Nicki Minaj - The Pinkprint (2014)

Recensie: Nicki Minaj op maat met “The Pinkprint”

Nicki Minaj scoorde onlangs een gigantische hit met een ode aan de maat van haar achterwerk. Met derde album The Pinkprint levert de rapster weer Nicki Minaj op maat af. De liefhebber kan kiezen uit dikke hip hop tracks, catchy pop hits en house knallers.

Nicki Minaj stond in 2014 zo vaak in de spotlight, dat je zou denken dat ze een succesvol album had uitgebracht. Maar haar derde langspeler The Pinkprint liet juist het hele jaar op zich wachten. Toch hadden de Barbz – zoals ze haar fans noemt – weinig te klagen. De muziekwereld lijdt duidelijk aan Nicki fever. Rrrrrr!

De rapster annex zangeres is bijna niet bij te houden. Het ene moment begint ze een ‘beef’ met Iggy Azalea, het andere moment staat ze met Beyoncé in Parijs. Bij de MTV VMAs staat ze op het podium als artiest, bij de EMAs is ze juist de presentatrice. Zo makkelijk als ze een rauwe hip hop track als “Lookin Ass” dropt, zo makkelijk imiteert ze popzangeres Sia op “Pills N Potions”.

Haar belangrijkste wapenfeit is de hit “Anaconda”: een ode aan de maat van haar achterwerk. ‘Oh my gosh, look at her butt.’ Over een bizarre beat, rapt ze bizarre teksten in een bizarre videoclip. “Anacondo” brak een VEVO-record, nooit eerder werd een video zo vaak bekeken binnen 24 uur. Er is geen twijfel mogelijk: Nicki Minaj is here to stay. Op de valreep van 2014 komt nu haar derde album uit.

The Pinkprint gaat in dezelfde lijn verder als Roman Reloaded uit 2012. Dat betekent: dope beats, grappige teksten, catchy refreinen, een flinke dosis swagger en heel veel gasten. De veelzijdigheid van Nicki Minaj is behalve haar aantrekkingskracht, voor veel hip hop fans juist een probleem. Na haar succesvolle debuut Pink Friday (2010) haakten zij dan ook massaal af.

Nicki interesseert het allemaal – letterlijk – geen reet. Op The Pinkprint levert zij weer een Nicki Minaj op maat af voor wie wil. Net als op haar vorige albums heeft ze voor de liefhebber dikke hip hop tracks als “Only”, catchy pop hits als “Anaconda” en weer een house knaller als “The Night Is Still Young”. U vraagt, Nicki Minaj draait.

Toch houdt Nicki zich deze keer wat meer in. Er zijn geen alter-ego’s meer en de vreemde stemmetjes worden ook beperkt. Zo nu en dan gooit ze er gelukkig wel een ‘rrrrrr’ doorheen. The Pinkprint klinkt daardoor iets volwassener en homogener dan zijn voorganger. Iets, want Minaj is en blijft een artiest die zichzelf niet in een hokje laat stoppen.

Nieuw op The Pinkprint zijn een flink aantal persoonlijke nummers. Op “All Things Go” en “I Lied” laat Nicki zich van haar gevoelige kant horen. Haar zang is prima, maar wanneer de refreinen worden gezongen door Jessie Ware (“The Crying Game”) en Skylar Grey (“Bed Of Lies”) is het resultaat écht sensationeel.

De beste nummers zijn toch weer de hip hop tracks. “Feeling Myself” (met Beyoncé) en “Only” kunnen meteen op repeat. “Want Some More” en “Buy A Heart” zijn net zo hitgevoelig als stoer. Nicki Minaj bewijst weer eens dat ze een geniale rapster is. Haar flow, oneliners en de manier waarop ze deze ‘spit’ doen haar tot de absolute top van de urban wereld behoren.

Maar dat is voor Nicki Minaj geen reden om niet constant nieuwe dingen uit te proberen. Als je niet zit te wachten op haar uitspattingen, heb je gewoon dikke pech. En als je weet wat je van de rapster wilt, kun je op The Pinkprint een Nicki Minaj op maat krijgen. Met 16 nieuwe liedjes en talloze bonus tracks (check vooral “Truffle Butter”) is de behoefte weer bevredigd. Rrrrrr!

Bron: INTO SOUL

Jammer van deze negatieve commentaar. Moest iedereen nu eens alle liedjes beluisteren, de reacties zouden heel anders zijn. 'Bed of lies'-'The Crying game'-'The night is still young', stuk voor stuk geweldige songs die een andere kant van Nicki laten zien. Laten we dit album niet beoordelen op commerciële liedjes zoals 'Anaconda'... Maar op de kwaliteitsvolle liedjes die jammergenoeg niemand kent!