menu

Willard Grant Conspiracy - Let It Roll (2006)

mijn stem
3,90 (51)
51 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Folk
Label: Glitterhouse

  1. From a Distant Shore (4:14)
  2. Let It Roll (9:23)
  3. Dance with Me (7:12)
  4. Skeleton (5:03)
  5. Flying Low (5:37)
  6. Breach (9:22)
  7. Crush (5:48)
  8. Mary of the Angels (5:41)
  9. Ballad of a Thin Man (6:08)
  10. Lady of the Snowline (3:57)
totale tijdsduur: 1:02:25
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Het is not done om pm's openbaar te maken. Toch doe ik het:
deric raven schreef:
Hoi aERo,
ken je Willard Grant Conspiracy - Let It Roll?
Kruising tussen het betere werk van Nick Cave en Walkabouts.
Echt een aanrader.

Groeten van Leon.

Met zulke dingen kan ik wel blind varen op de mening van deric, die mijn smaak denk ik goed kan inschatten.
Willard wie? vroeg ik me af, maar dat boeide niet. Dertig seconden en ik stuurde al een pm terug dat dit al geweldig was. Anderhalve minuut en ik kon hem melden dat dit me raakte. Twee minuten en het album was al besteld terwijl de rest nog moest volgen.
Is From a Distant Shore dan echt zo goed? Ja! Die eerst 30 seconden deden het kippenvel hoog oprijzen bij mij. Een piano in combinatie met trompet en dan zo hemeltergend ontroerend: kan niet missen. Na die anderhalve minuut wist ik dat er een stem bij kwam die het midden houdt tussen Nick Cave en Mark Lanegan en inmiddels is daar ook een cello aan toegevoegd. En dan is er gewoon geen houden meer aan: dan word ik week van binnen dan is het toch weer die donkere muziek van artiesten die altijd al hoog scoren bij mij (neem Cave, Tindersticks, Madrugada, Cousteau of Devastations). Maar dit nummer heeft iets extra's. Ik kan het echt niet uitleggen. Het zijn van die momenten die je zo af en toe meemaakt: pure emotie die losgemaakt wordt, hemelse klanken die op een site als deze echt niet beschreven kunnen worden. Ik ben verliefd; verliefd op From a Distant Shore.
Let It Roll is minder hemels misschien, maar wel degelijk heel erg pakkend. De viool is volop aanwezig (en misschien omdat ik het zelf heb gespeeld heb ik een enorm zwak voor dit instrument). Misschien minder ruig dan de partijen van Cave's Warren Ellis maar wel degelijk net zo aanvullend op de gitaarpartijen en als algehele compositie net zo dweperig als Cave in zijn hallelujah-momenten waar hij bezeten lijkt van de duivel. Hier neigt de zang ook meer naar Cave dan op het vorige nummer. 'Let it Roll' is een ding dat zeker is: bijna 10 minuten lang zit je in deze achtbaan die voortdraaft.
Dance with Me ademt muzikaal gezien wat meer de sfeer van de rustige Cave: akoestische gitaar, piano, viool en donkere stem. Hier komt wat meer die Walkabouts-vergelijking van deric raven om de hoek kijken. Prachtig trouwens als het trompetje van zich laat horen.
Crush vind ik weer meer neigen naar Mark Lanegan (of de Screaming Trees zo u wilt). Ook hier weer het lieflijke dansen van de viool samen met de gitaren op een relaxte flow die het nummer kenmerkt.
Het country gevoel komt naar boven op Flying Low en dat maakt dit album eigenlijk ook heel fijn om naar te luisteren. Het volgt een rode draad maar gaat telkens zijwegen in waardoor het album niet te log gaat worden en boeiend blijft. Op dit nummer valt mij het subtiele orgelwerk op.
Dat Willard Grant Conspiracy niet vies is van lang uitgesponnen nummers blijkt wel weer op Skeleton dat ook al bijna 10 minuten duurt waarvan geen minuut te veel. De opbouw is rustig: ze nemen de tijd om langzaam naar een soort hoogtepunt toe te werken wat aan het einde nergens ontspoort. Het blijft allemaal heel beheerst.
Breach gaat rockend van start maar oeh wat is die trompet dan opeens opvallend zeg. Wat een glorie, wat een genot. Het zijn van die kleine twists die dit album zo ongelooflijk interessant maken. Hier krijg ik dus echt goede zin van: de meest grauwe hemel zal openbreken op de klanken van dit nummer!
Tijd voor een rustiger moment op Mary of the Angels wat, hoe gek het ook mag klinken, iets weg heeft van de sfeer die The Verve heeft op hun Urban Hymns. Qua geluid hoor je wel de Cave-sfeer terug, gemengd met de country-feel van (daar is ie weer) Lanegan en Walkabouts.
De Dylan-cover Ballad of a Thin Man wordt aardig eigen gemaakt. Natuurlijk zullen de Dylan-puristen dit wel een mindere versie vinden, maar ik ben geen Dylan-purist dus ik kan hier wel wat mee.
Het kortste nummer van dit album, Lady of the Snowline mag dit album op een soort van Cohen-achtige wijze afsluiten en doet dat gracieus. Geen bombastische afsluiter, maar een beheerst nummer waar de viool wederom de hoofdrol opeist.
deric raven schreef:
deze band verdient een zeer grote buiging.

Dat mag je wel zeggen en ik buig van harte met je mee:
deric raven schreef:
Kan ik je eindelijk eens ergens blij mee maken, met wat je niet kent.

Tips zijn altijd welkom en meestal krijg je ze niet zomaar: men schat in dat het wel zal aanslaan. Hier kan ik melden dat deric raven wel heel erg in de roos heeft geschoten. Dit is tijdloos genieten en dinsdag 7 oktober is de startdatum voor dit grandioze album waar ik waarschijnlijk nog heel vaak naar zal gaan luisteren.
Bij deze de 20e stem waarmee Let It Roll de diverse lijstjes mag gaan bestormen met een hoog gemiddelde wat hopelijk ook zo blijft.

avatar van musicfriek
4,0
Beetje bij beetje ontvouwt dit album zich voor mij. Dit is echt prachtig en het bevat zoveel ingredienten. Rock, sober, melancholisch, avontuurlijk, flinke snuf folk en als je eenmaal in de zang zit, dan is dit album behoorlijk intens. Alleen met Let it Roll en Crush heb ik nog wat moeite, maar ik weet zeker dat die na vaker draaien zich ook gaan openbaren. Ik laat me nu meevoeren op de tonen van Mary of the Angels, toch wel mijn favoriete track samen met Distant Shore en Breach.

avatar van deric raven
4,5
Kippenvel in een kloosterkapel.
Een wat gezette frontman zittend op een barkruk.
Ons mee nemend in het moment van afscheid.
Vaarwel zeggend tegen geliefden.
Een lange reis voor de boeg.
Vaderland Amerika verworden tot een donkere stip.
Toerschema in Europa.
Weken ver weg van huis.
Heimwee naar het leven.
Nieuwe bodems betasten.
Distant Shore.

Hoe treurig kan een trompet klinken.
Verwacht geen hoempapa en fanfare.
Getuige van iemands diepste gevoelens.
Mijn eerste kennismaking was gelijk een heftige confrontatie.
Zelden zo ontroerd geraakt bij een concert.
Wie is die Robert Fisher?
Chris Eckman van The Walkabouts tot zijn vriendenkring rekenend.
Vertrouwen en steun biedend door zijn begeleidend gitaarspel.

Het meesterstuk Let It Roll.
Het gejaagde instrumentale vioolspel.
Onverwachts overgaand in subtiele pianoklanken.
De rauwe donkere stem die de rust inluid.
Overstuurs in volledige overgave ontroeren.
Americana met een duidelijke Cave flow.
Johnny Cash die goedkeurend neder kijkt.
Weer een volgeling tot zijn apostelen rekenend.
Het nalatenschap in ere latend.
Wat valt hier verder nog over te zeggen.
Je moet het gewoon ervaren.

avatar van Ataloona
3,5
Let It Roll

De Willard Grant Conspiracy bestaat al 10 jaar ten tijde van dit album.
De grote kracht is Robert Fisher, hij schrijft 8 van de 10 songs en er 1 heeft hij medegeschreven en de ander is een Bob Dylan cover. Fisher produceerde de plaat ook nog eens zelf en hij schaart zich achter een grote groep vrienden die meedoen op dit album.

Deric Raven tipte mij dit album bij Devil’s Road van The Walkabouts en ik moet zeggen dat dit album mij erg lekker in de oren klinkt. Een goede tip dus!
Al gelijk bij de eerste luisterbeurt kwamen veel dingen bij mij op.
Emotie, verdriet verstopt in een laag van country, americana en alternatieve rock.
De vergelijking met Nick Cave and the Bad Seeds is makkelijk gemaakt.
De muziek is vergelijkbaar en de stem van Robert Fisher lijkt op die van Nick Cave.
Ook hoor ik het alternatieve geluid van The Veils en bovenal de Walkabouts.


Al gelijk bij de eerste noten van dit album wordt ik ontroerd.
Zelden heb ik een trompet zo somber horen klinken.
Begeleid door mooi pianospel en de zang van Robert Fisher.
Kippenvel! Een rustige trompet kan veel indruk maken weet ik nu.
De violen maken het compleet, prachtig!
Het afscheid van een man met zijn dierbaren.
Hij vertrekt naar het oneindige heelal.
De rustige akoestische gitaar maakt het helemaal perfect.
Distant Shore is wel zo mooi dat je eraan gaat twijfelen of het hele album nog wel goed kan zijn.

Let It Roll speelt met onze emotie.
Waar de man afscheid heeft genomen van zijn gezin,
Zit hij nu op zee, in een wilde storm.
Let It Roll zegt hij en zo is de muziek ook.
Uptempo maar meeslepend.
Violen en drums vergelijkbaar met The Bad Seeds.
Harde gitaren als The Veils, prachtig hoor.
Het is keihard maar toch wekt het emotie los.
Na de harde emotie komt de man tot zichzelf.
Rust in de storm, Fisher zingt als Nick Cave.
Let It Roll, en de storm blijkt nog door te gaan.
De man zit in zichzelf, overmand door verdriet en angst.
Zal hij zijn familie ooit nog zien?
Prachtig, nog nooit heb ik een album zo sterk horen openen.
Agressief en emotioneel tegelijk.
Doe het maar eens.
Snel en rustig tegelijk.
Doe het maar eens.

De storm is gaan liggen getuige het outro van Let It Roll.
Subtiel overgaand in Dance with Me.
Het folk aspect van het album, akoestische gitaarspel met de violen.
Dance with Me. Ontroerend, alsof de man nog steeds op de boot is.
Nog een keer dansen met zijn geliefde.
De ochtenden zijn er vroeg, hij voelt zich niet meer thuis.
Hij is een van de vissers van ‘’Deatliest Catch’’.
Bijna voor een jaar op zee, 2 maanden met je familie,
En dan weer gaan. Zo voelt hij het ook.
De laatste keer dat hij ging had hij nog geen geliefden.
Nu wel en hij mist ze, wat zou hij graag bij ze willen zijn.

Skeleton is dan weer mysterieus.
Vreemde eend in de bijt vergeleken met zijn voorgangers.
Leuk dat wel, wat afwisseling.
De bas, de drums, de gitaar, alles maakt de sfeer mysterieus.
Kan ook niet anders met een naam als Skeleton.
Toch krijgen we weer hoop met het mooie refrein.
Had zo het refrein van een sterke poprock liedje kunnen zijn.
Erg mooi refrein.
Het lijkt over de dood te gaan, wat hij zou doen als hij een skelet was.

We gaan dan weer met vrolijkheid.
Dat vermoed je wel door de vrolijke drums en de hoopvolle violen.
Het lijkt erop dat onze visser zichzelf weer een beetje heeft.
Hij heeft zich erbij neergelegd dat hij lang op zee is.
Een foto van zijn gezin bij zich dragend en al aftellend tot de laatste dag.
Flying Low, de engelen vliegen laag over hem heen.
Hij heeft weer hoop. Het komt weer goed, hij niet meer down.
In zijn dromen zijn de engelen mooi. De engelen betekenen veel voor hem.
Het was zijn gezin wat hij zag. Geef de hoop niet op.

Breach begint rustig met akoestisch gitaarspel.
Een epos van 9:22 minuten. Je moet ook wel rustig beginnen.
Geen Let It Roll II. Nee hoor dit is relaxt.
Rustige folk met vleugjes van country en americana.
Doet me denken aan de americana uitstapjes van R.E.M.
The Walkabouts komen ook bij mij op.
Het blijft lang rustig. Een soort stilte voor de storm.
Het duurt dan ook niet lang voordat hij losbast.
De elektrische gitaren komen harder op de voorgrond.
Robert Fisher zingt harder en de drummer speelt harder.
De viool eist dan alle aandacht op om ons mee te nemen over de oceaan.
Zo voelt het ook echt. Ik krijg nu letterlijk mijn Al Gore momentje en ik zie de poolkappen voor me. Het brekende ijs valt in de oceaan. Een heel rustige oceaan wordt hoger door het smeltende ijs. Heel mooi nummer.

Crush is het meest snelle nummer van het album.
Hard en oprecht. Rockend en subtiel door de trompet.
Het heeft iets donkers maar de trompet geeft hoop.
Robert Fisher slaat dan om.
‘’There is always a tomorrow’’, hoopvol dus.


Zacht, rustig en subtiel. Mary of the Angels.
De engelen als achtergrond voor Robert Fisher.
Zacht gitaarspel, Fischer die rustig zingt.
‘’gentile’’ gezongen voor geliefde Mary.
Zijn vriendin waarmee hij gaat trouwen als hij thuiskomt.
Een aanzoek gedaan een dag voor hij wegging.
Gehoord dat ze zwanger was op de dag dat hij wegging.
Hij zal de bevalling niet mee maken maar hij wacht op de dag dat hij zijn kind in zijn armen kan sluiten. Te veel om te verliezen op die boot maar het geld is nodig.

Ballad of a Thin Man,
Coveren van mister Bob Dylan.
Er toch een eigen sfeer aan geven, erg knap gedaan.
Persoonlijk vind ik deze versie mooier.
Hij past hier perfect. De visser is eenzaam op de boot.
Al is hij bij zijn vrienden, zijn gezin is thuis.

Afsluiting door Lady of the Snowline.
Zwart gezongen door Robert Fisher.
Hij komt nog niet thuis.
Hij is ingesloten door het ijs.
De boot ligt vast.
Weinig eten, weinig hoop.
Zal hij nog thuis komen?

Gast
geplaatst: vandaag om 22:37 uur

geplaatst: vandaag om 22:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.