The Neal Morse Band - The Grand Experiment (2015)

Broem schreef:
In ieder geval veel songs die over THE Lord gaan Kan het hebben van Neal.

Bonk schreef:
Als de rest van hetzelfde niveau is als het titelnummer, word ik er wel enthousiast van.

meesterdch schreef:
Daar waar ik Lifeline een dieptepunt vond (hoewel de eerlijkheid gebied te zeggen dat een dieptepunt van Neal, voor de meeste andere artiesten een niet te halen hoogtepunt is) en ik van Momentum delen wel weer fris vond maar het geheel toch niet goed genoeg om regelmatig in mijn playlists te komen, daar denk ik dat we nu weer een echte Morse te pakken hebben. Na twee luisterbeurten, dus nog te weinig voor een gefundeerd oordeel, kan ik niet anders zeggen dan dat dit erg fris en geïnspireerd klinkt. Het lastige met de vorige twee albums was volgens mij, dat het 'gewone' albums waren. Daar waar zijn solo hoogtepunten altijd tot grote hoogten stegen, als het een concept was. En al helemaal als hij zijn persoonlijke verhaal kon vertellen. De oprechte emotie die in tekst en muziek lag, deed albums als Testimony 1 en 2, maar ook One, ? en Sola Scriptura boven de middelmaat uitstijgen. Dat hadden Lifeline en Momentum niet. Dit album heeft dat ook niet, maar toch gebeuren er erg mooie dingen in de liedjes. Misschien doordat meer een band effort is? Ik had in elk geval regelmatig het gevoel naar een Spock's Beard album te luisteren. Ik had regelmatig hetzelfde goede gevoel als met V. Nog wat meer luisteren deze week. Lekker vakantie. Dan een beter oordeel.

meesterdch schreef:
Live was het gisteravond ook weer genieten. Wat een energie straalt Morse toch uit op het podium. En wat je ook van zijn 'preekmomenten' vindt, het is wel oprecht, oprechte emotie. En die raakt altijd. Ik vond het geluid soms wel wat modderig, te veel één brij. Hoogtepunten voor mij waren Waterfall, alive again en ook zeker het stukje oude Beard: harm's way en go the way you go. Ik zou er wat voor over hebben om hem nog een keer met de oude Beard bezetting te horen. Al was het maar dat ik vanavond af en toe erg verlangde naar het veel subtielere drumwerk van Nick d'Virgillio.

Apieknar schreef:
Niets mis met het geluid gisteren hoor! Althans niet waar ik stond. Alive Again kwam ontzettend goed uit de verf live. En wat een performance: uitgebreide jam, Neal de trap op naar boven, instrumenten die uitgewisseld wetden.. was enorm gezellig in de Boerderij.

JelmerHolwerda schreef:
Wat een heerlijke plaat zeg, heb deze nu ruimschoots geluisterd de afgelopen week en ik ben echt blij met dit album.

The Call is een geweldige opener met zijn mooie openingsharmonieën. Het nummer bouwt heerlijk af en dan vervolgens weer op met een heerlijke gitaarsolo die uitmondt in een synthesizer solo om vervolgens terug te keren naar de bombastische harmonieën en wat klinkt dat toch super episch. Er is geen andere benaming voor.

The Grand Experiment is een simpeler nummer, maar rockt wel heerlijk. Vooral met een heerlijke solo van Gillette. Ook vind ik het stuk heel vet klinken na de solo, waar alleen even de vocalen over de luidsprekers heen zweven.

Waterfall is even het heerlijke rustpunt op de plaat waar uit blijkt hoe prachtig de vocalen op dit album zijn. Geweldige harmonieën met die akoestische gitaar en bass eronder (en zo nu en dan wat percussie). Lekker nummer.

Agenda vind ik eigenlijk het minste nummer van de plaat en is mij toch net wat te zoet en te poppy. Zit wel een goeie solo in. Het refrein kan ik gewoon niet zo goed tegen.

Een episch slotstuk mag natuurlijk niet ontbreken bij een plaat van Neal Morse en dat is hier niet anders. Alive Again is een bijna 27 minuten durend monster en is het hoogtepunt van deze plaat in mijn ogen. Een geweldige opbouw met een heerlijke gitaarriff. Gaat ook al snel weer lekker de prog-kant op, waar Neal en consorten toch het beste in zijn. Gedurende de rest van dit nummer horen we weer die geweldige vocalen, heerlijke gitaarsolo's en basslijnen, sfeervolle synths en het heerlijke drumwerk van vriend Portnoy. Het varieert geweldig doorheen het nummer, ook het stuk rond de veertiende minuut is geweldig en daarna dendert het weer heerlijk verder. Zo kan ik er wel alinea's lang over praten eigenlijk. Het einde vind ik overigens ook heerlijk, hoe het nog een keer even heerlijk opbouwt en uitmondt in een geweldig instrumentaal stuk die naar mijn mening te vroeg eindigt door de fade-out. Dat vind ik echt dood en doodzonde want dat klinkt zo heerlijk!!! Hopen dat het live nog even wat uitgerekt wordt.

4,5 ster.

El Stepperiño schreef:
Hier tel ik toch even snel 13 keer het woord heerlijk en dat is ook precies wat ik ervan vind! Neal Morse weet ons weer flink te verwennen met een muzikaliteit waar een puntje aan te zuigen is

JelmerHolwerda schreef:


Hahaha! Wat ziet dat er dan dom uit eigenlijk. Maar is wel precies wat voor gevoel ik er bij heb in ieder geval! Laatst weer even een keer opgezet en het blijft toch wel ongelofelijk HEERLIJK door je speakers blazen hoor. Mooi dat je ook geniet van deze plaat. Mocht je trouwens een keer bij een concert kunnen komen van hem (als je nog niet geweest bent), sowieso heengaan. Echt geweldige optredens geeft die man.

El Stepperiño schreef:


Nou, daar ben ik dus laatst geweest en inderdaad, wat een geweldig optreden!