Rufus Wainwright - All Days Are Nights: Songs for Lulu (2010)

Rondom deze release hangen wat vaagheden in de lucht.
Allereerst de releasedatum: in Canada wordt dat 23 maart, in de UK 5 april en de US 20 april. Europa zal wel gelijk getrokken worden met de UK neem ik aan. Bij Want, two was die release-spreiding ook zo vreemd. In Nederland bijvoorbeeld verscheen het toen officieel bijna een half jaar later (ik was maar wat blij met internet waardoor ik het toen eerder in bezit had).
Dan de hoes. Zoals bekend heeft het album even op de site gestaan maar is er toen ook weer van verwijderd omdat de website van Rufus aangaf dat het een sneak peak betrof. Maar nu blijkt dat diezelfde site gewoon deze afbeelding gebruikt (sinds kort ook via de grote banner aldaar) en zo'n beetje alle verkoopsites tonen het zonder de bekende mededeling 'artwork t.b.a.'.
We gaan er maar van uit dat dit het dan toch is en mag ik daar dan bij melden dat de lelijkste hoes dit jaar in dat geval bekend is (ik hoop dus nog stiekem op een aanpassing wat er waarschijnlijk niet in zit).
Dan het album zelf: het schijnt een intieme cd te worden waar Rufus zichzelf begeleidt op piano en meer niet. Live doet hij dit wel vaker zoals ook Tori Amos dat doet: solo-concerten of met band. In juni staat hij dan ook solo in Carré.
Heel eerlijk gezegd hou ik iets meer van de afwisseling tussen bombast en intiem en denk ik dat een heel album lang piano gaat vervelen. De sonnetten zijn overigens afkomstig van William Shakespeare.
Zebulon gaat over zijn inmiddels overleden moeder Kate McGarrigle en het hele album staat in het teken van het afscheid terwijl zijn moeder nog leefde (ze had kanker). Een intiem werk dus kunnen we wel stellen en ongetwijfeld wennen na alle voorgaande albums met hun bombast.
We wachten maar af.....

Ik wacht met spanning op deze release. Hopelijk begeleidt hij zichzelf niet alleen op piano, maar heeft hij weer een band om zich heen. Want ook ik houd meer van de afwisseling: rust, bombast. Maar aangezien het thema - de sonnetten van Shakespeare - en het overlijden van zijn moeder, zou het me niet verbazen als het inderdaad een erg intieme plaat is geworden. Even afwachten (misschien al volgende week online te beluisteren).

Je hoeft op dat punt geloof ik niet af te wachten: het is Rufus op piano en meer niet. Er zijn al wat nummers online te beluisteren.

Aha. Jammer, ik weet niet hoe dat uit gaat pakken. Als het maar niet ene eentonige plaat wordt. Een intieme Rufus is fijn, maar driekwartier lang...

Ik heb juist het tegenovergestelde, die enorme bombastiek is waarschijnlijk de belangrijkste reden dat ik nooit écht fan ben kunnen worden van deze man. Dus wie weet wordt dit wel mijn Rufus-plaat.

Overigens is 'iets doen met de sonnetten van Shakespeare' wel de ultieme open deur, maar laten we niet bevooroordeeld zijn.

Die releasedatum is wel vreemd, vind ik. De Canadese Amazon heeft de plaat sinds vandaag 'in stock'. Je kunt 'm dus gewoon bestellen. Als deze via het internet voor iedereen gewoon te bestellen is, waarom stel je de releasedata voor de andere landen dan uit?

En ja hoor: de plaat is al te beluisteren. Ik ben erg benieuwd hoe de intieme nummers gaan uitpakken! Snel luisteren!

Als je er ook even bijzet waar hij te beluisteren is kunnen wij er ook van genieten.

Op deze site sta ik denk ik wel bekend als groot Rufus Wainwright-liefhebber. Heel toevallig kwam ik ooit terecht bij zijn debuut toen deze net verscheen door het lezen van een recensie die me aansprak en sindsdien ben ik de beste man blijven volgen met als resultaat zeer hoog scorende albums.
Na zijn vorige album Release the Stars leek het plafond eigenlijk wel bereikt: de twee opvolgers deden me ook iets minder dan voorheen. Het Judy Garland-project was aardig, maar niet meer dan dat. En zijn vorig jaar verschenen live cd/dvd was een vermakelijk extraatje, maar ook daar werd ik niet lyrisch van (dat heb ik sowieso niet snel met live-albums).
All Days Are Nights: Songs For Lulu is als je het goed bekijkt dus de echte opvolger van het door mij zo geliefde Release the Stars.
De berichten vooraf zorgden er voor dat mijn interesse behoorlijk getemperd werd: een heel album Rufus en piano kan intiem zijn maar misschien ook wel te veel van het goede. Ik behoor tot de categorie luisteraars die geen moeite heeft met zijn 'zeurende' manier van zingen, maar als de setting zo kaal is dan is het maar afwachten hoe ik daar deze keer op ga reageren.

Who Are You New York? opent het album, waarvan ik verder niet meer hoef te vertellen dat het hier gaat om Rufus achter de piano en meer niet. Zo kaal als het maar zijn kan, en concertbezoekers weten dat hij in het verleden vaker op deze manier heeft opgetreden: solo, zonder band. De man die bekend staat om zijn bombast en show is wel degelijk regelmatig in een intieme setting te beluisteren en nu dus ook op cd. Velen horen de echo van Jeff Buckley. Zelf heb ik dat niet zo. Ook niet op dit nummer dat ondanks de soberheid nog steeds heel zwierig en tierelantijnig overkomt. Muse heeft hier ook wel een houtje van. Luister maar eens naar een nummer als 'Sunburn' van dit trio. Het is duidelijk hoe dit album gaat klinken mogen we wel stellen.
So Sad With What I Have is een stuk soberder en hier klinkt de klaagzang misschien wel harder in door dan ooit. Toch heb ik meer met dit nummer dan de voorganger.
Martha gaat inderdaad over zijn bekende zus en tevens zangeres Martha Wainwright. Een zin als "It's your brother calling, Martha please call me back..." zegt in deze natuurlijk al genoeg. Ook dit nummer klinkt behoorlijk 'stripped down' en laat horen dat Rufus niet vies is van klassiek (hij schreef onlangs zelfs een heuse opera genaamd Prima Donna). Zelf ben ik pianomuziek langzaam gaan leren waarderen. Heel vroeger hield ik meer van strijkers en zodra het piano werd haakte ik af, maar nu mag je me bij wijze van spreken wakker maken voor Satie of Chopin. Martha is een uiterst sfeervol nummer, maar heel eerlijk gezegd had ik dit liever gehoord op een album met meer afwisseling waar het misschien nog beter was gaan opvallen.
Rufus en cabaret gaan prima samen en dat is ook te horen op Give Me What I Want And Give It To Me Now. Het lijkt een ouderwetse showtune en is daarmee het eerste uptempo nummer op dit album, voor zover je echt kunt spreken van uptempo natuurlijk.
True Loves is weer een melancholiek stuk en vormt de opmaat naar de sonnetten van William Shakespeare. Een tricky aangelegenheid zou je kunnen denken, maar ergens past het wel bij de glitter en drama die onlosmakelijk verbonden blijven met Rufus.
Sonnet 43, ook wel When Most I Wink genaamd, is de eerste van drie. Misschien heeft Wainwright iets te veel pretenties door dit aan te pakken, zeker ook omdat het niet een echt makkelijk in het gehoor liggend nummer is. Piano-kenners zullen zich misschien ook gaan focussen op zijn piano-stijl waarvan hij zelf zegt 'nooit een enorm sterke pianist geweest te zijn'.
Toch komt dit nummer niet verkeerd bij mij over: op de één of andere manier klopt het wel in mijn oren. Voor popliefhebbers is het misschien allemaal wat te klassiekerig. Overigens vind ik zijn zang hier een stuk minder zeurderig overkomen.
Sonnet 20 is ook bekend onder de naam A Woman's Face. Het klinkt wat makkelijker dan de vorige sonnet.
Sonnet 10, Shame klinkt wat romantischer, maar dat dit heel ver van de bombastische albums uit het verleden staat moge duidelijk zijn. Het blijft best pittige kost als je niets op hebt met piano muziek die neigt naar klassiek.
Na het Shakespeare uitstapje gaat het album verder met The Dream. We staan weer met beide benen in 2010, maar qua sfeer klinkt dit nog steeds behoorlijk tijdloos en kunnen we ons nog rustig in het Shakespeare-tijdperk wanen. De zin "The dream has come and gone" maakt wel een beetje duidelijk hoe Wainwright zich voelt.
What Would I Ever Do With A Rose? is een wat zoetere pianoballade zonder echt klef te worden en op Les Feux d'Artifice T'apellant komen de Canadese roots naar boven: hier zingt hij in het frans, iets wat hij in het verleden wel vaker heeft gedaan. Het is de slot-aria uit zijn zelfgeschreven opera Prima Donna en hier uiteraard door hemzelf gezongen (in de opera is dat Janis Kelly). En gevoelsmatig ligt dit dan toch wat dichter bij zijn vorige albums, hoe raar dat ook mag klinken.
Zebulon is mischien wel het meest persoonlijke nummer op deze nieuwe cd. Het is geschreven tijdens het ziekbed van zijn moeder Kate McGarrigle die inmiddels ook is overleden aan de gevolgen van kanker. Het is een nummer vol herinneringen aan zijn moeder. In de interviews rondom het verschijnen van dit album legt Rufus ook uit hoe dit nummer tot stand is gekomen.

'Intiem album' is een term die al veel voorbij is gekomen en zal komen. Natuurlijk is dit het geval, maar dan meer door de stijl en niet eens zozeer hoe het overkomt, want heel eerlijk gezegd ervaar ik nog steeds veel theater zoals we gewend zijn en daarmee vind ik het nog best moeilijk om een duidelijke mening over dit album te hebben; ik hou van zijn theatrale kant maar ik hou ook van piano.
Toch denk ik dat hij veel intiemer is geweest op nummers uit het verleden (ik noem de cover van zijn eigen vader 'One Man Guy' als voorbeeld). En vaak zijn dat nummers geweest op akoestische gitaar.
Mijn angst dat alleen Rufus en piano iets te veel van het goede zou zijn is enigszins gegrond voor mij. Ik vind het schitterende nummers, maar nu verzuipen ze mij te vaak in 'meer van hetzelfde'. Prachtig als je alle albums van Rufus in de shuffle gooit en je hoort wat van dit album voorbij komen; iets te pittig om een heel album achter elkaar te beluisteren (dan toch liever een klassieke componist). Daarbij moet je zijn stem ook nog eens trekken en doe je dat niet dan is het denk ik erg lastig volhouden.
Ik ben dan ook heel erg benieuwd hoe de tegenstanders van de 'bombastische Rufus' over dit album denken.
Voor mij is dit duidelijk een stapje lager dan al zijn voorgaande reguliere albums waarvan ik er drie op 4,5* heb staan en twee op 5*.
Maar verder is het wel degelijk een gedurfde plaat waar genoeg moois op staat en waarvan ik hoop dat we de volgende keer weer wat meer variatie voorgeschoteld krijgen, maar dat zal vast wel

Een 3,5* deze keer voor Rufus Wainwright en een top 10 notering aan het einde van dit jaar zit er zeer waarschijnlijk niet in.

Ondanks het eindcijfer maak je me erg benieuwd naar deze nieuwe Wainwright. Erg mooi geschreven aERo !

Ik word er heel erg zenuwachtig van. Het pianospel is prima, de tekst ook, maar in combinatie met de veelbesproken stem, raak ik geirriteerd. 2.5* is laag, ja, maar ik weet dat ik dit album nooit weer een gehele keer achter elkaar zal luisteren. Zoals al beschreven, als het voorbij komt in de shuffle, prima. Dit zal geen aankoop van me zijn dit jaar. Vind ik een tegenvaller, zijn voorgaande werk kon ik erg waarderen.

Ik had het stiekem al een beetje verwacht Aero, jij kan eigenlijk de grote Rufus geen lagere waardering dan 4* geven, wat hij ook maakt! Daarom ben ik ook trots, dat je het toch doet. Ik kreeg bij sonnet 10, geloof ik, echt de kriebels en dat nummer heb ik niet afgeluisterd, pianospel gaat alle kanten op. Saaie plaat uiteindelijk waarop zijn stem niet genoeg blijkt. Ik ben van mening dat hij had moeten kiezen: of ga helemaal opera en maak er een pianospektakel van of richt je op intieme verzorgde songs, zoals het laatste nummer, waar ik wel even gegrepen werd.
Gemiste kans, denk ik.

Denk dat je me hier totaal niet goed weet in te schatten: Rufus Does Judy at Carnegie Hall kreeg ook 3,5*. Ik geef al mijn 'helden' die albums maken waar ik minder mee heb rustig beoordelingen onder de 4* (en ook onvoldoendes behoren tot de mogelijkheden).

Hé, je had hem net toch op 4* staan Aero.

Het was een magere vier en als ik het afzet tegen de andere albums dan is 3,5* beter op z'n plaats
Schitterende nummers, maar een heel album vol haalt juist de kracht er van weg.

Ik heb heb hem ook beluisterd maar deze van Rufus kan mij niet zo bekoren helaas..

Aero: Denk dat je me hier totaal niet goed weet in te schatten:


Ok, ik wilde je niet van streek maken . Het was ook meer een grapje. Ik vond je rescensie meer klinken als een 3.5* en even later bleek dat ook volgens jou gepaster te zijn. Vandaar dat ik je even moest "prikken" met het feit dat deze plaat lastig te beoordelen is. Hij laat een kwetsbare kant zien, zoekt de intimiteit. Het komt niet uit de verf zoals jij en ik met hoge waarderingen kunnen waarderen. Stiekem een klein beetje teleurgesteld?

Open deur natuurlijk

Nee, niet echt, want dit zag ik al aankomen. Dit is precies wat ik er van verwacht had dus dan kun je niet echt teleurgesteld zijn toch?!

Teleurgesteld ga ik zijn als de nieuwe Marc Almond (in juni) toch tegenvalt. Teleurgesteld zou ik zijn geweest als Jónsi toch niet zo leuk bleek te zijn als Boy Lilikoi deed vermoeden......

Rufus doet precies datgene wat je verwacht: piano-nummers waar zijn zang en pianospel het ook echt moeten doen.
Ik hoor liever afwisseling. En dat is best zonde te noemen, want afzonderlijk zijn het stuk voor stuk zeer mooie nummers, maar allemaal achter elkaar is het te zwaar en verliest het te veel aan glans.
Ik had echt niet anders verwacht en ben daardoor dus niet teleurgesteld eerlijk gezegd. Ben juist zeer benieuwd naar wat luisteraars die niks met zijn bombast hebben hier van vinden.

Ik denk stiekem toch, dat het voor mij een groeier is. Ik vind de tweede helft van het album een stuk beter, die sonnetten hadden niet gehoeven. Maar de 4 ervoor en de 4 er na zijn qua tekst vrij sterk. Hij begeleidt zichzelf prima, maar het hele album in 1 keer beluisteren is te veel. Misschien is dit er zo één die je bewust in etappes moet beluisteren.

Ik merk dat ik dit album echt heel anders moet benaderen wil ik er de volle 3 kwartier van kunnen genieten.
Dit draai ik zoals ik ook klassiek draai: ik moet er echt goed voor in de stemming zijn en een bepaalde mood hebben die ik ook heb wanneer ik zin heb in klassiek. Is die juiste vibe aanwezig dan klinkt dit opeens heel anders allemaal. Daarbij moet ik dan ook het 'etiket' Rufus Wainwright kwijt zien te raken. Lastig met zo'n kenmerkende stem maar het is me nu al een paar keer gelukt.

Edit.

Het kost tijd en juiste momenten, maar dit alles zorgt er voor dat ik toch een halfje omhoog ga.
Typisch een album dat ik niet altijd kan opzetten en dat ik bij elke beluistering wisselend kan waarderen. Ondanks de verhoging wel nog steeds mijn minst favoriete Wainwright album: wat meer afwisseling had het album goed gedaan.
Een nummer als Albatross bijvoorbeeld: ook piano-georiënteerd, maar wel met minimale extra begeleiding in de vorm van strijkers. Ook niet bombastisch maar wel heel erg mooi. Als er dit soort nummers tussen hadden gestaan was het nog steeds een intiem album geweest en was de impact groter.

Sinds dit album lekte, heb ik 'm nog maar twee keer beluisterd. En dat zegt eigenlijk genoeg. Andere nieuwe albums trokken mijn aandacht en luisterde ik graag. Deze nieuwe van Rufus niet, nee. Een erg intiem album, prima. Maar het album weet me niet te raken. Erg jammer, want ik ben een groot liefhebber van zijn werk. Maar ik moet eerlijk zijn: deze nieuwe plaat stelt gewoonweg teleur.

jezus wat is het liedje Martha mooi

Ik heb hem inmiddels twee keer in zijn geheel beluisterd, dat wil zeggen, hij heeft twee keer van het begin tot het einde aangestaan. Dit is namelijk inderdaad een moeilijke plaat om je aandacht bij te houden. Volgens een interview beschouwde Wainwright deze plaat ook als broodnodige afwisseling, na de opera die hij schreef en andere 'grootse' projecten.

Voor mij was dit welkom, omdat ik, zoals ik eerder stelde hier, niet veel heb met de van bombast druipende arrangementen waarin veel van zijn liedjes verdrinken, ondanks dat ik een afstandelijke bewondering koester voor de man en zijn muziek. Maar 'minder bombast' wordt hier toch doorgetrokken naar 'te weinig afwisseling.' De intieme, wat nasale zangpartijen over het klassieke pianospel (Chopin, Schubert) maken op mij een logge, zwaarmoedige indruk, die ik weinig aantrekkelijk vind. De teksten zijn dan wel weer erg mooi, maar dat is eigenlijk altijd zo bij hem.

Misschien een goed idee om te proberen de liedjes afzonderlijk van elkaar te leren waarderen, maar vooralsnog moet ik helaas voorzichtig concluderen dat ook de nieuwe Rufus net niet in mijn straatje ligt.

Ik ben hem aan het ontdekken maar bij track 3 kan ik mijn enthousiasme niet voor me houden. WAT een schoonheid van een song, prachtig begeleid. Lyrisch. De sfeer van Poses komt hier prachtig in terug.

Eindelijk heb ik hem kunnen striikken ik ga hem snel eens opzetten. Een vergelijking met Poses een vroegere parel uit zijn oeuvre spreekt mij wel enorm aan

Ik vind die vergelijking niet bepaald opgaan eerlijk gezegd.

Als ik hem nu beluister klopt die vergelijking idd niet. Het is idd iets soberder voor Rufus normen maar toch kun je dit geen Poses II noemen dit album.

Gisteren concert in Carre. Hele eerste deel vh concert was aan dit album gewijd. Op verzoek werd er niet geklapt tussen de nummers door. Moet bekennen dat ik in slaap viel. Wat dit zegt over mij of Rufus weet ik niet. Nogal theatraal allemaal, ik miste de begrafeniscake in de pauze.
De soundcheck had wel wat beter gekund. Of is de akoestiek in Carre gewoon zo slecht? Door zijn nasale zangstem al tamelijk moeilijk onverstaanbaar, nu werd het met het barokke pianospel een brij van geluid.
Na de pauze was het theater verdwenen en speelde hij z'n bekendste nummers. Nonchalant, met veel grappen tussendoor. Aan het einde kwam hij weer in vorm, de toegift vond ik eigenlijk het beste. Afgesloten met The Walking Song, een nummer van z'n moeder.