Rufus Wainwright - All Days Are Nights: Songs for Lulu (2010)

Ik heb enige moeite met werk van RW. Het gaat soms net over de rand van wat ik nog mooi zou vinden. Dit album gaat zelfs nog een stapje verder. Los of ik het mooi vind raakt mij dit album wel. Rufus zingt vanuit een diepe emotie. Soms moet je ergens moeite voor doen, voordat je beloond wordt.

:Y

Rufus kan goed piano spelen...zo dat is i.i.g. gezegt. Voor de rest vind ik dit Songs for Lulu op niets trekken. Het weet mij niet te boeien en voelt alsof ik een hele akker in mijn eentje moet doorploegen met een onwillige knol. De muzikale ondersteuning staat voor mijn gevoel in groot contrast met de zang en tekst. Net alsof ik bij de Nocturnes van Chopin ineens ga meezingen. Gezegent zij de eigenzinnigheid van Wainwright, want dat zorgt vaak voor mooie invalshoeken, maar hier haak ik af.

Voor een leuk prijsje toch maar aangeschaft maar wat ik verwachtte komt uit, ik heb toch veel meer met zijn georkestreerde platen

Gisteren voor een euro uit de kringloopbakken gehaald. Ik kan volledig verdwijnen in deze hyperfocusmuziek. Ideaal voor klusjes die opperste concentratie vragen. Dan stel ik me altijd van die zonderlingen voor die op een zolderkamer zitten, gewapend met het allerkleinste schaartje dat ze konden vinden, om een foto van een berglandschap op A3-formaat millimeter voor millimeter uit te knippen. Puntje van de tong uit de mond. Heel precies langs de bergkam, de boomkruinen, de vogels op de elektriciteitsmast, de dakpannen van het kerkje. Uur na uur. Zonder ook maar één keer uit de lijn te schieten... Heerlijk voor de herfst. Ja, deze gaat ook op de stapel. Een keurige 3,5 voor de consistente dromerige sfeer.