Strapping Young Lad - SYL (2003)

Ik vind dit het beste album van SYL samen met het album Alien van dit jaar. Vooral de nummers Concequence, Aftermath en Force Fed zijn heerlijk. Die energy, die stem AAAAAAAAAAH te mooi.

En dat eindigd het album met Bring on the Young waarbij Devin bewijst dat zijn stem geen grenzen heeft.

Veel minder goed dan het voorgaande meesterwerk City, maar toch een heerlijke plaat. Beste songs: Aftermath en Force Fed.

Ik sluit me aan bij de mening van de regisseur van Titanic en Aliens en zeg ook dat dit minder is dan voorganger City.
Ook het niveau van opvolger Alien wordt nergens gehaald, maar dat wil daarom niet zeggen dat SYL slecht is.

SYL is een stevige cd die af en toe nét iets té recht-door-zee klinkt en daardoor soms op een "gewoon" death metal-album lijkt. Dat is dan ook de grootste kritiek, want voor de rest krijgen we van Devin en Co weer lekker losgeslagen metal van het eigenzinnigere soort.

Na vele luisterbeurten dien ik toch te zeggen dat dit eigenlijk mijn minst favoriete SYL-album is (Heavy as a really heavy thing tel ik niet mee. Ik begin pas te tellen vanaf City)..
Niet dat dit slecht is, maar de rest is zovéél beter.

Heb zojuist de live-DVD ontvangen (For Those Aboot to Rock) en die draait voornamelijk rond deze cd.
Verder nog 4 nummers uit City en 2 van het debuut.

Fantastisch geluid en goed opgenomen met lekker veel split screen. En wat een kracht dat er vanuit gaat!!! Townsend is ook een goeie frontman die humor nooit uit het oog verliest.
Verder op de DVD nog 2 videoclips (Relentless en Detox), een blik achter de schermen en een kort interview met enkele van de bandleden.

Verplichte kost voor de fans!!!!!

Indeed. Die dvd rost het dak van je huis

http://www.youtube.com/watch?v=oZ_VBf38XUA

Heerlijk gewoon

Nog maar een keertje uit de kast gepakt, maar ik vind het album niet beter of slechter worden. Binnen het oeuvre van de band is het een goede middenmoter. Beste songs blijven wat mij betreft Aftermath en Force Fed. De overige songs kennen sterke momenten maar klinken wat chaotisch en missen soms een goede opbouw. De produktie is hier ook wat doffer dan we van meneer Townsend gewend zijn. Geen geweldig album derhalve, maar de plaat blijft wel overeind.

Dat is inderdaad mijn grootste makke met dit album. Het songmateriaal is over het algemeen goed maar door het gebrek aan electronische waanzin en de droge sound klinkt het minder intens dan (bijna alle) andere Devin platen. Bring On The Young is hier als buitenbeentje het hoogtepunt voor mij.

Met drie luisterbeurten is dit toch wel voor mij de makkelijkst te doorgronden SYL-plaat geweest. En in tegenstelling tot velen hier vind ik het wel erg goed. Het materiaal is wat minder divers en kenmerkend, maar misschien ligt hem daar wel de genialiteit van deze plaat. Het sluit geen moment compromissen en gaat bijna voortdurend (op de afsluiter na) keihard en intens één kant op. Uitroepen als de 'What the fock!?' (in Last Minute geloof ik) zijn de details die kenmerkend zijn voor het album, maar ook qua zang is het na wat gewenning goed genieten.

Het duurt even, maar na vaak genoeg luisteren zie je in werkelijk iedere plaat van Devin's hand iets moois.

kei en keihard, ik vind deze zeker niet onder doen dan de andere platen, dikke favoriet aftermath, wat een belachelijk ziek nummer!!

Op zich kan ik een paar nummers wel hebben. Maar over het algemeen raak ik snel horendol van de overgeproduceerde meuk die Devin Townsend over de meute uitstort. O, de man heeft best kwaliteiten. Weet uit meerdere vaatjes te tappen. Zonder meer. Maar waarom alles met een kilometers dikke laag ondoordringbare mortel dichtsmeren? Waarom nu toch? Leg het me eens uit.

Soit, bij de industrieel aangedreven horror van Strapping Young Lad kan het en mag het ook best. Ik hoorde ooit eens wat nummers van, ik dacht het album City, en dat vond ik geinig. Dus hobbelen naar het platenwinkeltje dan maar. Platenwinkeltjes zijn een soort ruimtes waar verkopers in ruil voor geld muziek aanbieden op geluidsdrageers zoals vinyl en compact discs. Die dingen had je toen nog wel eens in sommige binnensteden. Enfin, City lag op dat moment niet in de schappen, dus nam ik deze maar mee. Echt vrolijk werd en word ik er nog steeds niet van.

Gene Hoglan, bandhoer supreme, is altijd een verzachtende omstandigheid. Maar volledig compenseren doet deze omstandigheid de eendimensionale meuk niet. Van de verwachte industriele waanzin is vrij weinig op Syl te vinden. Dientengevolge is het maar een slap doordenderend, modern metal album geworden. Goed uitgevoerd en te goed geproduceerd, maar het gaat allemaal het ene oor in en het andere weer uit.

En godallemachtig, wat vond Townsend zijn rotzooi zelf toch gaaf. Zo blijkt. In het begeleidende tekstenboekje meende hij even te moeten aangeven welke passages het publiek mee moest gaan zingen en klappen tijdens de dan nog op stapel staande toer. Wat een sneue rukker ben je dan. Op zijn zolderkamertje muziek maken en dan daar bij bedenken wat het publiek wel en niet gaaf moet gaan vinden. Brr. Tap uit je eigen zieleroerselen. Doet ie ook gewoon hoor. Weet ik ook wel, maar ook dan weet dit gekke Canadeesje mij nauwelijks te raken. Ga maar weer eens een album met Steve Vai maken. En dan van de knoppen afblijven. Misschien knapt ie daar van op.

Humor Ik vrees dat je dat iets te serieus neemt.

Stiekem waant ie zich heus wel die aanbeden rockster. Dat 'ik het heb het zo moeilijk-sausje' ligt er net wat te dik bovenop bij hem. En verder gaan overzeese humor en ik nauwelijks samen.

Terugkijkend vind ik dit nog steeds geen slechte plaat, ik heb er zelfs vier sterren voor over, maar toch zeker de minste van Strapping Young Lad. Het is veruit degene met de minste nuance en dynamiek, en inhoudelijk het meest rechttoe-rechtaan. Het is enkel gebeuk wat de klok slaat, en in combinatie met de overvolle productie laat dat je murw achter. Toch staan hier niet de beste "harde" nummers van Strapping Young Lad op, of lijkt dat maar zo omdat deze hier niet opvallen doordat het zo veel van hetzelfde is? Hoe dan ook, het SYL-kunstje wordt hier redelijk vertoond, maar deze plaat is enkel aan te raden als je City, Alien, The New Black en evt. zelfs Heavy as a Really Heavy Thing hebt verslonden en maar geen genoeg kunt krijgen. Dat gold in ieder geval voor mij toen ik deze opzette.