Thin Lizzy - Live and Dangerous (1978)

Rory Gallagher - Irish Tour (1974)

Judas Priest - Unleashed in the East (1979)

The Who - Live at Leeds (1970)

Iron Maiden - Live After Death (1985)

Scorpions - World Wide Live (1985)

Open deuren wellicht, maar nog steeds erg genietbaar SirPsychoSexy

Allman Brothers Band: At Fillmore East
Lynyrd Skynyrd: One More From the Road

En natuurlijk Life (Live) van Thin Lizzy.
Met onder andere het melancholische The Sun Goes Down en het aangrijpende Got to give it Up.

@Metal-D78: Vier van die vijf albums heb ik al, en van Scorpions een andere live-plaat (Tokyo Tapes). Allemaal waardige suggesties uiteraard; vooral Irish Tour scoort heel goed bij mij (en bij uitbreiding zowat alle live-opnames van Rory).

@Ernie Ball: At Fillmore East is ook in mijn bezit, eveneens een zeer knap optreden. Ik zal op zoek gaan naar One More from the Road.

Toch vind ik Thin Lizzy live iets unieks hebben t.o.v. alle genoemde groepen, al kan ik moeilijk onder woorden brengen wat dat precies is. Is Life Live nog een echte meerwaarde als je dit album al hebt?

Zeker wel. Naast de aangehaalde songs is de band daar in vorm met Sykes als frisse wind.

John Sykes. Inderdaad.

En Angel Of Death, Hollywood, Sun Goes Down, Waiting For An Alibi, andere Don't Believe A Word versie usw, usw.

Meer dan genoeg redenen of die ook in huis te halen.

Alleen het geluid is helaas niet super

Klopt ook. Life is iets meer live dan Live And Dangerous.

Ik vond de drums op dat album juist erg studio klinken, maar dat kan aan mij liggen.

Tjee mensen Phil 27 jaar geleden gestorven......

The Rocker

Legendarisch live album van Phil en z'n band. Ik heb enkel de vinyl uitvoering (dubbele live lp) De kwaliteit van deze lp (heb het over de geluidskwaliteit) is niet over naar huis te schrijven. Iemand een idee of er goed klinkende remaster op cd te verkrijgen is?

Niettemin is dit een ijzersterke liveplaat die de perfectie benadert gedurende de eerste 11 nummers, om dan gewoon goed te eindigen. Hij heeft zijn rondjes hier ondertussen al gedaan de afgelopen weken, dus kan iemand mij nog vergelijkbare groepen aanbevelen voor ik [i]Live and Dangerous compleet grijs draai? [/quote][/i]

Zo maar een paar: Whisbone ash - live dates, Whitesnake- live in the heart of the city, UFO-strangers in the night, Riot - live in London, Peter Frampton - Frampton comes alive

Er is op deze site een topic over de beste hardrock/metal live albums van de jaren 70/80. Wellicht iets om daar op te kijken?

Genres >> Rock >> Live rock uit de 70's en 80'ss

Deze link...

Phil Lynot die had het, de muziek, teksten, en de uitstraling... en natuurlijk hele goeie muzikanten om zich heen, wat is dit een geweldige cd ik denk de beste van Thin Lizzy ...

Heerlijke live plaat ,al is het geluid soms niet je van dat.Gelukkig maken de nummers alles goed.En de kunde van de muzikanten ,want er werd hier toch wel erg sterk gespeeld.Lynott was natuurlijk een perfecte frontmannen.Hij had een charisma wat je hedentendage maar weinig nog ziet.Niet gezegend met de allerbeste stem ,maar zijn vuur en passie maakte alles goed.Dan weer opzwepend en net zo makkelijk breekbaar.Een grote meneer die te vroeg van ons heen ging,want hij had ons nog veel kunnen bieden.

"Live and Dangerous" van Thin Lizzy is niet alleen een lekkere liveplaat, maar laat vooral horen wat een geweldige frontman en bassist Phil Lynott eigenlijk was. Zijn stem is heerlijk rauw, maar tegelijkertijd heel melodieus. Ik vind zijn baslijnen lekker kort, fel, venijnig en passen precies in de classic rock van Thin Lizzy. Ook de gitaristen Scott Gorham en Brian Robertson zijn heerlijk op dreef. Lekkere riffs en gierende solo's. Kortom: "Live and Dangerous" is een live classic rock plaat die alle juiste ingrediënten bevat. Knaag er dan iets? Ja een beetje, want hoe live is "Live and Dangerous" nu precies? Daarover gaan allerlei verhalen de ronden en er schijnt in de studio nog veel bewerkt te zijn. Uiteindelijk zou het om de muziek moeten gaan, en dat klinkt prima op "Live and Dangerous", maar er blijft altijd een stemmetje in mijn achterhoofd die me op deze discussie blijft wijzen. Daarnaast zijn alle composities, hoe enthousiast en vakkundig ook gespeeld, niet allemaal even sterk. "Live and Dangerous" is de enige Thin Lizzy plaat die ik heb, en is voor mij vooral een aandenken aan Phil Lynott.

Ik heb wel hetzelfde Ronald5150, dit is ook mijn enige album van thin lizzy. Ik heb ook vaak in mijn achterhoofd zitten dat dit een live plaat is, maar hoe live issie eigenlijk?

Wel is het een mooie verzamelplaat die de essentie van wie, wat, waar en hoe thin lizzy muziek maakte.

Voor mij ook mooi lizzy genoeg om origineel in huis te hebben.

Soms zou je het liever niet willen weten. Ik reageer dus op '' hoe live is dit ''.

Er schijnen toch wel wat partijtjes opnieuw ingespeeld/ gezongen te zijn.

Het haalt dan wel een bepaalde emotie weg als je er naar luistert.
Hoe dan ook, het klinkt als een klok en de typische livesfeer is er niet door aangetast m.i.

Soms kun je dingen beter niet weten.

Maakt ook niet uit, het is gewoon een mooi document om in huis te hebben, en heb je even zin in lizzy muziek zet je hem lekker op.

Met unleast in The East van judas priest heb ik hetzelfde als met deze, hoe live issut, maar ook een mooie bloemlezing van wat de band inhoud.

Ik heb de live dubbelaar 'Still dangerous' ook en daaraan is minder gesleuteld volgens mij. Die klinkt in ieder geval een stuk levendiger in vergelijking met 'Live and dangerous'.

Deze plaat klinkt echt als een klok. En of dat nu komt door het feit dat er aan gesleuteld is, kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Ik geniet elke keer weer met volle teugen van de geweldige muziek en dat is het belangrijkste.

Een beetje 'n one-man-band, maar dezelfde energie hoor ik ook bij Ted Nugent's Double Live Gonzo.

Phil Lynott was natuurlijk de grote man. Maar vlak beide gitaristen en ook good old Brian Downey niet uit. Zij waren zeer belangrijk voor deze band. Ik zou het daarom ook zeker geen one-man-band willen noemen.

Downey is in mijn ogen zelfs onmisbaar om de typische Lizzy sound neer te zetten. Dat werd me goed duidelijk toen de Sykes-Lizzy het live album One night only uitbracht met daarop Aldridge als slagwerker. Goed gespeeld, begrijp me niet verkeerd maar de subtiliteit en finesse van Downey mis je echt wel vind ik.

Absoluut mee eens. Downey is zeker iemand die Lizzy mede een eigen smoel gaf. Een meschien wel onderschatte drummer

Zo'n beetje de eerste kennismaking van mij met deze wereldgroep. Een top live plaat met alele ingredienten dit album zo goed maken. Priam nummers keuze een wereldzanger en een topritme sectie. LIVE staan deze nummers als een huis en m.i. veel beter daqn dat op de stuidoalbums ten gehore is gebracht!

Vriend!

Ja Vielip het is niet altijd een strijd tussen ons ha.

Ik bedoelde dat Ted Nugent een one-man-band is.
Thin Lizzy is zékers geen eenmansproject alhoewel Lynott toch wel de onbetwiste frontman was.
Laatst nog een paar keer Chinatown (het nummer) achter elkaar beluisterd vanwege het drumwerk, ongelofelijk.

Geweldige liveplaat. Al vind ik de laatste 6 nummers wel net iets minder. De 2 bonusnummers die op de deluxe versie uit 2011 staan zijn wel zeer de moeite waard!!