Killing Joke - Killing Joke (2003)

Net zoals hun debuut (1981), gewoont getitled "Killing Joke", en net zoals hun debuut: compromisloos, en gemeen hard.

Jaz Coleman wou de plaat maken om zijn woede tegen Bush en diens Iraq beleid (en toen Irakoorlog). En dat merk je met nummers zoals "Blood On Your Hands", "The Death And Ressurection Show", "Total Invasion", "Dark Forces"...

zeer veel power op dit album van Killing Joke, die gelukkig sinds "Extremities, ..." terug hun rauwe sound gevonden hebben waar ze best in zijn.. Zie ook "killing joke (81)", "Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions", "Pandemonium", "Democracy"...

Ik geef dit album zonder twijfelen een dikke vette 5

Hier ben ik het al een stuk meer eens met je omschrijvingen gemeen, hard en compromisloos. In tegenstelling tot de debuutplaat uit 1981, die klinkt toch echt te gedateerd. Maar vind ik dit dan ook een goed album?

Het eerste nummer begint veelbelovend en dreigend, drums en gitaren komen erin en wat ik dan hoor is in ieder geval boven verwachting goed. Maar dan, na een minuut of 2 doet de heer Coleman ineens een poging tot iets wat waarschijnlijk op schreeuwen of een vorm van grunten moet lijken en daar gaat het enigszins mis. Het zal allemaal wel extra boos moeten klinken zo, maar ik vind z'n stem hier duidelijk niet krachtig genoeg voor. Om bepaalde emoties te accentueren kan het nog wel door de beugel, maar coleman blijft dit het hele album lang volhouden en dit wekt uiteindelijk nogal wat irritatie bij me op. Dan werkt z'n cleane zang een stuk beter.

"Total invasion" begint met een lekkere metalriff en nu een poging tot fluisterend gorgelen of zoiets. Het spijt me, maar dit is zo mogelijk nog vervelender dan het "schreeuwen" wat in de refreinen weer naar voren komt.
Dan "Asteroid", snoeiharde industrial techno beats en scheurende gitaren. Erg lekker dit, hier hoor ik echte boosheid en frustratie in de muziek, alleen de zang he.....
"Implant" begint bezwerend met slechts een synt, bas en drumpartij met een angstig monotoon zingende Coleman. Als we echter bij het refrein aankomen gaat het om eerder genoemde redenen weer behoorlijk mis.
"Blood on Our Hands heeft weer dezelfde formule als de vorige nummers. Stampende drums en een boze Coleman, maar leunt iets te veel op het regelmatig terugkerende gitaarloopje.

Ik moet zeggen dat ik de eerste helft van het album behoorlijk goed in elkaar zit, ondanks de nauwelijks aanwezige variatie en de ongelukkig gekozen zangstijl.

Bij "Loose Cannon" lijkt de koek echter op te zijn. Misschien dat de band enige vorm van afwisseling wilde creëren, want het tempo gaat wat omlaag en in het refrein wordt er lustig op los ge-owhood.
Dat refrein bestaat overigens uit het tig keer herhalen van de zin: "I'm a loose cannon".
Daarmee vergeleken is de door mij als uitermate saai omschreven debuutplaat zelfs een verademing, werkelijk een draak van een nummer.
En alsof de teloorgang van de plaat nog niet ver genoeg was doorgezet krijg je vervolgens nog even You'll Never Get Me" op je dak. Wat dit moet voorstellen weet ik niet, maar het werkt op dit album in elk geval totaal niet.

Eigenlijk heb ik het op dit punt wel zo'n beetje gehad met deze plaat, de overige 3 nummers doen me nagenoeg niets meer. Ik heb hem vanochtend beluisterd en net ook nog, maar beide keren had ik dit gevoel.

Samenvattend: toch wel wat anders dan ik verwacht had, zeker de beukende eerste helft en slecht vind ik het zeker niet. Overall blijf ik echter bij mijn standpunt dat Killing Joke weinig creativiteit ten toon spreidt en op het moment dat ze dan voor afwisseling lijken te willen zorgen heeft dit bij mij een totaal verkeerde uitwerking.
3 sterren

Hammerhead, ieder zijn mening he. Maar zoals je al had kunnen vermoeden ga ik dus niet akkoord.

En wat de zang betreft.. Tja... ik begrijp wel wat je bedoelt, maar ik stoor me hier niet echt aan, ik vind alles hier perfect passend "in functie van" en ik ga dan ook niet akkoord met je mening mbt "Loose Cannon" of "You'll Never Get Too Me" (eigenlijk het enige wat min of meer poppy nummer, ik zeg wel min of meer he), ook al is laatstgenoemde ook geen favoriet van mij.

Als ik jou een beetje probeer te volgen lijkt me het album "Extremities, Dirt And Various Repressed Emotions" (dat ik nog hoop te bespreken, wellicht morgen) meer iets voor jou. Daar is de zang meer zoals je hem denk ik kent van "Night Time" , "Brighter Than A Thousand Suns" en "Outside The Gate" alhoewel de muziek ook meer gitaarnoise georienteerd is, en synths er slechts een kleine rol spelen..

Ik handhaaf in elk geval mijn 5

Jij wilt me perse aan de Killing Joke, maar ik denk dat deze band gewoon niet echt iets voor mij is. Bovendien heb ik nog zeker 100 albums op mijn "to listen" lijstje staan en ik blijf natuurlijk niet bezig met Killing Joke voorrang te verlenen. Misschien over een jaar weer een keer.

Hammerhead, ik "wil" niks hoor
Ik zeg alleen maar, dat afgaand op jouw kritiek, "Extremeties, .." je beter zou kunnen bevallen

Zou je denken ? Vind het beide fenomenale "kick ass" platen maar wel vergelijkbaar toch? Beiden een stuk ruiger dan Night Time en Brighter then...

Akkoord, VanDeGriend... ze zijn beiden "kick ass" en ook erg goed, maar waar ik op doelde was vooral de zang. Op "Extremties" is de iets meer 'richting' "Night Time' en 'Brighter..'.. en de keys zijn soms ook wat prominenter hoorbaar, maar het is inderdaad ook een erg rauwe plaat ....

Leuk album. Mijn kennismaking met dese Ierse band. tenminste, ik meende dat ze Iers waren?

Voor zover ik weet Engelse band

De band komt uit Londen, dat voor zover ik weet, nog steeds in Groot Britannië ligt

dat ligt toch vlakbij het Schotse Liverpool waar een bandje genaamd de Beatles vandaan kwamen?

en ook nog Anathema trouwens

Love them or hate them.
Killing Joke is a way of living.

Jammer dat 'expert' Hammerhead geen reet van deze band begrijpt, maar wel doet alsof hij alles van ze weet.

Ik weet in ieder geval genoeg om aan te voelen dat dit niet mijn favoriete band is.

Fair enough.

Naar ik begrepen heb ligt Jaz Coleman vooral in Caïro

Nee hoor, Jaz woont in Nieuw Zeeland.

heerlijk album... ben het zelfs helemaal niet eens met Hammerhead... akkoord, af en toe overdrijft Coleman een beetje, maar ik vind het toch knap wat hij met zijn stem allemaal kan...en de muziek klinkt ook gewoon strak. 4 ****

Klinkt erg lekker dit, maar had toch een beetje te hoog ingezet met een 4 denk ik..3,5

Bassist Paul Raven is afgelopen weekend overleden op 46 jarige leeftijd aan een hartaanval.

R.I.P.

Sinds gisteren dit schijfje in bezit; de eerste luisterbeurten wisten me niet uit mijn dak te doen gaan zoals bij 'Hosannas from the Basements of Hell'. Wordt nog even afwachten voor ik er sterretjes op kan plakken.

Ben wel blij dat jij jezelf in KJ verdiept.
Hoop dat jij uiteindelijk het licht gaat zien

Ondanks dat ook ik meer naar het oude werk trek (t/m Extremities),staan hier toch echt wel knallers op en zelfs mijn favoriete KJ nummer of all times, Implant.

Er staat trouwens op YouTube een leuk filmpje over Jaz en Dave Grohl (drums ingevuld op dit album) in de studio ten tijde van de opname van dit album.

Starsailor, The KJ Missionary Man . Ik kende KJ al van het straffe 'Pandemonium' en merk na wat gezoek en vooral geluister dat de albums waarop ze lonken naar industrial me het meest aanspreken, wellicht dus alles wat jou dan weer net iets minder boeit... Momenteel "Whiteout" en "The lightbringer" geklasseerd als mijn favoriete KJ-nummers.

inderdaad, a man on a mission

Ik hou ook wel van die laatste albums hoor! Whiteout echter vind ik een van hun minste nummers.

Sfeerbeeld: je ligt ergens in het zuiden aan het water, i-podje in de oren (althans het hoofdtelefoontje...) en net als 'Dark Forces' begint, beginnen drie meeuwen zwevend kringen te maken boven je. Plots worden dat erg onheilspellende beestjes...
Deze plaat is me wat te langdradig: heel wat nummers mogen van mij twee minuten korter. 2,5*

Stoere plaat... Ik ben altijd al fan geweest van Killing Joke, dus het is alleen vanzelfsprekend dat ik dit album vet vind. Ik vind 'm persoonlijk zelfs beter dan de latere "Hosannas...". Deze is groovier op de een of andere manier. Een beetje Ministry-achtig, wat dat betreft. Ik ben niet eens van plan dit album te vergelijken met albums zoals Night Time of Brighter than a Thousand Suns. Dat is een heel andere periode, en kompleet andere muziek (niet minder goed of zo, maar gewoon anders).

Vind het een plaat die de spanning goed weet vast te houden. Sommige tracks zijn aardig hypnotiserend.
Volgens mij zijn er van deze cd meerdere versies in omloop.
Een kennis van me had een keer een exemplaar meegenomen waarop (ik meen) the Death and Resurrection Show iets anders was uitgevoerd.

Er wordt met geen woord gerept over Seeing Red, dat vind ik het beste KJ-nummer van de laatste tien jaar.

Toch wel een teleurstelling, ook al is het op zich een prima album, afgezien van het vervelende gegorgel waar HammerHead zich ook al aan ergerde. Het fenomenale (doch te onlogisch gestructureerde) The Death & Resurrection Show was het eerste nummer dat ik van deze band leerde kennen en die verwachting werd niet genoeg ingelost door de rest van het album, bovendien lijkt elk nummer te lijden aan een soort gebrek aan spanning of dynamiek, waardoor het geheel nogal futloos aandoet.
Behalve met het eerste nummer kan ik me met vooral Asteroid en The House That Pain Built toch nog prima vermaken. 3.5*

Poe he, ik krijg opeens The Death & Resurrection Show voor mijn kiezen in een door muziekvrienden samengestelde playlist en dat is wel een heerlijke plaat zeg.

Het is pas het derde nummer dat ik ken van Killing Joke (de andere titels liggen voor de hand), maar ik denk dat ik dat aantal binnenkort eens moet gaan uitbreiden. Mijn interesse is gewekt.

Begin dan vooral met hun nieuwste album, een prima staalkaart van al het moois dat Killing Joke te bieden heeft.