Jon Anderson - Song of Seven (1980)

Bij de eerste maten schrok ik even van de gedateerde eighties-synthesizers die mij het ergste deden vrezen, maar al in de loop van het eerste nummer blijkt dat Anderson hier met een lang niet slechte en toegankelijke popplaat op de proppen is gekomen, met een aangename afwisseling van vrolijk en contemplatief, luchtig en feeëriek, folky en wereldmuziek. Niet verheven of etherisch, ook niet per se geschikt voor Yes-fans, maar al met al een leuke en vriendelijke plaat, met twee sterke openingsnummers en een bijzonder geslaagde en warme titeltrack.

Slechts een paar tracks waar Anderson zijn eigenzinnigheid laat doorschijnen, verder middle of the road, wat jammer is. Wellicht een poging om "commercieel" te zijn wat op mij hier een averechts effect heeft.