David Crosby & Graham Nash - Crosby & Nash (2004)

Dat dit album van deze twee door de wol geverfde oude rotten zo over het hoofd wordt gezien verbaast mij nog elke dag. Niks geen teren op oude glorie, maar een warm album met fraaie songs. De openingstrack springt nog het meest in het oog. Lay Me Down is werkelijk prachtig. Deze CD is het absoluut waard om beluisterd te worden. Doen!

Inderdaad een verbazingwekkend goed album, geheel tegen mijn verwachtingen in. Ook zonder Stills en Young weten Crosby & Nash zich uitstekend te redden. Dit dubbel-album verdiende absoluut meer aandacht, zoals Janz ook al zei. De twee heren klinken weer ouderwets geinspireerd. Crosby had net met zijn nieuwe band CPR een zeer sterk album afgeleverd ("Just Like Gravity" uit 2001) en Nash bracht in 2002 het eveneens zwaar ondergewaardeerde solo album "Songs For Survivors" uit. Op die platen bewezen ze dat ze weer helemaal op dreef waren. "Crosby & Nash" is hier een extra bevestiging van. 'Half Your Angels', bijvoorbeeld, gaat bij mij door merg en been. Een verdiende 4.5/5

Stills klonk onlangs overigens ook weer geweldig op "Man Alive" (2005) en Young maakt ook weer sterke albums ("Prairie Wind" en hoogst waarschijnlijk ook "Living With War"). Misschien wordt het tijd dat CSNY samen weer eens een nieuw album op gaan nemen? Ze gaan touren in de VS, dat is in ieder geval een goed begin.

Verbazingwekkend dat de stemmen van David Crosby en Graham Nash nauwelijks achteruit zijn gegaan. Zeker bij Crosby verbaast me dat, aangezien hij toch wel de nodige drugs heeft gebruikt. Ik sluit me er dan ook helemaal bij aan dat dit een erg goed album is. Het debuut en Wind on the Water zijn natuurlijk beter, maar deze mag er ook zeker zijn. Soms krijg je hier echt het gevoel dat je naar een plaat uit begin jaren 70 zit te luisteren, en dat bedoel ik positief. Af en toe zit er ook wel eens wat minders tussen, wat misschien ook iets te geforceerd klinkt, maar met 20 nummers maakt dat enkele slippertje niks uit.

Een echt hoogtepunt heeft dit album niet, het is gewoon heel erg constant. Het hele album is een hoogtepunt!

9 stemmen, 4 berichten.....................Het lijkt er wel op dat iedereen het links laat liggen.

Ad is heel lovend over deze cd. Dat hij hier nog niets heeft geschreven.

In ieder geval ben ik ook gelukkig dat de heren weer voor samenwerking hebben gekozen. Waarom ook niet. Ze plakten er gelijk een "kies ons als president"-tour aan in Amerika, was erg leuk. Zou me niets verbazen als daar geen live-cd van is.

Hoe dan ook Crosby & Nash hebben beiden in jaaaaaaaaaaaren niet zulke goede nummers geschreven; de uitvoering (met het CPR-team toch?) is briljant. Je hoort elk instrument heel zuiver je box uit komen.

Natuurlijk kies ik voor Don't dig here als beste nummer van de cd. Ik val natuurlijk sowieso voor het wat meer stevigere werk maar ik vind Samurai met David Crosby ook heel mooi, apart.

Ik trek er één punt van af voor het teveel aan ballad-achtige nummers in verhouding met het rockwerk. Ik wilde zeggen dat ik er weer een half puntje bij deed om Ad te plezieren, ik hoop dat hij zijn recensie hier nog schrijft.

Weetjewat, ik doe lekker met jullie mee en geef ook dat halfje erbij voor deze fantastische cd Aankomend weekend ga ik hem kopen!

Ik wil trouwens ook even zeggen dat Lay Me Down een prachtig openingsnummer is

Momenteel luister ik deze, en ik ben tot de conclusie gekomen dat dit dé plaat is voor zo'n heerlijke, donkere, regenachtige herstavond als vanavond

'Lay Me Down' is inderdaad heel mooi. Die samenzang is ook weer eens ouderwets goed! Mijn favorieten zijn 'Through Here Quite Often' (geweldige sfeerbeschrijving in de tekst door Crosby) en 'Live On (The Wall)'.

Als Crosby, Stills, Nash & Young nu nieuw materiaal zouden gaan schrijven, zou het nog best wel eens een waardige opvolger van "Deja Vu" kunnen opleveren. Ze hebben alle vier indrukwekkende muziek gemaakt in de afgelopen jaren (ook al vond ik Neil's "Chrome Dreams II" wat tegenvallen).

Ik geloof er ook niks van dat ze die kwaliteiten niet meer hebben. Looking Forward was al een vrij goed album, Neil Young's Greendale was fantastisch wat mij betreft, Prairie Wind was ook niet onaardig en Chrome Dreams II vind ik eigenlijk wel heel erg goed.

Crosby schijnt goed bezig te zijn met CPR, moet ik ook nog steeds een naar luisteren. Stills is altijd een begenadigd songwriter geweest, waarom zou dat nu anders zijn? Desnoods zingt hij maar wat minder, of meer op de achtergrond, kan hij compenseren met zijn gitaarspel. Nash is eigenlijk nooit slecht en heeft natuurlijk de mooiste stem van de 4 heren. En natuurlijk haal ik ook deze Crosby & Nash aan als bewijs Van mijn part doen ze er zelfs 3 jaar over, dan zal er vast iets mooi's kunnen ontstaan.

Helemaal gelijk.

Ik wil de heren wel meegeven dat ze er niet zo'n truttig kampvuurachtig met ballads muziekstukje van maken. Het moet gewoon een stevig monument zijn, iets dat er duidelijk staat.

Geen rare uitstapjes met caraIbische klanken of electronica.

Qua teksten zijn ze niet veel minder geworden, heb niet het gevoel dat ze erg veranderd zijn, in al die jaren.

Dus inderdaad: waarom niet gewoon aan de slag, zelfs al duurt het even (graag niet te lang, gezien de leeftijd).

Deze cd vind ik persoonlijk op alle gebieden het hoogtepunt , By Far. Dit kán niet overtroffen worden mijns inziens.

He he, eindelijk Ad. Waar was je bij deze cd bespreking?

De 26e? Ik geloof in de kroeg!

Toch maar weer eens een berichtje. Albums toevoegen heb ik afgeleerd vanwege dat gemier alhier met die pixels en daaropvolgende aanvaringen met mods en admins, dus geen toevoegingen mijnerzijds meer, maar af en toe een berichtje over een al op MuMe bestaande CD kan geen hoofdbrekens opleveren

Sluit me volkomen aan bij wat er verder over dit album is gezegd. Crosby & Nash overtreffen zichzelf op deze CD, wat mij betreft hun sterkste als duo, en dan ook nog eens een dubbel-CD. Hebben die even een megacreatieve diarree gehad. Alles is de moeite waard, geen filler in zicht, dit was toen het uitkwam een prettige verrassing voor me. Overstijgt met gemak de CSN(Y) albums van pak 'm beet de laatste 30 jaar, waarmee de aloude wijsheid "less is more" maar weer eens bevestigd wordt. Niets ten nadele van Stills en Young, maar laten we niet vergeten dat Crosby en Nash niet alleen maar de leuke harmoniestemmetjes waren die al jaren op het verleden teren - ze waren en zijn songschrijvers van formaat en dit album is het beste bewijs. Maar het is wel een beetje over het hoofd gezien geloof ik.

Ook niet te versmaden, had niet misstaan als 3e disc hier: Nash' solo Songs For Survivors.
5 sterren *****

Goh koho, ik kan het niet meer met je eens zijn. Mag Songs for Beginners er ook nog bij? Yes, We Can Change The World !!!

Tuurlijk mag die erbij Ad, maar dat album is wel érg 1971 (niets ten nadele daarvan, integendeel!), dus eigenlijk beetje historisch onverantwoord. Maar vooruit, als bonusdisc

Overigens: het concert dat de heren gaven n.a.v. dit album in Paradiso - maart 2006?- was ook subliem. Die stemmen hebben niets aan kracht ingeboet, ook live niet, en er staat me daar wel een portie charisma op het podium.
Crosby en Nash zijn het ultieme bewijs dat er enorme hoogtepunten kunnen zitten in de late herfst van een lange carrière. Zo mooi. Vanavond weer eens heerlijk opzetten, koptelefoon op de knar (want ja, vrouwlief moet GTST kijken).

Sinds kort is er een remasterde versie uit van SFB. Geluid is geweldig, zoals ook de box Voyage van David Crosby, samengesteld door Graham Nash, zijn maatje.Daar staan ook nog versies op waar je mond van open valt. En wat die koptelefoon betreft. Ik ken dat probleem. Mijn vriendin houd alleen van klassiek en boeken Dus je snapt 'm wel denk ik. Gescheiden genieten.

O ja, Voyage ... die staat al een tijdje op 't verlanglijstje maar ik vergeet het steeds, en trouwens die geremasterde If I Could Only Remember My Name ook. Er is ook zoveel te beluisteren, ik heb een extra set oren nodig.
Mijn favoriete Nashsoloplaat is trouwens Wild Tales, maar ze zijn allemaal zeer te pruimen, m.u.v. Innocent Eyes, zijn ik-ben-dan-wel-40+, maar-kijk-mij-eens-eigentijds-doen-in-de-jaren-80 plaat. Meteen de enige die echt verschrikkelijk gedateerd is, ironisch genoeg.

Ik ben 50+4, maar tot op de dag van vandaag nog bijna nog zo gek als vroeger, met de nadruk op bijna. En wat Wild Tales betreft. Die had ik op plaat en kan de cd maar niet krijgen. 'K blijf proberen. Innocent Eyes had ik ook, maar die vond en vind ik nog steeds niks.

Ik ga voor Songs for Beginners, Wild Tales is ook heel aangenaam maar ik denk dat ik hem nog een paar extra keren moet horen. Innocent Eyes is voor mij het enige album met ''80'ies sound'' dat ik goed vind (sta er zelf versteld van). Earth & Sky vind ik vrij saai, Songs for Survivors is ook wel aardig

Alle Crosby & Nash liefhebbers: beluister deze plaat ook eens (Stijn kent 'm ook al):

http://www.musicmeter.nl/album/143097

Een prachtig akoestisch concert uit 1971; het grootste gedeelte is C&N op hun hoogtepunt (naar mijn mening).

Zeker wondermooi, maar ik, persoonlijk hou het toch dij C&N uit 2004. Dat was een uitschieter van jewelste en waarschijnlijk niet meer te evenaren. Zeker ook omdat 2004 allemaal nieuw geschreven nummers waren voor dit album.

Het schijnt dat Crosby, Stills & Nash een covers-album op gaan nemen met Rick Rubin als producer. Beetje het Johnny Cash idee dus. Ben zeer benieuwd.
http://www.billboard.com/bbcom/news/article_display.jsp?vnu_content_id=1003828830

Tja, ik ben geen voorstander van een cover-album... Gaat vaak mis. En een écht goed coveralbum heb ik ook nog nooit gehoord.

Mooie gelegenheid om Blackbird op een normaal album kwijt te kunnen, alleen staat dat natuurlijk nogal vreemd. Hele jonge stemmen tussen oudere stemmen op de rest van het album. Of het moet opnieuw opgenomen worden, al hoor ik Stills dat nu liever niet meer zingen.... Tja, mocht er een cover-album komen dan vraag ik me af: waar is de inspiratie gebleven heren?

Tja, ik heb ook mijn twijfels. Misschien geven ze een eigen draai aan die nummers en met hun typisch stemgeluid. Wie weet? En misschien coveren ze wel nummers die wij niet kennen.Twijfel!! Ik ken maar één cover album dat ik goed vind en zelf ook heb en dat is Patti Smith, Twelve.

Aan de andere kant, de covers die ze gedaan hebben zijn vrij goed.
Blackbird is geweldig, In My Life van Stills is erg goed en ook de CSN versie is aardig (vind ik alledrie beter dan het origineel, maar oke ik hou niet van The Beatles).

Everybody's Talkin doen Stills en CSN ook erg goed... He Played Real Good For Free is ook erg leuk, en zo zal ik er vast nog wat vergeten.. Achja, uiteindelijk zullen we toch moeten afwachten.

Ze gaan vooral nummers van mensen als Tom Petty en Dylan doen, dus dat zit wel goed. Laten we niet vergeten dat 'Ole Man Trouble' van Stills' laatste studioplaat "Man Alive" ook een cover was (van Booker T Jones)... en ook een hele goede.

Crosby kennende zal er misschien ook wel een Joni Mitchell cover opkomen, dat vind ik dan wel weer erg interessant.

Soms lukt het wel, vaker gaat het mis, bij covers.

Als absoluut dieptepunt mogen toch wel de drie Amerikaanse cover cd's van Rod Stewart worden genoemd. Echt bagger gewoon weg, ik durf niets nieuws meer van hem te kopen.

Iemand die het wel heel aardig en smaakvol heeft gedaan was bijvoorbeeld Patti Smith met Twelve. Ja, de ware fans willen er niet aan, dat is wat anders. Ik mag het nog steeds graag afspelen.

Met de juiste selectie en goede instrumentatie kunnen Crosby & Nash misschien toch wel een aardige cd vol krijgen.

Als het maar niet te soft is.

Vooruit Ad, ik verhoog naar vijf punten/sterren. Heb vandaag eigenlijk geen zwakke punten kunnen ontdekken, dus ik dacht: waarom ook niet.

En die zwakke punten zul je morgen ook niet ondekken en daarna ook niet, dus een héél terechte 5*****

Ik weet dat het hier niet echt thuishoort, maar hier hoop ik iemand te bereiken.

Ik heb een LP gekocht -> Crosby & Nash - Live in London/London Royal Festival Hall.. 1e optreden dat ze overzees deden ofzo (in 1971). Het is een bootleg, kent iemand deze ook?