Nicki Minaj - The Pinkprint (2014)

Da's een fijne donderdagavondverrassing! Ik ben benieuwd!

Mooie hoes wel! (Behalve dan de tekst)

Ik denk dat ik liever de uitgebreide bespreking van The Guardian lees dan dat ik het album zelf beluister

Nicki Minaj ? The Pinkprint first-listen review: 'She has no idea what her strengths are' | Music | The Guardian - theguardian.com

Ik doe het zometeen allebei tegelijk. Gisteren maar tot de helft gekomen. En mn eerste indruk was niet zeer positief, meer hiphop in plaats van David Guetta maar dan weer te veel middle of the road-hop. En dus geen Come On A Come of Beez In The Trap maar midtempo gereutel. Hopelijk gaat de tweede (en hele) luisterbeurt zometeen beter. Ticket voor de Ziggo Dome is in ieder geval binnen. Whaaaaa!!!!!

Dit is een foutieve hoes, als je op itunes kijkt zie je de hoes staan zonder de tekst, foto hier is fan-made

Excuus als ik een foutieve hoes heb toegevoegd. Heb enkel de cover gebruikt die Nicki Minaj zelf onthulde op Instagram en twitter en overigens nog steeds als profielfoto gebruikt op beide social media pagina's.

Veel verkoopsites als Amazon gebruiken deze cover ook nog steeds

Misschien dat ze dit hebben veranderd (last minute) voor de release. Mijn fysieke kopie heeft inderdaad geen tekst.

Heeft jouwe ook een Anaconda instrumental ipv de goede versie?

Ik moet zeggen dat dit helemaal niet eens zo slecht is. Sterker nog, het is best wel lekker. Na Roman Reloaded is dit een hele verbetering. Ik heb haar (rap)stijl altijd wel cool gevonden en de toevoeging van meer zang vind ik ook een plus.

Pills 'N' Potions klinkt best goed zeg, vooral dat refrein. Ze ziet er ook goed uit in de videoclip moet ik zeggen. Rapper The Game komt er ook in voor. Hij is wel verdikt zeg, en hij mag zich ook es scheren.

Het schijnt inderdaad dat op de deluxe albums per ongeluk de instrumentale versie van 'Anaconda' is gezet in plaats van de normale.

Wat mij betreft kan dat echter alleen maar een verbetering zijn

Mijn deluxe versie heeft inderdaad ook Anaconda instrumentaal. Deze fout geldt voor alle Europese deluxe versies en de Target Deluxe exclusive versie die bij Target in Amerika worden verkocht. Klanten bij de Target in Amerika krijgen een nieuwe (goede) kopie van het album binnekort alsnog toegestuurd en mogen deze "foute" kopie ook gewoon houden. Ik hoop dat er hier iets soortgelijks wordt geregeld of dat we op z'n minst het kunnen inruilen voor de goede versie. Ik zal Bol.com hier nog even over contacten.

Eerste indruk van dit album is voor mij erg positief. Zal het nog een paar keer beluisteren voordat ik stem en mijn review geef.

Nicki Minaj stond in 2014 zo vaak in de spotlight, dat je zou denken dat ze een succesvol album had uitgebracht. Maar haar derde langspeler The Pinkprint liet juist het hele jaar op zich wachten. Toch hadden de Barbz – zoals ze haar fans noemt – weinig te klagen. De muziekwereld lijdt duidelijk aan Nicki fever. Rrrrrr!

Maarre into_soul wat vind je van de plaat zelf dan?

Waarom staat Jessie Ware eigenlijk niet als featuring aangegeven bij The Crying Game? Ze is toch vrij prominent aanwezig.....

Hoogtepunten: Only, Buy A Heart & Big Daddy. Want some more heeft iets weg van No Flex Zone. Jammer dat ze het toch niet kon laten om een nummer als Night is still young in de tracklist op te nemen. Ze deed nog zo haar best om te doen alsof ze pop achter haar had gelaten. Dit is zeker geen classic en het gaat ook the game niet veranderen zoals ze wel is beweerde, maar hier en daar kom je wel een banger tegen. De overgang van Feelin myself naar Only vond ik ook wel vet, na die shoutout naar Young Money.

Ik had een linkje naar de rest van mijn recensie geplaatst, maar die is weggehaald. Blijkbaar mag dat niet.

nou lekker dan....

Die verse van Lil Wayne op 'Only'.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Zit iemand écht op een nummer als "Grand Piano" van Nicki Minaj te wachten? En dan heb ik het niet over haar fans of mensen die haar heel goed vinden.

Toch wel gaaf eigenlijk, een liedje maken over de implantaten in je kont. Is volgens mij nog niet eerder gedaan. Ik houd wel van die originaliteit.

Tjsa, het is niet anders. Check anders de website voor de recensie.

Ik vind het een prima album, maar denk niet dat ik het vaak in zijn volledigheid zal draaien.

Ik vind het eigenlijk alleen maar heel erg triest...

Dat is het ook.


Overigens, om nog maar iets bij toe te voegen: Dat "Truffle Butter" is een nummer waarvan het origineel amper gesampled is. Is gewoon een beetje mee gefrutseld in FL Studio lijkt het wel. Als je het origineel hoort (Maya Jane Coles - What They Say) lijkt het bijna wel hetzelfde nummer, alleen is de bas wat verlaagd en zo. (Wat je heel makkelijk in Audacity kunt doen: Effecten -> toonhoogte aanpassen.) Vervolgens is er een beetje overheen gerapt. Makkelijk muziek maken zo. (Of beter gezegd: makkelijk geld verdienen.)

Ik kan de humor er wel van inzien. Je moet het niet al te serieus nemen...

Wij hebben een groot verschil in gevoel voor humor

Net zo groot als de bips van Nicki?

Ik geloof trouwens niks van wat zowel Drake als Weezy op het begin van hun verse zeggen.

Recensie: Nicki Minaj op maat met “The Pinkprint”

Nicki Minaj scoorde onlangs een gigantische hit met een ode aan de maat van haar achterwerk. Met derde album The Pinkprint levert de rapster weer Nicki Minaj op maat af. De liefhebber kan kiezen uit dikke hip hop tracks, catchy pop hits en house knallers.

Nicki Minaj stond in 2014 zo vaak in de spotlight, dat je zou denken dat ze een succesvol album had uitgebracht. Maar haar derde langspeler The Pinkprint liet juist het hele jaar op zich wachten. Toch hadden de Barbz – zoals ze haar fans noemt – weinig te klagen. De muziekwereld lijdt duidelijk aan Nicki fever. Rrrrrr!

De rapster annex zangeres is bijna niet bij te houden. Het ene moment begint ze een ‘beef’ met Iggy Azalea, het andere moment staat ze met Beyoncé in Parijs. Bij de MTV VMAs staat ze op het podium als artiest, bij de EMAs is ze juist de presentatrice. Zo makkelijk als ze een rauwe hip hop track als “Lookin Ass” dropt, zo makkelijk imiteert ze popzangeres Sia op “Pills N Potions”.

Haar belangrijkste wapenfeit is de hit “Anaconda”: een ode aan de maat van haar achterwerk. ‘Oh my gosh, look at her butt.’ Over een bizarre beat, rapt ze bizarre teksten in een bizarre videoclip. “Anacondo” brak een VEVO-record, nooit eerder werd een video zo vaak bekeken binnen 24 uur. Er is geen twijfel mogelijk: Nicki Minaj is here to stay. Op de valreep van 2014 komt nu haar derde album uit.

The Pinkprint gaat in dezelfde lijn verder als Roman Reloaded uit 2012. Dat betekent: dope beats, grappige teksten, catchy refreinen, een flinke dosis swagger en heel veel gasten. De veelzijdigheid van Nicki Minaj is behalve haar aantrekkingskracht, voor veel hip hop fans juist een probleem. Na haar succesvolle debuut Pink Friday (2010) haakten zij dan ook massaal af.

Nicki interesseert het allemaal – letterlijk – geen reet. Op The Pinkprint levert zij weer een Nicki Minaj op maat af voor wie wil. Net als op haar vorige albums heeft ze voor de liefhebber dikke hip hop tracks als “Only”, catchy pop hits als “Anaconda” en weer een house knaller als “The Night Is Still Young”. U vraagt, Nicki Minaj draait.

Toch houdt Nicki zich deze keer wat meer in. Er zijn geen alter-ego’s meer en de vreemde stemmetjes worden ook beperkt. Zo nu en dan gooit ze er gelukkig wel een ‘rrrrrr’ doorheen. The Pinkprint klinkt daardoor iets volwassener en homogener dan zijn voorganger. Iets, want Minaj is en blijft een artiest die zichzelf niet in een hokje laat stoppen.

Nieuw op The Pinkprint zijn een flink aantal persoonlijke nummers. Op “All Things Go” en “I Lied” laat Nicki zich van haar gevoelige kant horen. Haar zang is prima, maar wanneer de refreinen worden gezongen door Jessie Ware (“The Crying Game”) en Skylar Grey (“Bed Of Lies”) is het resultaat écht sensationeel.

De beste nummers zijn toch weer de hip hop tracks. “Feeling Myself” (met Beyoncé) en “Only” kunnen meteen op repeat. “Want Some More” en “Buy A Heart” zijn net zo hitgevoelig als stoer. Nicki Minaj bewijst weer eens dat ze een geniale rapster is. Haar flow, oneliners en de manier waarop ze deze ‘spit’ doen haar tot de absolute top van de urban wereld behoren.

Maar dat is voor Nicki Minaj geen reden om niet constant nieuwe dingen uit te proberen. Als je niet zit te wachten op haar uitspattingen, heb je gewoon dikke pech. En als je weet wat je van de rapster wilt, kun je op The Pinkprint een Nicki Minaj op maat krijgen. Met 16 nieuwe liedjes en talloze bonus tracks (check vooral “Truffle Butter”) is de behoefte weer bevredigd. Rrrrrr!

Bron: INTO SOUL

mmm dit is typisch zo'n soort album waar je door de rotzooi heen naar de pareltjes moet zoeken want deze zijn er zeker wel. Grand piano, Pills N potions, All things go, I lied en Buy a heart zijn toch wel heel erg lekker om bij in slaap te vallen.

daarin tegen moet je wel echt door een aantal trash nummers heen...anaconda, trini dem girls, four door aventador. Erg jammer, had een prima slaapalbumpje kunnen zijn maar waar ik al bang voor was is gebeurd...te veel matigheid

Nicki Minaj gebruiken om in slaap te vallen, slecht idee lijkt me, daarvoor is de singer-songwriter uitgevonden.....
Ben inmiddels goed gewend aan Nicki d'r nieuwe serieze kant maar juist de drie door u genoemde nummers zorgen mijns inziens voor spanning, variatie, energie en dansbaarheid. Anaconda is een heerlijk irritante, chaotische bouncer. Four Door Aventador is een zeer geslaagde, stoere, minimalistische Biggie ode en Trini Dem Girls is poppy dancehall op z'n best.....
Buy A Heart hoort volgens mij wel tot de Nicki ondergrens, ongeinspireerde bagger. Nou ja, smaken verschillen enzo....

Ze heeft op het album geen officiele "feature" credit gekregen. Enkel een "background vocal" credit. Wat ik erg vreemd vind gezien haar rol, maar het schijnt wel vaker voor te komen: herinneren we ons nog Pharrell's "Come Get It Bae" met Miley?