Mark Ronson - Uptown Special (2015)

En dan is daar eindelijk het eerste album uit muziekjaar 2015. Daar is het in het begin van het jaar toch altijd even op wachten, maar Mark Ronson bijt de spits af met zijn langverwachte Uptown Special. Als producer mag je deze 39-jarige man gerust naast namen als Timbaland en Pharrell Williams genoemd worden. Hij is dan wel niet zo productief als deze namen, maar zonder twijfel net zo hitgevoelig. Net als op Version uit 2007 en Record Collection uit 2010 krijgt hij weer de nodige muzikale en vocale hulp. Misschien niet al te divers, maar wel met mooie namen. We zien Stevie Wonder, Andrew Wyatt, Kevin Parker en Bruno Mars onder andere voorbij gekomen. Stevie ondersteund vooral op zijn favoriete muziekinstrument, de mondharmonica. We horen hem terug in de intro en outro. Daar tussen zitten nog een negental interessante nummers die vooral hun basis hebben in de funk. De ene keer met de nodige disco, dan weer wat psychedelisch.

Kevin Parker, de zanger van de Australische band Tame Impala, horen we terug op maar liefst drie nummers. Summer Breaking is wat saai, maar de single Daffodils is een schot in de roos met zijn onderhuidse funkyness. Deze song behoort tot mijn favoriete van deze plaat. Op de beste song van deze plaat horen we ook Kevin Parker als zanger. Dat is namelijk naar mijn mening Leaving Los Feliz. Wat een nummer is dat zeg! Vol verrassingen en vol met muzikale vindingrijkheden. Mark Ronson overtreft zich hier en ook de rol van Parker mag niet onbenoemd blijven.
Andrew Wyatt dan, die horen we totaal op drie nummers. Naast de intro met Stevie Wonder is dat ook op het korte Crack in the Pearl het vrij simpele Heavy and Rolling. Beide aardig, maar niet al te opvallend. Daar tussen missen we dan nog vier niet besproken nummers. Deze hebben allen een andere gastartiest namelijk. Zo is er de hitgevoelige Mystikal (Danger!) op Feel Right. Dit nummer swingt als een malle. En wat te denken van Jeff Bhasker (van de band Lettuce) op het aardige popliedje In Case of Fire. De plank wordt wellicht wat misgeslagen met het in een discohype blijven hangen nummer I Can’t Lose (met Keyone Starr). Gewoon niet zo’n goed nummer die al snel saai wordt. Maar gelukkig mag ik deze recensie afsluiten met de tophit Uptown Funk. Klonk Bruno Mars maar altijd zo! Want hoe vaak ik dit nummer ook luister, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Over de gehele linie mis ik dus duidelijk wat samenhang en consistentie in deze plaat. De nummers Uptown Funk, Daffodils en Leaving Los Feliz zijn de absolute toptracks alhier, al zullen de anderen ook heus wel menig dansvloer kunnen vullen.

(bron: Opus de Soul)

Mark Ronson staat op, slaapt en poetst zijn tanden met popmuziek. Deze keer heeft hij zijn pijlen gericht op de funk. Vernieuwend kan je dit dus niet noemen, maar dat is ook helemaal niet zijn bedoeling. ‘Uptown Special’ is een motherfocker van een plaat geworden waar meer op staat dan alleen maar Uptown Funk. Gelukkig maar.

Wie ‘Uptown Special’ heeft gekocht in de veronderstelling dat het vol staat met hits als Uptown Funk, komt bedrogen uit. Het nummer is dan ook een niet te evenaren wereldhit die niemand onberoerd, en vooral onbewegelijk laat. Ronson metselt alle funk uit de jaren zeventig keurig in één nummer, waar Bruno Mars zich doorworstelt met de nodige “God damns”, “halleluja’s en “break it downs”. Een nummer vol vuur, hoogspanning en animo. En vooral: op eenzame hoogte. Zowel op de radio als op deze plaat. Dus doe jezelf een plezier en sla dit nummer bij het beluisteren van deze plaat gewoon over. De kans is groot dat je dit nummer de komende jaren nog genoeg zal horen op trouwfeesten en andere festiviteiten in een afspeellijst ergens tussen Boney M en The Village People. Wees er spaarzaam mee.

Het album staat daarenboven vol met nummers die na iets langer aandringen de deur open doen, de één al wat gracieuzer dan de ander. Ronson aapt veel van zijn helden na, maar heeft dan ook weer de luxe om met zijn helden te collaboreren. Stevie Wonder bijvoorbeeld, fleurt zowel de intro als de outro op met zijn mondharmonica. De rest van de nummers wiegen van The Isley Brothers en Chaka Khan naar Hall & Oates en Steely Dan. Nostalgie, die voor de één wonderwel werkt, en voor de ander dan weer tegensteekt. Het hangt er gewoon vanaf welk stel oren je aan je peer hebt hangen.

Maar de echte meerwaarde van deze plaat luistert naar de naam Kevin Parker, naast funkmeester van het gebeuren, ook zanger van de psychedelische groep Tame Impala. Summer Breaking is een heerlijk zonnetje tijdens deze koude winterdagen, Daffodils een massage op de nekspieren en ook met Leaving Los Feliz hoor je in de gitaar- en baslijnen duidelijk de psyche-stempel die Parker heeft achtergelaten. James Brown horen we dan weer terug in de gedaante van Mystikal tijdens Feel Right, het met een brass band gezegende nummer waarbij je beslist je veters uit je schoenen shaket.

Mark Ronson mengt zwarte en blanke muziek tot je er kleurenblind van wordt. In In Case Of Fire hoor je een snerpende gitaar waarbij je jezelf in het begin afvraagt wat die daar in hemelsnaam komt doen, maar dan uiteindelijk openbloeit tot een prachtig dromerige popoutro. In Heavy and Rolling flirt hij dan weer met R&B, zonder ermee in bed te duiken. Het toont aan wat een geweldige producer Ronson wel niet is, die gerust in een rijtje naast Pharrel en Calvin Harris mag staan. Ach, vooruit dan maar: die er zelfs boven staat.

‘Uptown Special’ is in zijn geheel even goed als Uptown Funk, en mag er dus zeker wezen. Het is een pastiche van allerlei ouder werk, keurig aan elkaar geplakt door een producer die dansvloer vullende muziek maakt voor alle leeftijden en alle huidskleuren. Elke song groeit bij iedere luisterbeurt, en het zou mooi zijn als je het daartoe de kans geeft.

Mijn recensie via daMusic.be

De 39-jarige Mark Ronson kun je in twee zinnen introduceren. Hij was grotendeels verantwoordelijk voor de productie op Back To Black van Amy Winehouse. Samen scoorden ze in 2007 ook een monsterhit met “Valerie”. Zo, nu heb je meteen een goed beeld van de kwaliteiten van deze Britse muzikant, producer en DJ.

Ronson’s vierde album behoeft eigenlijk helemaal geen introductie. De eerste single heeft die taak al volbracht. Eind vorig jaar kwam “Uptown Funk” met Bruno Mars uit en het was meteen een gigantisch succes. Niet verwonderlijk, want de funk spat uit je speakers als je deze energieke track opzet.

De rest van Uptown Special is wat minder bombastisch. Hoewel de eerste associatie bij funk waarschijnlijk de jaren ’70 is, gaat Mark Ronson voor verschillende soorten funk. De jaren ’80 zijn vooral goed vertegenwoordigd, een tijdperk dat vaak vergeten wordt. Maar ook rock, hip hop, jazz en soul behoren tot de ingrediënten.

Wederom neemt Mark Ronson zelf geen vocalen voor zijn rekening. Dat wordt op Uptown Special gedaan door bekende (Stevie Wonder, Bruno Mars) en minder bekende namen (Kevin Parker, Jheff Basker). Vooral Keyone Starr, de enige zangeres op het album, is een nieuwe ontdekking waar we vast nog van gaan horen. “I Can’t Lose” zou best wel eens de beste track op het album kunnen zijn.

Uptown Special is behalve funky, vooral heel erg cool. Dat is te danken aan de laid-back productie van Ronson en de dito zang van de vocalisten. Het geeft het album een los en spontaan gevoel, terwijl alles tegelijk helemaal klopt. De enige vreemde eend in de bijt is “Shake Ya Ass” rapper Mystikal. Zijn karakteristieke geschreeuw op het overheerlijke “Feel Right” blijkt een schot in de roos.

Kevin Parker van de rockband Tame Impale is op drie onweerstaanbare nummers te horen. “Summer Breaking”, “Leaving Los Feliz”, en “Daffodils” luisteren weg als nostalgische soultracks. Maar bij meerdere luisterbeurten is steeds meer diepgang te ontdekken in de teksten en muziek. Hierdoor zal de luisteraar niet snel op Uptown Special uitgekeken zijn.

De lijst met namen van artiesten die ter inspiratie dienden is eindeloos en daardoor zijn de liedjes juist weer origineel. Alleen op “Crack In The Pearl” klinkt zanger Andrew Wyatt als een kopie van Stevie Wonder, die zelf meezingt op “Part II” en mondharmonica speelt op “Uptown’s First Finale”.

Net als op zijn vorige werk heeft Mark Ronson de lat weer hoog gelegd. Het muziekjaar 2015 is dankzij het genie interessant begonnen. Het zal lastig worden voor andere artiesten om dit te evenaren, want Uptown Special klopt gewoon helemaal.

Bron: INTO SOUL

Met Mark Ronson is het altijd een verrassing waar deze producer mee aankomt!
Ronson staat bij de meeste mensen bekend als producer van Amy Whinehouse en producer van het nummer ‘Uptown Funk’ met Bruno Mars.
Onbekender werk van deze producer is onder andere het hip-hop album ‘Here Comes The Fuzz’ en het indiepop album ‘Record Collection’ wat samen is gemaakt met The Business Intl.
De producer werkte ook onder andere voor/met, Robbie Williams, Lily Allen, Kasabian en Daniel Merriweather.
De inspiratie bij Ronson is groot en dan krijg je ook een groot aanbod aan verschillende artiesten en stijlen. Op ‘Uptown Special’ wordt er gekozen voor een funky sound, waar de producer weer veel artiesten voor heeft geregeld.
Af en toe wijkt de muziekstijl af richting psychedelische popfunk, deze invloeden zijn vooral te horen op de nummers die gespeeld en ingezongen worden door Kevin Parker (Tame Impala frontman) zo te horen op de nummers ‘Summer Breaking’ , ‘Daffodils’ en ‘Leaving Los Feliz’ .
Voor de funky sound heeft Ronson gekozen voor één van zijn favoriete artiest/vriend Andrew Wyatt (frontman, Miike Snow) maar ook Mystikal, Stevie Wonder en (school zangeres) Keyone Starr zijn te horen. Dit allemaal brengt een leuke combi die er in slaagt de luisteraar te vermaken en te verassen!
Nu nog hopen dat de luisteraars ook door het succes van het nummer ‘Uptown Funk’ heen kijkt en gaat luisteren naar het andere werk van deze producer.

4,0*