Wipers - The Herd (1996)

Dit is mijn eerste kennismaking met Wipers. Ik ben na 1 luisterbeurt nog niet overtuigd. De zang is wat zacht. En ergens heb ik het idee dat dit live is opgenomen. Wat me ook behoorlijk stoorde was het uitfaden van een aantal nummers. Verder is het `gewoon` gitaarrock. Tot nu toe dus niet zo bijzonder voor mijn gevoel. Misschien toch met die box beginnen?

Ik kan me je reactie goed voorstellen beste platedraaier.
Maar moet ik nou mijn favoriete nog levende muzikant gaan lopen verdedigen of zeggen dat het toch wél goed is of zo?

Nee; na het album "Follow Blind"is de muziek van Wipers/ Sage zeker niet ieders kopje thee. Het is ook niet het beste werk; ook niet het minste ( dat is Silver Sail ,wat mij betreft een overbodig album)

Nu is het te makkelijk om te zeggen; told you so.
Beginnen met het luisteren naar de Wipers met een album als "the Herd" is als tegen het eind in een Bergman film vallen.

Maar Wipers-muziek is ook iets waar je in moet groeien.
Er zit een duidelijke ontwkkeling in de muziek; een lijn.
Een lijn die parallel loopt met de ontwikkeling/ groei van een muzikant.
Hoe geloofwaardig is iemand van 45 als hij dezelfde muziek zou maken als toen hij 18 of 20 is? Met hetzelfde jeugdige vuur. passie en opstandigheid?

Vaak zeggen we dan: hij had beter op zijn hoogtepunt moeten stoppen; moeten we allemaal op ons 60e nog rondspringen en huppelen als een Mick Jagger?
Of mag een muzikant muzikaal groeien, ouder worden en toch datgeen doen waar hij of zij gedreven in is?
Ik denk ook dat the Herd niet het niveau haalt van zeg de eerste vier albums.
Het is een album van een gerijpt muzikant, met een cynische blik op de wereld om hem heen; een gevoel wat ik soms herken ( grumpy old man?), hij doet zijn ding; take it or leave it. Daarbij heeft hij zijn totaal eigen geluid geschapen.
Dat de plaat klinkt alsof het live is opgenomen is een keuze van een man die een heel eigen kijk heeft op het produceren van platen/muziek. Hij is wars van versierselen; de emotie staat voorop; dat wil hij op een zo direct mogelijke manier registreren. Gitaar spelen is voor hem ook geen manier om zijn kunnen te etaleren, maar een middel om die gevoelens te uiten.

De tijd dat hij de wereld wilde veranderen is voorbij; vele desillusies rijker bekijkt hij de wereld van buiten af en maakt de muziek die daar voor hem bij past.

De latere muziek van Greg Sage is dan ook iets zeer persoonlijks.
Maar zeker ook niet iets om na een paar keer luisteren ter zijde te schuiven. Het is een soort (muziek) taal die je moet leren waarderen.
De eerste vier albums zijn en blijven juwelen in de analen van de rock/punk/grunge whatever.

Het latere werk zal nooit een massaal publiek bereiken, maar dat zal Greg Sage een zorg zijn.

Ik vind dit toch wel een goed Wipers-album. Misschien niet zo'n classic als de albums uit de begintijd ('Over the edge'!), maar toch een prima te pruimen album. Luister maar eens naar die heerlijk uitwaaierende gitaar in opener 'psychic vampire'. 4*

The Herd is ook zeker een goed album, sterkste album sinds Follow Blind, wat mij betreft.
Grijpt ook weer meer terug op de Wipers uit het begin.
Maar voor mensen die de Wipers helemaal niet kennen, valt het kwartje meestal "beter" wanneer de eerst drie albums eerst worden beluisterd.

Wat Greg's gitaarspel op The Herd betreft: voor iemand die zegt zich eigenlijk geen gitarist te voelen, doet hij het inderdaad verdomde goed.
Je hoort hoe hij qua spel gegroeid is; zeer fraai en hypnotiserend.

Vandaag deze aangeschaft, klinkt muzikaal wel anders als hun eerste paar albums. Toch wel gelijk helemaal weg van dit album ook vanwege het feit dat er op dit album maar door 2 muzikanten gespeeld wordt. klinkt toch echt wel als een band.

Zet hem nu meteen even op:

"Want it - Need it - Take it - have it
Dive in - Deeper - Drain me - till I'm only a Shell

(Psychic Vampire)

Alicia is listening to Wipers...even swingen, hou hier wel van op z'n tijd!

Probeer ook het Solo album van Greg Sage; Straight Ahead.

Jazeker...ik vind dit goed, en ik viel notabene aan het einde van een film van Ingmar Bergman in....ach, soms moet je gewoon ergens invallen al is dat halverwege of het eind.....zo ben ik wel. Ik ga zoeken, Leon. Heb je Straight Ahead ook?

Die heb ik inderdaad; een van zijn betere albums (en hier tel ik de albums van Wipers ook bij)..

Man o man, wat een krachtig album is dit toch! Doet niks onder voor het vroegere werk wat mij betreft. Verhoogd naar 5* Band om voor altijd te koesteren (en dat doe ik gelukkig al sinds mijn vijftiende). In eerste instantie nogal eentonig qua geluid, maar ja: iets van meerdere luisterbeurten...?

Gewone gitaarrock? Qua basis misschien wel, maar alles wordt besmeurd met die unieke Greg Sage-gitaarsound en bijtende, bijna doomachtige zang die logischerwijs alleen bij The Wipers te vinden is.

Moet tot mijn schande bekennen, dat deze in mijn collectie (nog) ontbreekt. Maar als het goed is, komt de postbode vanmiddag een pakketje brengen met daarin................. : jawel : The Herd

En wat Oldfart hierboven neerzet, maakt mij razend nieuwsgierig.

En na een paar keer draaien terzijde schuiven, zal ik zeker niet gaan doen .

Beter laat dan nooit......................

Wegens opzegging muziekblad ergens in 1995 was ik toen niet meer zo actueel met nieuwe albums. Dus toen er in 1996 een nieuw album van Wipers uitkwam, ging dit helemaal aan mij voorbij.

Door het ontdekken vam MuMe in de zomer van 2008, kwamen Greg Sage en zijn band Wipers weer duidelijk in beeld, en besefte ik wat een glorietijd dat was, in de jaren 80 en vroege jaren 90. Dat er regelmatig iets nieuws op de markt kwam van een van mijn favoriete artiesten.

Dus deze CD mag helemaal niet ontbreken in mijn collectie !

Nu, een paar weken na aanschaf van deze CD, en een aantal luisterbeurten verder, kan ik met een gerust hart zeggen : dit album is Wipers, klinkt Wipers, en blijft Wipers zoals in mijn geheugen is opgeslagen.

Gewoon een logisch vervolg in het rijtje Follow Blind, The Circle en Silver Sail. Het door Greg gecrëeerde geluidslandschap is weer een stap verder gegaan; zijn gitaar klinkt wat "waaieriger" en losser dan op bijv. The Circle.
Persoonlijk vind ik dat prachtig, maar ik kan me voorstellen dat "nieuwelingen" heel erg aan deze sound moeten wennen.

Wat me ook elke draaibeurt frappeert, is de melancholie die in zowat ieder nummer rondwaart.

Nee, dit is geen album om zo maar eens op te zetten, en te proeven aan de muziek van deze cultband. Maar als je de ontwikkeling die deze band doorgemaakt heeft gedurende meerdere jaren/albums gewoon over je heen laat komen, kan je er toch niet omheen, dat The Herd een verrijking van het ouevre van Wipers is.................

De intentie hiervan is boven alle twijfel verheven, en voor de intensiteit niets dan lof, maar --en ik durf het na alle loftuitingen hier en elders van vooral Oldfart nauwelijks te zeggen-- doordat de instrumentatie van vrijwel alle nummers hetzelfde is ligt de eenvormigheid toch wel enigszins op de loer. Uitstekende plaat, met het openingsnummer meteen al als hoogtepunt, en wat mij betreft zit Sage op hetzelfde niveau als bijvoorbeeld Jeffrey Lee Pierce, maar af en toe zakt de aandacht bij dit album toch even weg als je niet oplet.

Je zegt niets wat ik niet snap hoor, ook ik moet echt in ' the mood' zijn voor dit album. Draai'em ook niet vaak.
En de bezetting blijft bas, drum en gitaar. Dat is nu eenmaal zo.

Op het moment zijn "the Circle" en "Straight Ahead" favoriet.

Opnieuw uitgebracht op vinyl, in een zware ' audiophiele' persing.
Te verkrijgen bij http://www.zenorecords.com/...

Zonder twijfel één van mijn favoriete artiesten : Wipers.

In de jaren 80 misschien wel dé band voor mij ...............

Kan de liefde eeuwig duren c.q. onvoorwaardelijk zijn ?

't Is maar net hoe je het bekijkt. Na in de 80'er jaren een aantal goede tot heel erg goede platen uitgebracht te hebben, begon de sleet er in de jaren 90 toch een beetje op te komen bij de band van Greg Sage. Alhoewel Silver Sail (1993) zeker nog wel een ruime voldoende scoorde.

En dan; in 1996 kwam dit album op de markt. Zonder meer gelijk herkenbaar als een Wipers-produkt. Maar, zoals BoyOnHeavenHill al aangaf : die éénvormige sound van The Herd.
Die kan me maar niet over de streep trekken om hier meer dan een krappe voldoende te geven.Tracks 3 en 11 bijvoorbeeld klinken zowat exact hetzelfde, en de afsluiter Insane lijkt wel erg op de afsluiter van Follow Blind : Next Time.
De onmiddelijk herkenning als Wipers zou voor dit album wel eens de remmende factor kunnen zijn, constateer ik helaas.
Er staan zeer zeker een aantal goede nummers op dit album, maar de som der delen pakt toch lager uit door die één-dimensionale geluidsbeleving. Ik vind het geluid van The Herd misschien wel te los, te waaierig, te veel ''stofzuigerachtig'' overkomen ....

Dus nogmaals de vraag : Kan de liefde eeuwig duren c.q. onvoorwaardelijk zijn ?

Aan de ene kant een volmondig : Ja, Wipers blijft toch een favoriet van mij.
Aan de andere kant : Nee, de adoratie kent ook zeker zijn grenzen. Geen blinde liefde onder het motto dat elk Wipers album wel weer erg goed zijn .....

Hier kan ik me volledig bij aansluiten.Geweldig album dat ik veel te lang genegeerd heb.De eerste twee nummers en de titelsong zijn briljant en de rest zit daar niet ver vandaan.