Pixies - Bossanova (1990)

Voor mij ook mn favoriete pixies-album...luistert voor mij als een boek..dus mijn tip..sla geen hoofdstuk over van dit album

a real gem!

Heb de cd al 15 jaar ofzo. Nog steeds luistert deze plaat als een sneltrein. Geweldig. Down to the well bijvoorbeeld. Hij bekoort me in ieder geval veel meer dan Surfer Rosa. Heb Doolittle overigens nog nooit gehoord.

Ik behoor tot die 1/3 die "Surfer Rosa" op één zet

In mijn PIXIES top 3:
1. Surfer Rosa
2. Doolittle
3. Bossanova

(4 en 5 zijn dan 'Trompe Le Monde' en 'Come On Pilgrim').

Maar goed, neemt niet weg, dat BOSSANOVA een prachtige schijfje is he! Maar hebben de Pixies eigenlijk slechte platen gemaakt? Ik antwoord meteen zélf: neen!

Favorieten hier: "Dig For Fire", "All Over The World", "Is She Weird" en "The Happening"

Mijn absolute favoriet van The Pixies. Vroeger helemaal grijs gedraaid, en zit nog steeds in de eredivisie van mijn cd-verzameling. Jammer dat ik ze toen nooit live aan het werk gezien heb (het concert in Vredeburg schijnt legendarisch geweest te zijn), maar gelukkig heb ik vorig jaar de schade ruimschoots ingehaald met concerten op Lowlands en in de HMH. Enige smet was dat er opvallend weinig van dit album werd gespeeld, daar snapte ik he-le-maal niets van: 'Rock Music', 'Down To The Well' en 'Dig For Fire' zijn toch veel beter dan de gemiddelde 'Surfer Rosa'-track? Maar goed, ik dwaal af: Bossanova dus. Vrijwel elk nummer werd wel gedraaid op de VPRO-radio, elke woensdagmiddag, en ik was om: dit moest en zou ik hebben, wat is dit fantastisch, ik wilde mijn toekomstige dochters 'Cecilia-Ann, 'Velouria', 'Allison', 'Ana' en 'Havalina' noemen! Ach, superlatieven schieten te kort eigenlijk. 5*-plaat, period, zonder twijfel.

Ik vind dit nu juist de zwakste van Pixies. Dit is teveel een standaardrockplaatje, waar het andere werk van Pixies met geen enkele andere band te vergelijken is. Ik ben het met je eens dat bijvoorbeeld 'Rock Music' beter is dan de gemiddelde Surfer Rosa track, maar 'Rock Music' is dan ook een uitschieter op deze plaat, dus dat is geen eerlijke vergelijking. Laten we het eens hebben over 'Stormy Weather', wat doet dat nummer nou precies 3 minuten lang behalve de titel herhalen?

Heb deze ook nog eens bovengehaald, werd vroeger eigenlijk veel minder ontvangen dan de voorgangers. Toch heb ik deze meer grijsgedraaid dan de andere cd's, ik dacht dat het aan mij lag, het kon toch niet dat ik dit het beste album vond. Daarom ben ik blij dat hier ook nog users zijn die dit de absolute topplaat van de pixies vinden. Oef en al die jaren voor niets gepiekerd, kben nu toch niet alleen meer.

Cecilia Ann !
Zojuist ontdekt als ideale ringtone.
Je bent gelijk wakker en je wil gelijk ook gaan dansen en dan ben ik toch al bijna 49

helemaal verslaafd aan de Pixies (1989-1990) dus alles wat erna kwam (helaas nog maar 2 deze en Trompe) blindelings aangeschaft.

Dig for Fire .... great
Cecilia Ann ...
eigenlijk alles .......


'n 4,5

Na een paar luisterbeurten raakt het me nog niet zo helemaal. Voorlopig een 3,5*. Uitgebreidere review volgt.

Dit is (vind ik) ook hun minste plaat.

Ik ben er uit, na eeuwig twijfelen tussen de twee Pixies klassiekertjes Doolittle en Bossanova: Doolittle heeft de leukste liedjes en Bossanova is als album het mooist. M.a.w. geen verschil en gewoon voor beiden de volle mep van 5*.
Maar hoe is het allemaal gekomen tussen de Pixies en mij?
Voor die vraag verwijs ik een ieder naar mijn bespreking bij Doolittle (blame it on Lotje IJzermans van de VPRO en aan het nummer Debaser).
Als je dan eenmaal geroken hebt aan een klasseplaat als Doolittle is het natuurlijk heel erg eng om aan de opvolger te beginnen, want het kan natuurlijk nooit meer zo goed gaan worden. En dat zou nog eens heel erg mee gaan vallen, ik zeg heeeeeeeeeeeeeeel erg.......... En hoezo Surfer Rosa hier en Doolittle daar? Onderschat Bossanova niet dames en heren! Want ondanks dat het misschien wat ruwe randjes heeft verloren is er veel gewonnen aan pracht die de voorgangers weer niet hadden.

Neem nu de opener Cecilia Ann. Als een klein kind in de speelgoedwinkel, zo moet ik me gevoeld hebben toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Dat surfrock-geluid beviel me wel en niet zo'n beetje ook. Jump jump, spring spring de kamer rond totdat je er bij neervalt. Of nog erger: maak van die heerlijke Greased-lighting bewegingen en zet de muziek zo hard dat je je moeder de kamer niet hoort binnenkomen en je gewoon zwaar voor lul staat.
En dan en dan..............tromgeroffel........ Rock Music. Het jengelt, het treitert en het krijst. Het kleine kind krijgt zijn zin niet en gaat stampvoeten. Maar stampvoetende kinders barsten op zo'n moment wel van de energie en dat is dit nummer ook: 1 bonk energie. Kort maar krachtig.
Velouria heeft het toegankelijkere waar veel fans indertijd misschien niet goed mee uit de voeten konden. Zelf heb ik daar nooit last van gehad, integendeel: voor mij is het een onbetwiste Pixies-klassieker! Hier toont Black Francis ook zijn enorme talent van songwriting. IJzersterk nummer. Punt.
Wel eens geprobeerd om op Alison stil te blijven zitten? Mij is het nog nooit gelukt. Als ik dit nummer hoor komt het ADHD gehalte in mij naar boven. Een dikke minuut lang en daarmee misschien wel de beste korte popsong ooit.
Is She Weird is uit de categorie 'zingt u even mee?' Dit nummer zit perfect in elkaar en bevat een hoop leuke wendingen en heerlijk rammelende gitaren die door de productie misschien net even minder rammelend overkomen en juist daardoor aan kracht winnen.
Ana heeft weer die surfrock sound en zorgt er voor dat we even kunnen bijkomen. Hier voelt het alsof je helemaal alleen op de grote oceaan dobbert. Wat een mooie gitaarlijnen heeft deze song toch. Pixies kunnen meer dan schreeuwen alleen bewijzen ze wel.
All Over the World is het langste nummer van dit album. Het ademt nog wel wat van Doolittle vind ik. Eigenlijk is het zelfs een redelijk relaxed nummer te noemen.
Ultieme pop horen we in Dig For Fire. Op nummers als deze toonde de band aan dat ze wel degelijk vooruitgang boekten en dat ze er in slaagden om na een ijzersterk album met puike liedjes gewoon weer fantastische liedjes voor een nieuw album konden schrijven. Het doet me soms denken aan Talking Heads.
Down to the Well heeft wel weer wat schreeuwtjes van Frank Black / Black Francis te verduren, maar het valt op dat het niet over de schreef gaat (wat ik eigenlijk vaak heel erg leuk vond overigens).
Op The Happening vind ik het gitaarwerk weer heel fijn met als onderlaag de bas van Kim Deal (die op dit album veel minder nadrukkelijk aanwezig is vanwege druk zijn met The Breeders). Toch valt dit nummer door de backing vocals wel weer enorm op. Sowieso is dit een heel fijn nummer. Typisch eentje die bij de eerste draaibeurten wat minder opvalt maar die wat meer tijd nodig heeft om naar boven te komen borrelen.
Blown Away is lekker catchy, toch heeft ook dit nummer wat meerdere draaibeurten nodig om er goed in te kunnen komen. Een probleem dat ik met Hang Wire dan weer totaal niet had. Kort, krachtig en geen noot te veel. Dit zijn de grote juweeltjes op dit album. Dit is wat Pixies zo bijzonder maakt.
Ik vind Stormy Weather altijd geweldig goed aansluiten op Hang Wire. Ook dit nummer is wel een favoriet van mij. Hier is het vooral de opbouw van het nummer dat me enorm aanspreekt. En hoe heerlijk is de lichte versnelling: opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats (enfin u snapt het wel).
Als het album dan zo mooi opent met Cecilia Ann dan mag het ook net zo mooi weer afsluiten en dat doen ze dus ook op Havalina. Dromerige, spacy pop die het verhaaltje keurig uitblazen. Een verhaaltje dat zich afspeelt in de bijzonder wereld van Black Francis, Frank Black of hoe de man ook genoemd wil worden.
Zoals ik al zei: een klassiekertje en hoe fijn is het toch als een band er in slaagt meer dan 1 klassieker af te leveren, dat is toch iets waar je alleen maar van kunt dromen?

De eerste twee nummers zijn zelfs voor Pixies-begrippen ongekend hard. Nou ja, dat valt ook wel mee, maar het klinkt erg 'metal'.
Is de opener trouwens een cover? In mijn versie zie ik als composer The Surftones. Weet iemand daar meer van?
Maargoed, van Velouria tot en met Havalina zijn allemaal sterke en soms briljante composities. Toch vind ik het allemaal wat minder dan Doolittle en Surfer Rosa. 4 sterren, dat wel.

Naar aanleiding van het bericht van Aerodynamic ( ):
Toch grappig dat iedereen zo zijn favoriete Pixies-platen heeft. Ik vind Doolittle en deze (vooral deze) juist de minste twee. Nog wel 3.5* voor deze.


Caecilia Ann is inderdaad een cover van The Surftones.
De eerste twee nummers op Trompe Le Monde, die zijn pas hard

Die heb ik nog niet beluisterd. Daarvan ken ik alleen The Sad Punk, en die vind ik eigenlijk nogal monsterlijk.
Toch gun ik ook dat album een heerlijke kans.

Mijn voorlopige top 5.
1. Doolittle
2. Surfer Rosa (nét iets minder dan bovenstaande)
3. Come On Pilgrim
4. Bossanova
5. Tromp Le Monde


Hmm, dat ben ik niet met je eens, dat is voor mij The Smiths - Girlfriend In a Coma.

'Bossanova' is geen slecht album, maar het klinkt wat overgeproduceerd. Ik neem aan dat producer Gil Norton de Pixies wat meer wilde laten klinken als een Top 40-bandje. Net zoals in de eerste single van dit album 'Velouria'.
Het instrumentale surfnummer van The Surftones is een aardige opener.
In 1 minuut en 17 zetten ze zomaar de prachtsong 'Allison' neer.
Bij de VARA is de single 'Dig for fire' indertijd flink geplugd en de Pixies stonden zelfs in bladen zoals de Hitkrant en het Engelse Smash hits.
'Rock music' klinkt als een vervolg op 'Tame' van het album 'Doolittle'.
'Hang wire' zou een leuk nummer voor The Rolling Stones kunnen zijn.
De versie van 'Is she weird' van de John Peel-sessie vind ik wat meer kloten hebben en klinkt wat gevaarlijker.

Nou, zeker niet overgeproduceerd. Dit is ook gewoon weer een typisch pixies-album die je 30 keer achter elkaar kan luisteren.

Maar die gaat al over de 2 minuten heen (Allison duurt slechts 1,17 minuut)

Hmm, dan verander ik mijn suggestie in Wire - Brazil.
(40 seconden!)

Beetje in de trant van Doolittle, maar dit album heeft nóg meer aan rauwheid ingeboet. Dit is eigenlijk een leuk rockalbum met een verzameling sterke songs, maar geef mij toch maar de schurende garagerock van 'Surfer Rosa'! Desalniettemin een verdienstelijke plaat.

Album begint geweldig met Cecilia Ann Leuke iinstrumentale opening. Het daarop volgende 'Rock Music' is ook gewoon een lekkere track.

'Velouria' is een van mijn Pixies-favorieten en is het beste nummer van het album. Een gewoonweg vooruitstrevend nummer. Klinkt vreselijk fijn en wat een emotie.. prachtig!

'Allison' is ook een van mijn favorieten. Erg leuk snel nummertje dat gewoon erg leuk in elkaar steekt en die ik altijd mee moet zingen.

'Is She Weird' is ook al zo'n geweldige track. Al heb ik ooit wel eens een gavere versie van het nummer gehoord (een waarin veel meer geschreeuwd werd, deze albumversie klinkt daardoor wat ingetogen)

Daarna zakt mijn interesse meestal een beetje weg. Ook de tracks die erna komen zijn gewoon erg sterk, maar ik let dan meestal niet meer echt op bij welk nummer ik ben en ik zou nu ook even niet weten hoe elke track nou ook alweer klinkt. Van 'Dig for Fire' weet ik het in elk geval wel, want dat is gewoon een perfecte popsong.

'Stormy Weather' is ook nog een erg leuke bijna-afsluiter en over het hele album heb ik altijd wel een tevreden gevoel. Dit rockt net iets meer van Doolittle, maar is toch net iets minder bijzonder. Toch heb ik hem inmiddels alweer heel vaak gedraaid en ik vind hem wel weer beter dan (het ook al geweldige) Trompe Le Monde.
Nu moet ik alleen nog Surfer Rosa aanschaffen en daarmee heb ik waarschijnlijk het beste voor het laatst bewaard


Helemaal mee eens!

Leuk, die beste-pixies-album-verkiezing. Mijn stem gaat naar deze. Iets minder zwakke momenten dan Doolitte. Jammer alleen dat Kim Deal niet meer mocht zingen van Baas Black (daarom was ze nu juist zo druk met de Breeders....!).
De andere albums vind ik echt veel minder.

Ik kan niet kiezen tussen dit, doolittle en Surfer Rosa/Come on Pilgrim(ik heb die 2 samen).
Deze lijkt me het volste geluid te hebben en het meest relaxerend te zijn, mijn favoriete nummers zijn hier Velouria, Ana en Hang Wire.

Weeral zo'n prachtige plaat van the Pixies. Nu Trompe le Monde nog en dan heb ik ze allemaal gehad.
Vooral het gedeelte van All Over the World t/m Hang Wire is briljant, met The Happening als absoluut hoogtepunt.
Als geheel toch net iets minder dan Surfer Rosa en Come on Pilgrim. Ik zet hem op gelijke hoogte met Doolittle

dit is natuurlijk weer een fantastisch album van de pixies, maar toch vind ik hun eerste platen mn. doolittle en surfer roso/come on pelgrim beter. M.A.W. de rauwe kantjes van de pixies vind ik beter.

Cecilia Ann is legendarisch, niet in de laatste plaats als Moordlijst-jingle. Rock Music is ook een favoriet. Daarna wordt deze plaat toch wat wisselvallig. Niet elk nummer is even goed uitgewerkt. Omdat de nummers van deze plaat zo lekker op mekaar aansluiten, stoort dat niet echt. Toch maakt deze plaat daardoor minder indruk dan zijn voorgangers. Het typische, wat onnatuurlijke geluid van deze plaat werkt ook niet in alle nummers even goed.

Ja, ja, ze doen het opnieuw. Weer anders dan de eerste 2 (die ook al verschilden), maar weer erg mooi gedaan. Heel apart geluid, maar verwijzingen naar de surfrocksound. En weer geen zwak nummer. Pixies: rocklegende.

Ik heb deze vandaag maar 's in de uitgebreide herkansing gedaan. Ik weet niet meer wat de trigger was, maar een jaar of 10 geleden was ik een tijdlang compleet ondersteboven van Come on Pilgrim, Doolittle en met name Surfer Rosa en dus was de aanschaf van dit plaatje een logische zet. Behoudens een paar nummers viel het me nogal tegen en zo werd een langdurige relatie tussen Pixies en mij rap in de kiem gesmoord.

Maar nu ik het zo herluister vind ik het toch wel een alleraardigste plaat. De eerste helft is ronduit geniaal en lekker afwisselend, maar na Ana treedt er toch wat 'vermoeidheid' op en kost het me moeite mijn aandacht er vol bij te houden, zelfs al zijn de nummers an sich nog steeds erg goed. 4,5* voor alles t/m Dig for Fire, een stukje lager voor wat daarna komt.

En binnenkort dan toch maar 's Trompe le Monde in huis halen...

Trompe le Monde vind ik persoonlijk een pak beter dan dit album. Daar wijkt Black af van de geijkte Pixies sound en komt op de proppen met synthesizers enzo.

Doolittle(vooral het eerste gedeelte) beschouw ik als het beste van de pixies. Erg jammer dat je Kim Deal vrij weinig meer hoort na Doolittle, qua zang en bas. Die duidelijke basloopjes van doolittle zijn helemaal weg. Toch knap dat elk album zo verschillend is.
Toch een goed album.