Pixies - Bossanova (1990)

Op dit album ligt het "Pixies-venijn" meer verscholen in de "onderlaag". Zo'n beetje vergelijkbaar als met dEUS' the ideal crash.

In begin kon ik er weinig mee, maar na een aantal luisterbeurten komt het typiche Pixies-geluid haast ongemerkt omhoog kruipen.
En dat is zeer knap.

Beste album kiezen is voor mij niet mogelijk. iedere Pixies-plaat heeft zijn eigen tijsloosheid en op iedere plaat staan nummers die het beste uit de muziek geschiedenis vertegenwoordigen.

Briljante plaat.

Leuk album met een paar sublieme nummers maar ook een paar gemiste kansen. Kortom, toch minder dan de vorige twee.

3,5*

Wat een magistrale plaat is dit toch. Ik ken maar weinig bands die noise en melodie zo kundig weten te verenigen. Hemelse herrie.

Een wat een opmerkelijke ontwikkeling als band. Het geluid van de ruwe pioniersjareneginjaren is verdwenen. En heeft plaatsgemaakt voor vlijmscherpe pop met glazuren gitaren. Voor sommige Pixies-fans een teleurstelling, voor mij een openbaring.

Alle Pixies platen zijn bijzonder, maar dit is de meest verslavende. Pour moi.

Knal er dan ook wat meer tegenaan dan vier lullige sterretjes

Ik zie trouwens net dat ik de twee minst gekozen tracks als favoriet heb geselecteerd. Geen idee waarom er zo weinig waardering is voor Ana en Havalina, vooral die laatste niet. Prachtig nummer.

Het minst populaire nummer, Havalina, staat zelfs op 3 in mijn Pixies top 10. Ik krijg altijd weer een onverklaarbaar gevoel van vrijheid als die eerste tonen weerklinken, alsof ik zelf aan het wandelen ben "in the breeze on the plains of old Sedona, Arizona, among the trees". Kennelijk is het door Black Francis geschreven nadat hij en zijn vriendin achterna waren gezeten door een wild varken (Havalina in het Mexicaans)

Ana is natuurlijk ook een prachtig, dromerig surfliedje tussen al het gitaargeweld van Joey Santiago. De eerste letters van de 6 regels vormen samen het woord "surfer". Grappig dat het nummer over een surfster genaamd Ana gaat, maar dat het taalspelletje in de tekst een acrostichon is en juist geen anagram.

Bossanova is een van de cd's waarvan ik 100% zeker weet dat het zijn 5 sterren status bij mij nooit zal verliezen. Van alle Pixies albums wellicht het minst ruw, maar ook het meest melodieus en met cohesie tussen alle 14 nummers. Voor mij is het één grote achtbaanrit, van de strakke Surftones cover Cecilia Ann, het met Tame vergelijkbare schreeuwnummer Rock Music, via de singles Velouria en Dig for Fire naar de boven genoemde hemelse afsluiter.

Vooruit...vijf sterren. Waarom ook niet, Bossanova heeft zich immers als tijdloze klassieker bewezen.

Stemmen blijft moeilijk. We hanteren toch allemaal verschillende criteria. En dan die moeilijke halfjes. Om het mezelf gemakkelijk te maken stem ik vanaf nu met mooie afgeronde cijfers.

5 = klassiekers, meesterwerken, liefde op het eerste gezicht of albums die zich al (decennia) lang bewezen hebben, platen waar ik 'iets' bijzonders mee heb.

4 = uitstekend, veelbelovend. Soms groeien ze uit tot een 5, af en toe zakt er eentje terug. De tijd zal het leren.

3 = middenklasse, vaak met enkele topnummers (voer voor de i-pod) maar net te weinig klasse om de hele rit uit te zingen.

2 = de tegenvallers

1 = aan deze categorie doe ik niet mee, dan is het gewoon je smaak niet. Dat is iets anders dan iets wel/niet goed vinden.

Her covering...velouria. Wow. Met fluittoon.

Zeker de minste pixies plaat. Zoals al vaak boven wordt geschreven ik mis Kim's stem en de songs zijn ver beneden de bands kwalitiet(Hang Wire en Blown Away) maar daar tegenover staan wel wat van mijn favoriete Pixies nummers(Dig For Fire, Alison, Velouria en The Happing). Voor de rest wat erg leuke nummers(Rock Music, Alison, All Over The World en Is She Wired) en wat aardige 'vullers'(Stormy Weather, Havalina, Ana en Cecilia Ann) maar ja het blijft voor mij een soort snel bij elkaar gespeelde leftovers plaat.

Ondanks het feit dat Doolittle en Surfer Rosa de best ontvangen albums zijn in Nederland, scoort dit album in de categorie "surf" en "noise" zeker niet onverdienstelijk. De verhuizing van de oost-(Boston) naar de west-kust (California) heeft de surf invloeden van "Here Comes Your man" en "Wave of Mutilation" (beiden: Doolittle) verder doorontwikkeld in de surf songs Is she Weird, Ana (instrumental) en Havalina. The Happening, All over the world en Hang Wire vormen de typische Pixies nummers op dit album, die referen naar de punkrock sound van de vorige albums. Down to the well is nog een oud nummer van de zogeheten "Purple Tape", waarmee The Pixies destijds een contract afsloten bij debuut EP "Come on pilgrim".

Lang vond ik dit album samen met Doolittle ver uit het beste Pixies werk. Maar met de jaren ben ik meer en meer van Surfer Rosa/Come on Pelgrim gaan houden. Nu komt Bossanova bij mij toch op een gedeelde plaat met Surfer Rosa . Dit neemt natuurlijk niet weg dat dit een sublieme plaat is: Velouria, Ana, All Over the World, Dig for Fire, The Happening... Om van te smullen

Dit album klinkt iets meer poppy dan de 2 voorgangers maar de energie en het spelplezier blijven centraal staan. Ook hier weer een aantal uitstekende songs zoals Velouria, Dig for Fire en All over the World. Vergeleken met voorganger Doolittle staan hier minder uitschieters op maar ook geen echte inzakkers waardoor dit kwalitatief het meest constante Pixies-schijf is.

Ben ik volledig mee eens!

Ook vind ik het drumwerk op The Happening geweldig maar ozo simpel.

Fijn wegluisterend derde album van deze groep, constant goed. Aggressief, maar ook uitgebalanceerd en soms luchtig.

De platen van Pixies leer ik volgens de chronologische volgorde kennen. Surfer Rosa maakte gelijk een verpletterende indruk door het pure en rake geluid en de manische zang. Bij Doolittle duurde het langer voordat ik de plaat begreep. Inmiddels is het een van mijn favoriete platen aller tijden.

En dan nu dus Bossanova. Van de week gekocht. De eerste reactie was dat het lekkere nummers zijn, maar dat de band ook iets minder eigenzinnig klinkt. De sound is strakker en voller, maar daardoor mist men dat rommelige wat Pixies voor mij juist zo charmant maakt.

De nummers zijn allemaal dik in orde, het zijn prima composities. De band verrast alleen iets minder vaak, Frank Black haalt minder fel uit en het is een gemis dat Kim zo weinig meedoet. Echte classics zoals bij Surfer Rosa (Where is my mind, Gigantic) en Doolittle (Lucky #13 Baby, Debaser, Monkey Gone To Heaven) mis ik ook
.
Desalniettemin een erg sterk album zonder echt slechte momenten. Gewoon een erg degelijk product. Voorlopig 3,5*

Dat echte classics ontbreken, klopt wel een beetje, vind ik ook.

Toch staan hier minder dieptepunten of opvullers op.
De twee eerste albums hebben geniale tracks en een paar zwakkere.
Hier vind ik de composities vrij constant over de hele lijn.

Dit album heeft ook meer een sfeer in zijn totaliteit.
Een zomers album van de Pixies.

Volgens mij het beste album van de Pixies. Net zoals dazzler al voor mij opmerkte, dit album is een opeenvolging van topnummers, terwijl bij de andere albums die constante lijn doorbroken word met soms wat mindere nummers.
Als we dan toch wat uitschieters moeten aanduiden, Velouria en vooral Ana!!!!

Geen constante op andere albums!?!? Noem eens 1 slecht nummer op Doolittle!

Ok, bij nader inzien moet ik toegeven dat dat album ook ijzersterk is over de ganse lijn. Maar bij dit album heb ik altijd dat ietsje meer overweldigend gevoel van 'fuck, wa ne goeie cd!'

Bossanova vind ik beter dan "Doolittle" hoewel het wel een uitschieter mist zoals "Nr 13 Baby", maar echt zwakke nummers heb ik op dit derde album van de Pixies toch niet kunnen ontdekken hoewel het tweede nummer "Rock Music" toch wel tegen het niveau van teringherrie aanzit. De tweede heft van dit album vind ik duidelijk beter dan de eerste.

4,0*

Teringherrie? Dat valt toch wel mee.

Toch wel meest popy Pixies album.
Niks tering en niks herrie

Niet de gitaarpartijen maar wel de zang van Frank Black.
Ik vind het toch echt wel schreeuwen wat hij hier doet;
YouTube - Pixies "Rock Music"
Voor de rest een prima album hoor.

'Slechtste' album van de Pixies. 4.5*. Eigenlijk alle nummers zijn goed, maar op misschien The Happening, Dig For A Fire en Velouria staan er geen weergaloze topnummers op.

Helaas niet nee !

Superalbum, maar blijft toch op 3 staan achter surfer rosa en doolittle. De eerste twee albums vind ik naar mijn bescheiden mening veel rauwer en harder. Maar dit album is gewoon ook een klassieker! Toch weer "de echte pixies sound"!

Stormy Weather staat wel laag zeg! Geniale popsong. Simpel maar o zo doeltreffend.

briljant, fenomenaal, geniaal...
beter dan de andere pixies

Stormy Weather is super. Maar ja, The Happening, Cecilia Ann, Rock Music en vooral Ana zijn gewoon beter. Geniaal album! Bijna even goed als de eerste 2 Pixies.

Vind deze tot nu toe bijna even geweldig als Doolittle. Zwakke nummers? Nope!