Thin Lizzy - Live and Dangerous (1978)

"Is there anybody here with any Irish in them? ... Is there any of the girls who'd like a little MORE Irish in them?"

Ik heb deze onlangs eens vanonder het stof gehaald en wat blijkt: hij is nog beter dan ik me herinnerde! Live tilt de groep het songmateriaal naar een hoger niveau, zodat de opnames die hierop staan zonder uitzondering telkens de studio-versies overtreffen. Schitterend hoe die twee leadgitaristen op elkaar ingespeeld zijn en beiden hartverscheurende solo's weten af te leveren op Still in Love with You. Ook op de climax van The Boys Are Back in Town doen die harmonieën mijn hart steeds sneller slaan. En dan is er natuurlijk nog Phil Lynott, de charismatische frontman, bassist en zanger die de boel samen houdt met heerlijke baslijntjes en memorabele teksten. Het blijft een zonde dat de man veel te vroeg is overleden.

Vooral tot en met Don't Believe a Word is dit een erg strakke, gestroomlijnde verzameling heerlijke nummers, waarbij het onbegonnen werk is om slechts één of enkele te selecteren als favorieten. Helaas zwakt de plaat daarna wat af, met songs als Are You Ready of Baby Drives Me Crazy, die op zich wel weten te entertainen, maar niet uitnodigen om ze opnieuw en opnieuw te luisteren. Dit in tegenstelling tot de vele knallers die dit album rijk is, zoals Dancing in the Moonlight (zie hier ook een erg leuke cover door The Tallest Man on Earth), Massacre (heerlijk hoe hij die tekst eruit gooit) of Cowboy Song (en de overgang naar het volgende nummer), om er lukraak toch een paar uit te pikken.

Niettemin is dit een ijzersterke liveplaat die de perfectie benadert gedurende de eerste 11 nummers, om dan gewoon goed te eindigen. Hij heeft zijn rondjes hier ondertussen al gedaan de afgelopen weken, dus kan iemand mij nog vergelijkbare groepen aanbevelen voor ik Live and Dangerous compleet grijs draai?

"Live and Dangerous" van Thin Lizzy is niet alleen een lekkere liveplaat, maar laat vooral horen wat een geweldige frontman en bassist Phil Lynott eigenlijk was. Zijn stem is heerlijk rauw, maar tegelijkertijd heel melodieus. Ik vind zijn baslijnen lekker kort, fel, venijnig en passen precies in de classic rock van Thin Lizzy. Ook de gitaristen Scott Gorham en Brian Robertson zijn heerlijk op dreef. Lekkere riffs en gierende solo's. Kortom: "Live and Dangerous" is een live classic rock plaat die alle juiste ingrediënten bevat. Knaag er dan iets? Ja een beetje, want hoe live is "Live and Dangerous" nu precies? Daarover gaan allerlei verhalen de ronden en er schijnt in de studio nog veel bewerkt te zijn. Uiteindelijk zou het om de muziek moeten gaan, en dat klinkt prima op "Live and Dangerous", maar er blijft altijd een stemmetje in mijn achterhoofd die me op deze discussie blijft wijzen. Daarnaast zijn alle composities, hoe enthousiast en vakkundig ook gespeeld, niet allemaal even sterk. "Live and Dangerous" is de enige Thin Lizzy plaat die ik heb, en is voor mij vooral een aandenken aan Phil Lynott.

Geweldige liveplaat. Al vind ik de laatste 6 nummers wel net iets minder. De 2 bonusnummers die op de deluxe versie uit 2011 staan zijn wel zeer de moeite waard!!

Wat was de eerste plaat van Thin Lizzy die op mijn draaitafel belandde? Waarschijnlijk Live and Dangerous. Ik heb ‘m tegenwoordig op cd, met als voordeel dat er liner notes van NME-journalist Stuart Bailie bij zitten.
Net als hierboven op MuMe vertelt ook hij over de kritiek die er indertijd was, dat dit “geen echte liveplaat” zou zijn. Ook hij is niet onder de indruk van de argumenten van de zuurpruimen: het zijn vooral foutjes op gitaar, bas en achtergrondzang die zijn gerepareerd. Producer Tony Visconti was er zeven weken mee bezig en moest daardoor opnamen met David Bowie uitstellen, lees ik in de biografie Cowboy Song (2016) van Graeme Thomson.
Omdat alleen de titel Live te onopvallend was in die hoogtijdagen van dit genre, werd …and Dangerous aan de titel toegevoegd. Manager Chris O'Donnell wilde zo de spannende, romantische bandietenkant van de band laten uitstralen, vertelt de biografie. Niet dat de bandleden hiervan wisten, maar de verkoopcijfers zouden spoedig hun onvrede stillen: de dubbelaar bracht Lizzy’s definitieve doorbraak. In sommige landen weerhield alleen de soundtrack van Grease deze furie van de #1-positie in de albumlijst.

Zojuist de plaat (op cd) weer eens gedraaid. Geen twijfel mogelijk: dit blijft de absolute top. De songs zijn krachtig en gevarieerd met die prachtige twingitaarharmonieën, om elkaar heen draaiend als de draden van een Keltisch-Iers wandkleed. De ene na de andere topsong komt langs, van stevig tot ingetogen. Mede dankzij de folkinvloeden is de variatie enorm.
Alleen al het openingsakkoord van Jailbreak en dan een tekst als een thrillerscript… Daarna Emerald, misschien het startpunt van folk- en vikingmetal met zijn wervelende gitaarlijnen en historische verhaal. In Cowgirl’s Song en later de Cowboy Song hoor je de romantiek van het witte doek. Massacre, nog zo’n beschrijving van een veldslag, is donker en dreigend met fenomenaal drumwerk. The Boys Are Back In Town zou in de V.S. iedere keer een radiohit worden als troepen terugkeerden van overzeese missies, zoals ik daar begin jaren ‘90 meemaakte. Don’t Believe A Word is alleen al vanwege de openhartige tekst een juweeltje.
Zelfs Dancing In The Moonlight past hierbij, met daarin een saxsolo van John Earle van pubrock- / waveband The Rumour. Een vrolijke popsong tussen alle ronkende gitaarrock, opnieuw over de bioscoop.
Laat ik niet vergeten de knetterende gitaarsolo’s te noemen, belangrijke ingrediënten in Lizzy’s recept: een delicatesse, op deze plaat voor het eerst moddervet vastgelegd.

Met kant D had en heb ik iets meer problemen, omdat ik de meeste composities daar wat minder vind. Toch valt ook hier één en ander te genieten: in Sha La La zit een heerlijke drumsolo van één van de meest onderschatte drummers ooit, Brian Downey: hij doet hier veel met dubbele basdrum. Motörheads Phil Taylor staat ten onrechte te boek als de uitvinder hiervan, er zijn vroegere voorbeelden. Bekijk ook eens dit filmpje, met een fan die tijdens de solo uit zijn dak gaat.
De mondharmonicasolo van Huey Lewis, toentertijd in het voorprogramma van Lizzy, is fijn, maar Baby Drives Me Crazy duurt me te lang. Het afsluitende oudje The Rocker, uit hun eerste jaren als trio, is dan weer helemaal top.

Wat me vandaag opvalt: een sterke kant van Lynott was dat hij “iedereen” die hij kende erbij betrok: net als Earle op kant B krijgt ook Lewis zijn spotlight. Hints naar de brede muzieksmaak van Lynott, later tot uiting komend in zijn solowerk. Dat Lynott behalve de bandleden ook de roadcrew in het zonnetje zet, is veelzeggend.
Bijzonder is dat je de sterke liefde van de fans proeft, vooral als Lynott hen op (alweer!) kant D uitdaagt en zo het publiek op positieve wijze opzweept. Visconti vond dit terecht relevant genoeg om op plaat te zetten.
Diens perfectionisme hoor ik terug in de cd-versie, die opnieuw is gemixt: het geluid aan het einde van de originele plaatkanten loopt nu naadloos door in dat van de volgende. Prettig.
Deze plaat, ergens in 1981 door mij ontdekt, smaakte naar veel meer. Wordt vervolgd.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Thin Lizzy - Live And Dangerous (1978) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Thin Lizzy - Live And Dangerous (1978)
Iedere zichzelf respecterende hardrock band bracht in de jaren 70 een dubbel live-album uit, maar Live And Dangerous van de Ierse rockband Thin Lizzy is een van de allerbesten, zo niet de beste

Thin Lizzy presteerde in 1976 en 1977 op de toppen van haar kunnen en had de wereld aan haar voeten. Na een aantal inmiddels tot klassiekers uitgegroeide studioalbums was het uitbrengen van een dubbel live-album in 1978 een logische stap. Live And Dangerous was niet alleen dit logische live-album, maar groeide ook al snel uit tot het hoogtepunt in het oeuvre van de Ierse band. Het is bovendien een van de beste live-albums aller tijden. Het is het resultaat van het fraaie werk van producer Tony Visconti, die flink sleutelde aan de gemaakte opnamen, maar Thin Lizzy maakte ook indruk met een melodieus en toch ook soulvol geluid, dat flink afweek van het geluid van de gemiddelde hardrock band in de jaren 70. Een onbetwiste klassieker.

Deze week verschijnt een luxe reissue van Live And Dangerous, het eerste live-album van de Ierse rockband Thin Lizzy. Het was in 1978 mijn eerste kennismaking met de muziek van de band, nadat ik als 14-jarige de hardrock had ontdekt. Thin Lizzy klonk net wat anders dan de meeste andere bands in het genre en het geluid sprak me zo aan dat ik mijn destijds zeer bescheiden platenkast al snel vulde met alle andere albums van de band uit Dublin.

Ik luister er tegenwoordig eerlijk gezegd nauwelijks meer naar, maar ik heb altijd een zwak gehouden voor Live And Dangerous. Ik zal dan ook vast voor de bijl gaan wanneer de luxe editie van het album in de winkel ligt, al voegt de omvangrijke maar dure reissue wat mij betreft niet zo gek veel toe aan de originele versie. De luxe editie klinkt misschien net wat beter en bevat verder vooral extra live-materiaal, uit dezelfde periode en met nauwelijks afwijkende setlists. De originele versie van het album, die ook prima klinkt, blijft daarentegen een must voor iedere liefhebber van 70s hardrock.

Live And Dangerous verscheen in een periode waarin iedere zichzelf respecterende rockband een dubbel live-album uitbracht en Thin Lizzy maakte een van de allerbeste. Het is deels het resultaat van het werk van producer Tony Visconti, die nog wat sleutelde aan de ruwe opnamen, maar Thin Lizzy presteerde in 1976 en 1977 ook op de toppen van haar kunnen. Live And Dangerous werd deels in Londen, deels in Toronto en deels in Philadelphia opgenomen en werd gemaakt met de oerbezetting van de band met gitaristen Brian Robertson en Scott Gorham, drummer Brian Downey en natuurlijk bassist en zanger Phil Lynott.

Ik gaf eerder aan dat Thin Lizzy anders klonk dan de meeste andere hardrock bands van dat moment. Dat lag niet direct aan het spetterende gitaarwerk of aan of aan het solide drumwerk (uiteraard bevat Live And Dangerous een wat overbodige drumsolo, want zo hoorde het destijds), maar vooral aan de zang van Phil Lynott en aan de melodieuze baslijnen van zijn hand. De Ierse muzikant, die veel te jong overleed en zijn band meesleepte in zijn val, beschikte over een stem met meer soul dan gebruikelijk bij hardrockzangers en stuurde zijn band bovendien in de richting van net wat melodieuzere songs.

Het was een tijd geleden dat ik naar de vijf kwartier muziek van Live And Dangerous had geluisterd, maar de wat grijs gedraaide LP’s deden het nog prima, waarna het live-album van Thin Lizzy voor mij weer een feest van herkenning was. Veel 70s hardrock klinkt inmiddels wat gedateerd, maar dat geldt wat mij betreft niet voor het dubbele live-album van Thin Lizzy, de drumsolo uitgezonderd. Thin Lizzy overtuigt met heerlijk melodieuze hardrock met een hoofdrol voor het geweldige gitaarwerk van Scott Gorham en de uitstekende zang van Phil Lynott.

Thin Lizzy haalde aan het eind van de jaren 70 het toppunt van haar roem, maar hierna ging het snel mis. De band joeg er in een paar jaar minstens een handvol gitaristen doorheen, onder wie topkrachten als Gary Moore en Snowy White, en zag Phil Lynott lonken met een solocarrière, die sterk begon tot zijn door alcohol en drugs gesloopte lichaam het opgaf. Hiermee viel ook het doek voor Thin Lizzy, dat mede dankzij het geweldige live-album Live And Dangerous wordt geschaard onder de groten van de 70s hardrock. En terecht. Erwin Zijleman

Het is altijd grappig om te zien dat van zowat elk live album wordt gezegd of geschreven dat het om het beste live album gaat dat er bestaat. Zo ook van dit album. In mijn berichtje hier ergens boven schrijf ik er ook al over. Ik heb zelf denk ik zo'n 20 live albums met dat predicaat. .

Daar is dit er dus één van. Thin Lizzy, opgericht in 1969 kwam wat laat met hun live album. In het begin van de jaren ’70 was er een hausse aan live albums uitgebracht. Ik vermoed dat het Woodstock album daar een belangrijke rol in heeft gespeeld. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Dit album is dus ‘pas’ van 1978 en staat als een huis. De zang (en bas) van de veel te jong (36) overleden frontman Philip (Parris) Lynott was de grote motor van de band. De bekendste nummers zijn de cover van Whiskey in the Jar (1972) en The Boys are Back in Town (1976). Het is jammer dat eerstgenoemde niet op dit album staat. Maar het album bevat veel ander moois. Wat te denken van opener Jailbreak en van Don’t Believe a Word of Are You Ready?

Bijzonder was het feit dat de band twee lead-gitaristen had. Ik kende dat toen alleen van Wishbone Ash (ook al met zo’n prachtig live album). Het geeft de muziek wel iets extra’s. Alleen jammer dat ook bij Thin Lizzy de drumsolo niet ontbreekt. Nou is de drummer wel degene die met Lynott aan de wieg van de band heeft gestaan. Hij verdient dus een ereplaats. En gelukkig is de drumsolo maar kort.

Het was een fijne beleving om het album vandaag weer eens te draaien. Het doet me terugdenken aan mijn tijd in mijn studentenkot in Groningen. Louter goede herinneringen.