Kitaro - Oasis (1979)

Ja, Kitaro, hij wordt vaak in één adem genoemd met Vangelis of Klaus Schulze, maar dan uit Japan. Die vergelijking gaat voor mij niet helemaal op. Het is welliswaar muziek op electronische basis, maar daar houdt iedere vergelijking wel op. Wel moet ik opmerken dat Schulze en Kitaro elkaar wel personelijk kennen.

Het album Oasis was mijn kennismaking met deze man uit Japan. Op dit album met vooral rustige muziek is goed te horen dat Kitaro wel zo'n beetje weet wat uit electronica is te halen. Rustige ietwat steriele klanken vullen mijn kamer. Bij mij komt althans de vraag op is dit nu elektronische muziek of is hier sprake van New Age middels electronica? Een moeilijke vraag voor mij alleen en echt eentje voor hier op de meter.

Laat ik daarom maar eerlijk zijn, alhoewel ik hoor dat dit met veel liefde is opgenomen, kan ik er op eerste gehoor niet zoveel mee. Nu ik dit album zo vaak heb gedraaid begint er langzaam een filmpje in mijn hoofd te ontstaan. Hoe dit vorm moet gaan krijgen is nog onbekend, maar het tenminste iets. De eerste vijf tracks zijn als een rustgevend schilderij voor mij, waarop nog steeds iets nieuws te zien is.

Kant B begint heel rustig met een riedeltje wat zichzelf steeds herhaald. Hierdoor raak ik een beetje van deze wereld. Of is het zo dat ik de Oosterse wijsheid begin te voelen. Op het geluid van golven start de volgende track. Ruimtelijk klinkende snaarinstrumenten zetten iets in gang, waardoor het verlangen groeit om je uit de stress van alle dag te trekken. Heerlijk de natuur in. Met het licht bonzen van het hart wordt deze stap gezet en de geuren der natuur vullen weldra de neusgatten. Het jammere hierbij is dat er een zeurderig themaatje is te horen. Het wonderbaarlijke van dit thema is dat het op een ander instrument iets gemoedeliks uitstraalt. Deze goede lijn wordt doorgetroken in het oosterlijk klinkende Innocent People. Heerlijk wegdrijven op het geluid van een snareninstrument op een bedje van elektronica. En dan tot slot, dan toch een oase van rust. Ideale muziek om even de gedachten op te ordenen.

Op zich een prima album, alleen mijn advies niet te veel draaien, omdat ik het gevoel heb dat dit album op den duur kan gaan vervelen.

Het is allemaal mooi en sfeervol, maar het doet me ook wel denken aan die spaarzame keren dat ik een wereldwinkel bezocht: daar had je soms een soort jukebox-achtige installatie die als reclamezuil voor bij de kassa verkrijgbare new-age-CD’s diende, met verschillende vakjes met daarachter de afbeelding van een CD en een knop waarmee je een fragment van de bijbehorende muziek kon horen, zodat je zelf kon beslissen of je Rushing mountain streams wilde kopen of toch liever Soothing sounds of the evening of Dolphins at play of Forest life of... enfin. De titels spraken me altijd erg aan, maar als ik dan een stukje van zo’n CD hoorde begreep ik al na vijftien seconden dan het concept interessanter was dan de uitvoering om de doodeenvoudige reden dat het bijna altijd neerkwam op voortkabbelende synthesizergolven die de luisteraar in een soort onthechte stemming moesten brengen maar die op mij voornamelijk slaapverwekkend werkten.
        Zo melig als dat muzikale behang uit de wereldwinkel is dit album natuurlijk absoluut niet, al is het maar omdat duidelijk te horen is dat er is nagedacht over melodieën, arrangementen en afwikkeling, maar voor mij is het toch allemaal te vrijblijvend en te weinig spannend, met vaak dezelfde enigszins saaie synthesizersound en steeds dezelfde half mysterieuze half rustgevende achtergrond, zodat het als een opluchting komt wanneer er in nummers als Moro-rism, Cosmic energy en Fragrance of the nature een ritmebox (of echte percussie?) opduikt, of in Shimmering horizon een akoestische gitaar. Tegelijkertijd kan ik dit ook absoluut niet slecht vinden omdat ik in de loop der jaren steeds gevoeliger ben geworden voor dit soort sfeerbepalende “soundscapes”, maar als geheel zit er voor mij in te veel nummers te weinig spanning. En wat die sitar op Innocent people daar ineens doet?