Mister and Mississippi - We Only Part to Meet Again (2015)

De altijd weer lastige tweede: gaat een band nieuwe dingen proberen? Voortborduren op het succes van de succesvolle eerste? Of gaat het een mengeling worden?

Het is en blijft altijd lastig om daarin de juiste keuzes te maken. Laat de band hun gevoel maar volgen zoals Mister and Mississippi dat duidelijk ook doet. Niet al te veel van de wijs laten brengen door het succes maar doorgaan met waar je goed in bent.

Vorig jaar april kon ik in Rotown al wat nieuwe nummers horen en dat was best verfrissend tussen de oude successen.
Begin januari dit jaar was ik bij een soort tour try-out en werd het publiek getrakteerd op heel veel nieuw werk van We Only Part to Meet Again met hier een daar een nummer van het debuut.
Fijn bandje om live mee te maken en het debuut vindt nog regelmatig de weg naar draaitafel en iTunes. De nieuwe nummers klonken prima en pasten naadloos tussen de oudere.

Dan is het afwachten hoe het klinkt op vinyl/cd/mp3. Wederom prachtig, maar wel rustiger, ingetogener.
Nu klonken veel nummers op het debuut ook wel zo, maar ik mis toch een beetje het felle dat ik live soms wel ervaar. Ik had wat hoop dat die kant op dit album wat meer boven zou komen drijven en dat gebeurt niet echt.

Toch denk ik dat ik me over deze 'teleurstelling' heen moet zetten. Maxime Barlag verloor begin 2014 haar moeder (het titelnummer gaat daar over) en ik vermoed dat dat toch een beetje zijn weerslag op het hele album heeft.
Het instrumentale Monarch heeft een trieste desolate sfeer en past dan ook prachtig op dit album. Hoe jammer dat de cd kopers dat niet te horen krijgen.

We Only Part to Meet Again is een meer dan uitstekend vervolg op het debuutalbum. Ze klinken wat volwassener en zelfverzekerder en weten een mooie constante sound neer te zetten.
Misschien wel beter ook dat ze niet te veel zijn gaan experimenteren of te veel heavy nummers naast de rustige klanken zijn gaan zetten.
Misschien ook dat dit album ook nog wel gaat groeien naar de 4,5* die ik over had voor het debuut. Dat album had daar ook even zijn tijd voor nodig. Het was een helse sneeuwbui die ooit de soundtrack vormde voor die plaat op weg naar mijn ouders (een ritje van normaal 3 kwartier werd heel wat langer maar schitterend) en ik hoop dat dit album ook nog wel z'n passende moment gaat krijgen.

Hoogtepunt is toch wel For Us to Remember, dat kan zich met gemak meten met een nummer als Northern Sky.

We mogen trots zijn op deze band uit eigen land!

Ik was behoorlijk enthousiast over het debuut van Mister and Mississippi, alleen die overgang in Same Room, Different House heb ik nooit begrepen.
Maar een beginnende band moet groeimogelijkheden hebben, dus het is ze vergeven.
Wel altijd benieuwd geweest hoe ze de lijn door zouden zetten.
Ondertussen hoor je Meet Me at the Lighthouse al regelmatig voorbij komen op 3FM, en wordt hij daar de hemel in geprezen.
Maar wat wil je bij een zender, waarbij gisteren een DJ beweerde dat een band als Kensington volgend jaar gemakkelijk de Super Bowl in de Verenigde Staten kan openen.
Jammer, dat zo’n persoon deze uitspraken doet, want kun je hierdoor de Nederlandse muziekcultuur nog serieus nemen?
Ja, dat kun je.
Maxime Barlag heeft het dromerige van een Tanita Tikaram, en zelfs qua uiterlijk raakvlakken, maar klinkt hier een stuk helderder dan op het debuut.
Geen grote koerswijzigingen, We Only Part to Meet Again is misschien zelfs persoonlijker vanwege het verlies van de moeder van Maxime.
We Only Part to Meet Again is tevens het gevolg van een meer op elkaar ingespeelde band, met ondertussen de nodige clubervaringen.
Natuurlijk hebben ze hun opleiding genoten op de Herman Brood Academie, maar zoals bij elke opleiding, is het de bedoeling dat je je werkervaringen in de praktijk verder ontwikkelt.
Mister and Mississippi is op de goede weg, al hoop ik bij hun volgende album wel meer variatie te horen, anders zal men deze band snel weer vergeten, en dat zou zonde zijn.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mister And Mississippi - We Only Part To Meet Again - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was twee jaar geleden diep onder de indruk, nee stuk, van het debuut van de Nederlandse band Mister And Mississippi. Het titelloze debuut van de band uit Utrecht heb ik zo vaak gedraaid en ik heb er zo intens van genoten dat de tweede plaat eigenlijk alleen maar tegen kon vallen.

Toen ik We Only Part To Meet Again voor het eerst hoorde viel de plaat me inderdaad tegen, maar ik wist ook dat ik de plaat nog geen eerlijke kans had gegeven.

De afgelopen weken heb ik We Only Part To Meet Again beluisterd zonder direct een link te leggen met het zo fraaie debuut en langzaam maar zeker heeft ook de tweede plaat van Mister And Mississippi mijn hart gewonnen.

We Only Part To Meet Again borduurt voort op het debuut van de band, maar is ook een net wat andere plaat geworden. Op de tweede plaat van Mister And Mister Mississippi is er net wat minder ruimte voor folk en psychedelica en hebben invloeden uit de rock aan terrein gewonnen.

Dat laatste hoor je vooral in de gitaarmuren, die vreemd genoeg zo lijken weggelopen uit de postpunk. De mooie intieme gitaarlijnen doen nog altijd denken aan Mazzy Star, maar wanneer de band wat grootser uitpakt doet het gitaarwerk me denken aan bands als Editors en White Lies. Het zijn gitaarmuren die me bij de genoemde bands wel bevallen, maar ook in het geluid van Mister And Mississippi blijken ze uitstekend te passen.

De band uit Utrecht pakt met name met de gitaren wat grootser uit dan we van ze gewend zijn, maar over het algemeen heeft de band haar ingetogen geluid behouden. Het gitaarwerk is slechts één van de terreinen waarop Mister And Mississippi haar geluid heeft geïnnoveerd. De tweede track op de plaat bevat aan de ene kant een mooi 70s folkgeluid, maar naast de postpunk achtige gitaren duiken ook nog eens progrock achtige synths op, wat een heel bijzondere sfeer oplevert. En zo valt er in iedere track op de plaat wel wat bijzonders te horen.

In muzikaal opzicht heeft Mister And Mississippi een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt, maar ook de zang op de plaat is veel beter dan op het debuut. Maxime Barlag heeft zich ontwikkeld tot een frontvrouw met internationale allure en ook de zang van Samgar Jacobs klinkt veel beter dan op het debuut.

Dit brengt me bij de songs. Ik ben zoals gezegd hopeloos verliefd op de imperfecte maar zo wonderschone songs op het debuut van de band, maar inmiddels moet ik toch bekennen dat de songs op de tweede plaat veel beter zijn. Mister And Mississippi heeft misschien gekozen voor een iets toegankelijker geluid, maar het is, meer dan op het debuut, een eigen geluid.

De band heeft voor dit geluid inspiratie gevonden in meerdere genres en breidt al deze invloeden op buitengewoon knappe wijze aan elkaar. We Only Part To Meet Again kiest deels voor een grootser en meeslepender geluid, maar bevat ook flink wat buitengewoon ingetogen momenten. Het zijn momenten die aandacht vragen, want alleen met voldoende aandacht hoor je alle fraaie details en spanningsbogen.

Heb ik inmiddels alles verteld over We Only Part To Meet Again. Nee, de plaat is ook nog eens een stuk intenser, donkerder en emotioneler dan het debuut. Ik moest dit debuut loslaten om echt te kunnen genieten van de tweede plaat van Mister And Mississippi, maar inmiddels koester ik beide platen als parels uit de Nederlandse popmuziek. Erwin Zijleman

Mister and Mississippi heeft het nog! Wat een heerlijk 2e album! Niet zoveel nieuwe invloeden maar nog steeds een heerlijke sound. Vooral het nummer "Nocturnal" vind ik echt geweldig. Het tweestemmige van Samgar en Maxime komt hier mooier uit dan in eerdere nummers. Ook weer zeer impressed door de slide gitaar van Tom Broshuis die zeker de meest getalenteerde is van het stel (was dat al toen ik ze live zag en hij met een strijkstok over zijn gitaar ging). Dan ook nog eens dat geweldige experimenteerde einde, wauw wauw! Het nummer dat Maxime voor haar moeder heeft geschreven, "We Only Part to Meet Again" is natuurlijk ook prachtig. Voor de rest veel makkelijk wegspelende nummers. Daarintegen vind ik het laatste nummer "A Song for the Quiet Ones" echt helemaal niks aan. Een beetje te hoog gezongen, niet echt iets voor mij. Maar misschien toch leuk voor de stillere mensen, zoals het nummer ook suggereert.

Op Record Store Day zag ik Mister and Mississippi optreden in De Waterput in Bergen op Zoom en het was schitterend. Ik heb nog overwogen hun laatste album te kopen, maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik bang was dat de muziek toch wat te simpel zou zijn. Als iets live indrukwekkend is geeft dat nog geen garantie voor een goed studioalbum.

Inmiddels ken ik We Only Part to Meet Again vrij goed en ik kan zeggen dat dit album inderdaad wat aan de simpele klant is, voornamelijk qua teksten. Daar staat echter tegenover dat het muzikaal allemaal erg fraai is, hier en daar erg rijk aangekleed met bijvoorbeeld blazers.

The Filthy Youth vind ik een matig nummer met een bloedirritant refrein, maar het outro is wel ontzettend mooi. Net als het outro van For Us to Remember (wél een ijzersterk nummer) doet het me aan Anathema denken. Zet er een elektrische gitaar onder en het past zo op een recent Anathema-album.

Hier en daar kom ik een saai liedje tegen (Southern Comfort, A Song for the Quiet Ones) of een leuk liedje met relatief weinig om het lijf (Meet Me at the Lighthouse, Shape Shifter). Kwalitatief is dit hele album niet hoogstaand, maar toch weet de band van simpele liedjes nog iets heel moois te maken. De muziek doet wonderen. Met name in de outro's - ook die van Nocturnal is mooi, die van Shape Shifter is zelfs verrukkelijk - weet Mister and Mississippi te overtuigen.

We Only Part to Meet Again vind ik het beste nummer, met die heerlijke lage zang van Maxime Barlag in de coupletten. Live was dit ook de meest indrukwekkende song. For Us to Remember is door de fenomenale opbouw ook een waanzinnig goed nummer. Meet Me at the Lighthouse, Shape Shifter, In Between en Where the Wild Things Grow hebben misschien niet veel om het lijf, maar het zijn wel ontzettend fijne liedjes om naar te luisteren. Het zorgt ervoor dat dit album voorbijvliegt.

Conclusie: We Only Part to Meet Again is iedere keer dat ik het draai weer een plezier om naar te luisteren en dat is en blijft toch het allerbelangrijkste.

Een paar jaar geleden heb ik hier al een recensie geschreven, maar ik wou nu toch een tweede poging doen.

We Only Part to Meet Again is nog steeds mijn duidelijke favoriet. De gitaar heeft een mooi dromerig geluid en er is prachtig gebruik gemaakt van delay. Ook past de sfeer van het nummer erg goed bij de tekst.

Een paar nummers later krijgen we The Filthy Youth. Het idee is erg leuk: een redelijk up-tempo nummer dat toch mooie, uitgesponnen gitaarloopjes bevat. Ik vind het nummer echter enigszins tegenvallen, doordat de zanglijnen vrij matig zijn en het vrij eentonig is.

Veel van hun nummers zijn muzikaal best wel rijk aangekleed, maar er zijn ook een paar nummers die relatief kaal zijn. Southern Comfort en A Song for the Quiet Ones zijn hierdoor behoorlijk saai, maar het pakt af en toe ook leuk uit, met nummers zoals In Between en Shape Shifter die desondanks meeslepend zijn.

Kortom, alhoewel een aantal nummers vrij saai is, is het wel een onderhoudend plaatje met een aantal sterke uitschieters.