Willard Grant Conspiracy - Let It Roll (2006)

Luister naar het titelnummer 'Let it roll' en je bent verkocht: bezwerend en intens. Zanger Robert Fisher heeft een zware, donkere stem waar je 'u' tegen zegt. Van eveneens grote klasse is 'Breach', gedragen door een slide-gitaar en een door merg en been gaande viool. De rest is iets minder, maar minimaal ruim voldoende. 4,5*

Dat titelnummer!

Jawadde, eerst dacht ik Mark Lanegan te horen en daarna Nick Cave. Maar natuurlijk houden die vergelijkingen evenveel steek als hun DNA op gelijkheden te onderzoeken (alhowel: misschien zijn het wel 3 broers). Onder de streep is het een heel oprecht, lekker donker gezongen plaat vol met songs die staan als een huis.

Geweldig album zeg, die let it roll is een oerkreet, omgeven door mooie, eenvoudige nummers. Is al de rest ook zo goed. Deze krijgt 4,5*

weer een superalbum ontdekt dankzij MuMe............
Kan bijna niet anders dan dat deze Willard een groot fan is van Nick cave
4****

Ballad of a Thin Man is inderdaad net Nick Cave, maar wat is dit een schitterend album. Vorige week kennis gemaakt, en gelijk het nieuwste album gekocht, maar deze is nog een stuk beter. Ik moet hier wel 5 sterren voor geven; wat een ontdekking. Voor mij is From A Distance Shore wel het beste nummer, maar deze band verdient een zeer grote buiging.

Dat heb ik dus vooral bij "Let It Roll"

Is het geen cover van Dylan's Ballad of a Thin Man?

Dat is het inderdaad, maar de zang lijkt erg veel op Nick Cave.

goed album maar zijn voorganger was beter , statischer en majestueuzer

Het is not done om pm's openbaar te maken. Toch doe ik het:

Met zulke dingen kan ik wel blind varen op de mening van deric, die mijn smaak denk ik goed kan inschatten.
Willard wie? vroeg ik me af, maar dat boeide niet. Dertig seconden en ik stuurde al een pm terug dat dit al geweldig was. Anderhalve minuut en ik kon hem melden dat dit me raakte. Twee minuten en het album was al besteld terwijl de rest nog moest volgen.
Is From a Distant Shore dan echt zo goed? Ja! Die eerst 30 seconden deden het kippenvel hoog oprijzen bij mij. Een piano in combinatie met trompet en dan zo hemeltergend ontroerend: kan niet missen. Na die anderhalve minuut wist ik dat er een stem bij kwam die het midden houdt tussen Nick Cave en Mark Lanegan en inmiddels is daar ook een cello aan toegevoegd. En dan is er gewoon geen houden meer aan: dan word ik week van binnen dan is het toch weer die donkere muziek van artiesten die altijd al hoog scoren bij mij (neem Cave, Tindersticks, Madrugada, Cousteau of Devastations). Maar dit nummer heeft iets extra's. Ik kan het echt niet uitleggen. Het zijn van die momenten die je zo af en toe meemaakt: pure emotie die losgemaakt wordt, hemelse klanken die op een site als deze echt niet beschreven kunnen worden. Ik ben verliefd; verliefd op From a Distant Shore.
Let It Roll is minder hemels misschien, maar wel degelijk heel erg pakkend. De viool is volop aanwezig (en misschien omdat ik het zelf heb gespeeld heb ik een enorm zwak voor dit instrument). Misschien minder ruig dan de partijen van Cave's Warren Ellis maar wel degelijk net zo aanvullend op de gitaarpartijen en als algehele compositie net zo dweperig als Cave in zijn hallelujah-momenten waar hij bezeten lijkt van de duivel. Hier neigt de zang ook meer naar Cave dan op het vorige nummer. 'Let it Roll' is een ding dat zeker is: bijna 10 minuten lang zit je in deze achtbaan die voortdraaft.
Dance with Me ademt muzikaal gezien wat meer de sfeer van de rustige Cave: akoestische gitaar, piano, viool en donkere stem. Hier komt wat meer die Walkabouts-vergelijking van deric raven om de hoek kijken. Prachtig trouwens als het trompetje van zich laat horen.
Crush vind ik weer meer neigen naar Mark Lanegan (of de Screaming Trees zo u wilt). Ook hier weer het lieflijke dansen van de viool samen met de gitaren op een relaxte flow die het nummer kenmerkt.
Het country gevoel komt naar boven op Flying Low en dat maakt dit album eigenlijk ook heel fijn om naar te luisteren. Het volgt een rode draad maar gaat telkens zijwegen in waardoor het album niet te log gaat worden en boeiend blijft. Op dit nummer valt mij het subtiele orgelwerk op.
Dat Willard Grant Conspiracy niet vies is van lang uitgesponnen nummers blijkt wel weer op Skeleton dat ook al bijna 10 minuten duurt waarvan geen minuut te veel. De opbouw is rustig: ze nemen de tijd om langzaam naar een soort hoogtepunt toe te werken wat aan het einde nergens ontspoort. Het blijft allemaal heel beheerst.
Breach gaat rockend van start maar oeh wat is die trompet dan opeens opvallend zeg. Wat een glorie, wat een genot. Het zijn van die kleine twists die dit album zo ongelooflijk interessant maken. Hier krijg ik dus echt goede zin van: de meest grauwe hemel zal openbreken op de klanken van dit nummer!
Tijd voor een rustiger moment op Mary of the Angels wat, hoe gek het ook mag klinken, iets weg heeft van de sfeer die The Verve heeft op hun Urban Hymns. Qua geluid hoor je wel de Cave-sfeer terug, gemengd met de country-feel van (daar is ie weer) Lanegan en Walkabouts.
De Dylan-cover Ballad of a Thin Man wordt aardig eigen gemaakt. Natuurlijk zullen de Dylan-puristen dit wel een mindere versie vinden, maar ik ben geen Dylan-purist dus ik kan hier wel wat mee.
Het kortste nummer van dit album, Lady of the Snowline mag dit album op een soort van Cohen-achtige wijze afsluiten en doet dat gracieus. Geen bombastische afsluiter, maar een beheerst nummer waar de viool wederom de hoofdrol opeist.

Dat mag je wel zeggen en ik buig van harte met je mee:

Tips zijn altijd welkom en meestal krijg je ze niet zomaar: men schat in dat het wel zal aanslaan. Hier kan ik melden dat deric raven wel heel erg in de roos heeft geschoten. Dit is tijdloos genieten en dinsdag 7 oktober is de startdatum voor dit grandioze album waar ik waarschijnlijk nog heel vaak naar zal gaan luisteren.
Bij deze de 20e stem waarmee Let It Roll de diverse lijstjes mag gaan bestormen met een hoog gemiddelde wat hopelijk ook zo blijft.

Erg mooi verslag aERo, zo kan ik het niet beschrijven.
Blijkt dus dat er op Mume nog genoeg te ontdekken valt.
Tijdens de tour deed trouwens Chris Eckman van Walkabouts ook mee. Hij kruipt voorzichtig mijn Top 10 binnen.

Klinkt interessant. Ook maar even checken. Hoog cijfer. Is dit echt zo goed?

Nee joh, ik ben best een grote jokkebrok net als al die andere hoogstemmers

Het is vragen naar de bekende weg waar als antwoord op komt: smaken verschillen nu eenmaal, dus ik zou zeggen 'probeer het uit en beoordeel zelf'.
Ik kan me bijvoorbeeld best voorstellen dat veel mensen dit een goedkope Cave-ripoff zullen vinden. Daar kun je dan vervolgens lange welles-nietes spelletjes over gaan voeren.
Ik vrees trouwens dat mijn 20e stem er wel eens voor zou kunnen zorgen dat dit nu bij meer mensen bekend raakt omdat het in diverse lijstjes terecht gaat komen en dan keldert dat hoge niveau waarschijnlijk al snel............. ongeschreven wet op deze site.

Als je van genoemde artiesten houdt ( Lanegan, Cave en Walkabouts), dan is dit een aanrader.

Ik zie dat ik titels door elkaar heb staan halen: waar Crush staat had Skeleton moeten wezen, Skeleton moet Breach zijn en Breach is Crush

Overigens heb ik het inmiddels op cd binnen en is het alleen maar meer en meer genieten.

Het is inderdaad een groeiplaat. Distant Shore en Let It Roll pakten mij gelijk, bij de rest werd ik later overtuigd van hun schoonheid.
@ aERo; blijven genieten!!

Zit hier momenteel naar een optreden (Paradiso 2006) op Fabchannel te luisteren van Willard Grant Conspiracy en 'k word behoorlijk weggeblazen! Ik zie nu wel dat deze artiest (/band ) al aardig wat platen op z'n palmares heeft, wat het altijd moeilijker maakt om het oeuvre te leren kennen. Misschien moet ik deze maar eens proberen want Distant Shore is erg mooi, maar The Trials Of Harrison Hayes van op Regard The End vind ik eigenlijk nog beter en om m'n lijstje van 2008 wat op te smukken moet ik me misschien wel aan Pilgrim Road wagen?

Dit is zijn beste album, maar persoonlijk vond ik Pilgrim Road ook niet slecht.

Het is Pilgrim Road geworden, ook wel omdat ik die eens kon voorbeluisteren via minder legale wegen . Maar het klinkt echt goed, dus denk ik dat ik 'm wel in huis zal halen. Eerst Pilgrim Road grondig ontdekken, en de volgende wordt dan Let It Roll ! Wat een stem overigens, die inderdaad wat weg heeft van die van Nick Cave, maar me nog beter ligt: het klinkt eerlijker, minder ironisch dan bij Cave.

Nu voor het eerst aan het draaien, Distant Shore is echt

Maar wat daarna komt moet ik wel erg aan wennen. Nummers duren vooral lang.. Let it Roll kan ik niet erg waarderen, te lang, te uitgesponnen en na 6:30 weet ik het wel. Misschien toch kwestie van vaker draaien. In Breach vind ik de zanger wat zeurderig klinken, maar de muziek vind ik dan wel weer helemaal top. Lastig om dit te waarderen.. Het folkgedeelte spreekt mij zeker aan.

Mary of the Angels is trouwens ook erg mooi, zo heerlijk melancholisch.

Leuk dat steeds meer users hier deze artiest ontdekken.
Ook een mooie hoge gemiddelde score.

Beetje bij beetje ontvouwt dit album zich voor mij. Dit is echt prachtig en het bevat zoveel ingredienten. Rock, sober, melancholisch, avontuurlijk, flinke snuf folk en als je eenmaal in de zang zit, dan is dit album behoorlijk intens. Alleen met Let it Roll en Crush heb ik nog wat moeite, maar ik weet zeker dat die na vaker draaien zich ook gaan openbaren. Ik laat me nu meevoeren op de tonen van Mary of the Angels, toch wel mijn favoriete track samen met Distant Shore en Breach.

Blij dat je om bent Friek.
Persoonlijk vind ik Let It Roll wel een van de 2 mooiste nummers.

Misschien waardeer ik het minder omdat ik dan vooral aan Nick Cave moet denken? Daar heb ik dus nu dus vrijwel niks mee op een aantal uitzonderingen na. Ik vind de zang in Let It Roll ietwat overdreven.. Het irriteert me. Maar zoals ik al zei, misschien een kwestie van gewenning.

Kan kloppen, mij spreekt het juist erg aan vanwege de vergelijking met Nick Cave.
Pilgrim Road (het album) heeft dat minder; misschien spreekt die jou ook wel aan.

Mijn volgende stap zal Regard the End zijn en ongetwijfeld ook Pilgrim Road, bedankt voor deze mooie ontdekking!

Goede volgorde van stappen nemen.

aERodynamIC, Eric neem ik aan, wat kan ik na jou mooie verslag nog toevoegen. Dit album is gewoon....ik eh....woorden schieten mij tekort.

aERodynamIC, Eric of aERo (wat ook erg gangbaar is geworden op musicmeter); laten we het maar op muziekliefhebber houden en dat ik blij ben mensen op deze manier hun aandacht te laten vestigen op albums waar ik zelf ook enthousiast over ben. Meer is het niet