Mister and Mississippi - We Only Part to Meet Again (2015)

Het debuut vind ik nog steeds erg goed en live worden ze alleen maar beter. Een mooi begin van 2015.

Ja ben benieuwd of RadioMad hier al meer over kan vertellen.

Het debuut was inderdaad erg goed, ben hier ook benieuwd naar.

DjFrankie

Ik heb minstens 6 van deze liedjes al live gehoord. Het gaat sowieso wat 'harder' worden dan het debuut. Leo Blokhuis heeft al getweet dat deze "met gemak over de 1e heen gaat".

Verwacht vooral meer uitbarstingen, meer strijkersarrangementen, kortom: een vollere productie.
Van familie, naasten (e.d.) van de band heb ik ook al gehoord dat deze 10x beter is dan de eerste. Dus mijn verwachtingen zijn nogal hoog.

Voorjaarstour is al aangekondigd trouwens... ze spelen o.a. in Doornroosje, Paradiso, TivoliVredenburg (releaseshow) en Effenaar.

Op de LP komt trouwens nog een elfde track te staan die niet op de reguliere CD of digitale release staat.

Ik vond de nummers die ik live gehoord heb ook absoluut niet verkeerd. Ik heb dan ook vrij hoge verwachtingen.

Ik ga ze in januari, nog voor de release, weer live zien.


Track nummer 6: Monarch is dat. Toch wel leuk dat juist de vinyl-liefhebbers nu eens een extra track krijgen.

Hij zal binnenkort wel gelekt zijn, want er zijn al promotie expemlaren van. Die ik overigens ook heb kunnen belusiteren. Beetje 13 in een dozijn indiepop/rock word het, terwijl het debuut nog best fijn was.

Aangezien jij wel vaker lekker negatief bent hoop ik dat het wel mee zal vallen maar je tempert mijn verwachtingen nu wel

De eerste single, de openingstrack, verschijnt binnen een week...

Amazon.com: Meet Me at the Lighthouse - Single: Mister and Mississippi: MP3 Downloads

Meet Me at the Lighthouse staat inmiddels ook op Spotify. Gezien de eerdere reacties moet dit nummer niet representatief voor het nieuwe album zijn, klinkt namelijk precies als het debuut...

Vanavond een hoop nieuwe nummers gehoord bij hun eerste optreden deze nieuwe tour. Klonk niet verkeerd maar het is toch een beetje afwachten hoe het uitpakt op een album. Dat vind ik toch anders dan bij een live optreden.

Met name de tweede helft van het album vind ik heel sterk. 'The Filthy Youth' en 'Shape Shifter' zijn potentiele singles en 'For Us To Remember' maakt veel indruk (vergelijkbaar met 'Circulate' op het eerste album, maar dan lead zang van Samgar ipv Maxime).

Ik dacht dat dit album spannender zou worden, dat hoor ik tot nu toe niet terug. Een degelijk vervolg op het debuut, maar het meeste kabbelt net zo voort als het eerste album. Ik laat hem voorlopig op drie sterren staan.

Ja zoiets dus...

For Us to Remember is voor mij op dit moment het beste nummer, helaas is de albumafsluiter (wat er na komt dus) toch wel extreem saai.

Optreden in DWDD vond ik erg mooi. Dat was een stukje van het titelnummer volgens mij. Binnenkort maar eens luisteren

Klonk echter in het eerste gedeelte niet echt zuiver, helaas.
Muziek: Mister and Mississippi - We Only Part To Meet Again - 26-1-2015 - YouTube

De altijd weer lastige tweede: gaat een band nieuwe dingen proberen? Voortborduren op het succes van de succesvolle eerste? Of gaat het een mengeling worden?

Het is en blijft altijd lastig om daarin de juiste keuzes te maken. Laat de band hun gevoel maar volgen zoals Mister and Mississippi dat duidelijk ook doet. Niet al te veel van de wijs laten brengen door het succes maar doorgaan met waar je goed in bent.

Vorig jaar april kon ik in Rotown al wat nieuwe nummers horen en dat was best verfrissend tussen de oude successen.
Begin januari dit jaar was ik bij een soort tour try-out en werd het publiek getrakteerd op heel veel nieuw werk van We Only Part to Meet Again met hier een daar een nummer van het debuut.
Fijn bandje om live mee te maken en het debuut vindt nog regelmatig de weg naar draaitafel en iTunes. De nieuwe nummers klonken prima en pasten naadloos tussen de oudere.

Dan is het afwachten hoe het klinkt op vinyl/cd/mp3. Wederom prachtig, maar wel rustiger, ingetogener.
Nu klonken veel nummers op het debuut ook wel zo, maar ik mis toch een beetje het felle dat ik live soms wel ervaar. Ik had wat hoop dat die kant op dit album wat meer boven zou komen drijven en dat gebeurt niet echt.

Toch denk ik dat ik me over deze 'teleurstelling' heen moet zetten. Maxime Barlag verloor begin 2014 haar moeder (het titelnummer gaat daar over) en ik vermoed dat dat toch een beetje zijn weerslag op het hele album heeft.
Het instrumentale Monarch heeft een trieste desolate sfeer en past dan ook prachtig op dit album. Hoe jammer dat de cd kopers dat niet te horen krijgen.

We Only Part to Meet Again is een meer dan uitstekend vervolg op het debuutalbum. Ze klinken wat volwassener en zelfverzekerder en weten een mooie constante sound neer te zetten.
Misschien wel beter ook dat ze niet te veel zijn gaan experimenteren of te veel heavy nummers naast de rustige klanken zijn gaan zetten.
Misschien ook dat dit album ook nog wel gaat groeien naar de 4,5* die ik over had voor het debuut. Dat album had daar ook even zijn tijd voor nodig. Het was een helse sneeuwbui die ooit de soundtrack vormde voor die plaat op weg naar mijn ouders (een ritje van normaal 3 kwartier werd heel wat langer maar schitterend) en ik hoop dat dit album ook nog wel z'n passende moment gaat krijgen.

Hoogtepunt is toch wel For Us to Remember, dat kan zich met gemak meten met een nummer als Northern Sky.

We mogen trots zijn op deze band uit eigen land!

Mocht iemand Monarch in een mp3 versie hebben dan hou ik me aanbevolen (helaas niet te koop in de iTunes store).

+1

En ik maar denken dat het een originele titel voor het album is. Als je die intikt op Google, krijg je een groot aantal foto's te zien van de tekst in tatoeages...
Anyway, album gister beluistert en wat een mooie opvolger is dit. Niks meer aan aERodynamIC z'n betoog toe te voegen. Ik vind deze zelfs nu al ietsje beter dan hun debut. Speciale aandacht voor For Us to Remember... wat een geweldige opbouw en nog mooier einde!

Voor zover ik weet is er alleen een digitale download beschikbaar voor review. Maar misschien hebben bepaalde recensenten een streepje voor.

Zo fijn was die recensie van jouw toen niet

Wij kregen er gewoon een van Bertus. Samen met de nieuwe Jose Gonzalez enzo.

Ik kreeg in november al een promo cd'tje in mijn handen gedrukt.

Ja hier ook zo.

Ik vind het toch wel mooier worden na meerdere beluisteringen........ en daarmee mag het op gelijke hoogte komen te staan als de voorganger.

VInd het een lekker album. Vooral 1, 3, 7 en 8.

Erg in de lijn van het debuut album. Voor mij iets te braaf maar zeker niet slecht. Hoor er ook niet een echte uitschieter op die mijn oren doet spitsen. Nette voldoende.

Ik was behoorlijk enthousiast over het debuut van Mister and Mississippi, alleen die overgang in Same Room, Different House heb ik nooit begrepen.
Maar een beginnende band moet groeimogelijkheden hebben, dus het is ze vergeven.
Wel altijd benieuwd geweest hoe ze de lijn door zouden zetten.
Ondertussen hoor je Meet Me at the Lighthouse al regelmatig voorbij komen op 3FM, en wordt hij daar de hemel in geprezen.
Maar wat wil je bij een zender, waarbij gisteren een DJ beweerde dat een band als Kensington volgend jaar gemakkelijk de Super Bowl in de Verenigde Staten kan openen.
Jammer, dat zo’n persoon deze uitspraken doet, want kun je hierdoor de Nederlandse muziekcultuur nog serieus nemen?
Ja, dat kun je.
Maxime Barlag heeft het dromerige van een Tanita Tikaram, en zelfs qua uiterlijk raakvlakken, maar klinkt hier een stuk helderder dan op het debuut.
Geen grote koerswijzigingen, We Only Part to Meet Again is misschien zelfs persoonlijker vanwege het verlies van de moeder van Maxime.
We Only Part to Meet Again is tevens het gevolg van een meer op elkaar ingespeelde band, met ondertussen de nodige clubervaringen.
Natuurlijk hebben ze hun opleiding genoten op de Herman Brood Academie, maar zoals bij elke opleiding, is het de bedoeling dat je je werkervaringen in de praktijk verder ontwikkelt.
Mister and Mississippi is op de goede weg, al hoop ik bij hun volgende album wel meer variatie te horen, anders zal men deze band snel weer vergeten, en dat zou zonde zijn.

Was dat niet dezelfde DJ die gisteren ook beweerde dat Madonna zelf geen liedjes schrijft
Ik vond het trouwens toch een belachelijk item. Welke muziekliefhebber neemt Katy Perry nu serieus?