoes intrigeren.
Moet hier meer van horen..

Bevestigd voor 11 juni parkcity Heerlen.

Ben benieuwd.

...het einde van For us to Remember is wel bijna schaamteloos Sigur Rós natuurlijk..

Op Record Store Day zag ik Mister and Mississippi optreden in De Waterput in Bergen op Zoom en het was schitterend. Ik heb nog overwogen hun laatste album te kopen, maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik bang was dat de muziek toch wat te simpel zou zijn. Als iets live indrukwekkend is geeft dat nog geen garantie voor een goed studioalbum.

Inmiddels ken ik We Only Part to Meet Again vrij goed en ik kan zeggen dat dit album inderdaad wat aan de simpele klant is, voornamelijk qua teksten. Daar staat echter tegenover dat het muzikaal allemaal erg fraai is, hier en daar erg rijk aangekleed met bijvoorbeeld blazers.

The Filthy Youth vind ik een matig nummer met een bloedirritant refrein, maar het outro is wel ontzettend mooi. Net als het outro van For Us to Remember (wél een ijzersterk nummer) doet het me aan Anathema denken. Zet er een elektrische gitaar onder en het past zo op een recent Anathema-album.

Hier en daar kom ik een saai liedje tegen (Southern Comfort, A Song for the Quiet Ones) of een leuk liedje met relatief weinig om het lijf (Meet Me at the Lighthouse, Shape Shifter). Kwalitatief is dit hele album niet hoogstaand, maar toch weet de band van simpele liedjes nog iets heel moois te maken. De muziek doet wonderen. Met name in de outro's - ook die van Nocturnal is mooi, die van Shape Shifter is zelfs verrukkelijk - weet Mister and Mississippi te overtuigen.

We Only Part to Meet Again vind ik het beste nummer, met die heerlijke lage zang van Maxime Barlag in de coupletten. Live was dit ook de meest indrukwekkende song. For Us to Remember is door de fenomenale opbouw ook een waanzinnig goed nummer. Meet Me at the Lighthouse, Shape Shifter, In Between en Where the Wild Things Grow hebben misschien niet veel om het lijf, maar het zijn wel ontzettend fijne liedjes om naar te luisteren. Het zorgt ervoor dat dit album voorbijvliegt.

Conclusie: We Only Part to Meet Again is iedere keer dat ik het draai weer een plezier om naar te luisteren en dat is en blijft toch het allerbelangrijkste.

Net de eerste keer geluisterd, en ik ben er niet heel kapot van. Het is minder erg dan het concert dat ik op de Zwarte Cross zag, maar het wordt me allemaal snel wat kitscherig. Vroeger was dat de quasifolk, nu de stadionrockinvloeden die niet goed werken. Ik hoor er trouwens wel vaak BillyConnected in terug, waar Tom Broshuis ook gitaar in speelt of heeft gespeeld (bestaat die band eigenlijk nog?), maar ik vind BillyConnected een aanzienlijk interessantere band. Mister & Mississippi blijft me wat te 3FM'erig.

Een mooie intrigerende plaat. Als ik verliefd kon worden op een stem zou ik het worden. De zang op 'Meet Me At The Lighthouse' is door een ringetje te halen.

Ik vind vooral de titelsong en Where The Wild Things Grow de prijsbeesten op dit album. Toch zijn er hier en daar songs die net te weinig weten te boeien en te geruisloos passeren. Heb het hierbij vooral over de 2de helft van het album met uitzondering van For Us To Remember.

Volkomen onbezwaard door het eerste album ben ik gewoon onbevangen naar dit album gaan luisteren, omdat ik uiteindelijk - als traagste leerling van de klas ongeveer - met deze band wilde kennismaken. En...

Nou dat viel heel niet tegen, al zette het aanvankelijke label folk/rock me op het verkeerde been en werd ik van de uitgebreide 'mening' van Piet Positief niet veel wijzer. Op hun betere momenten - zoals Meet Me at the Lighthouse doen ze me af en toe denken aan The Sundays of Deacon Blue ( For Us to Remember ) - zeg maar pop die redelijk dicht tegen wave lite aanschurkt.

Op andere momenten als je je ogen sluit, zou je kunnen dromen de jongere, mindere ervaren zus van Margo Timmins (Cowboy junkies) te horen. Maar blijkbaar houdt de doelgroep tegenwoordig van het grote gebaar, de dik aangezette sentimentaliteit: Where the Wild Things Grow bijvoorbeeld, mede ogv de bizarre ingemixte drums + stem. En waar Southern Comfort normaal gesproken goed is voor relaxt achterover leunen werd ik nu heftig bevangen door de schmiederige sentimentaliteit waarin bijv Common Linnets grossieren.

Ok You Honor, I plead guilty - sentimentaliteit is een van de basale ingrediënten van boer'npunk (a.k.a. kuntrie), maar dit kwam heel heftig binnen.

Graag meer ingetogenheid, meer terug naar de pure, losse vlinderpop, minder het grote, weidse gebaar - het is per slot van rekening niet overal Flevo-polder.

Toch wel benieuwd naar deze band live - vrees alleen wél de zgn aansteker/horizontaal gehouden mobiel-momenten.

Een paar jaar geleden heb ik hier al een recensie geschreven, maar ik wou nu toch een tweede poging doen.

We Only Part to Meet Again is nog steeds mijn duidelijke favoriet. De gitaar heeft een mooi dromerig geluid en er is prachtig gebruik gemaakt van delay. Ook past de sfeer van het nummer erg goed bij de tekst.

Een paar nummers later krijgen we The Filthy Youth. Het idee is erg leuk: een redelijk up-tempo nummer dat toch mooie, uitgesponnen gitaarloopjes bevat. Ik vind het nummer echter enigszins tegenvallen, doordat de zanglijnen vrij matig zijn en het vrij eentonig is.

Veel van hun nummers zijn muzikaal best wel rijk aangekleed, maar er zijn ook een paar nummers die relatief kaal zijn. Southern Comfort en A Song for the Quiet Ones zijn hierdoor behoorlijk saai, maar het pakt af en toe ook leuk uit, met nummers zoals In Between en Shape Shifter die desondanks meeslepend zijn.

Kortom, alhoewel een aantal nummers vrij saai is, is het wel een onderhoudend plaatje met een aantal sterke uitschieters.