Killing Joke - Killing Joke (2003)

Net zoals hun debuut (1981), gewoont getitled "Killing Joke", en net zoals hun debuut: compromisloos, en gemeen hard.

Jaz Coleman wou de plaat maken om zijn woede tegen Bush en diens Iraq beleid (en toen Irakoorlog). En dat merk je met nummers zoals "Blood On Your Hands", "The Death And Ressurection Show", "Total Invasion", "Dark Forces"...

zeer veel power op dit album van Killing Joke, die gelukkig sinds "Extremities, ..." terug hun rauwe sound gevonden hebben waar ze best in zijn.. Zie ook "killing joke (81)", "Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions", "Pandemonium", "Democracy"...

Ik geef dit album zonder twijfelen een dikke vette 5

Hier ben ik het al een stuk meer eens met je omschrijvingen gemeen, hard en compromisloos. In tegenstelling tot de debuutplaat uit 1981, die klinkt toch echt te gedateerd. Maar vind ik dit dan ook een goed album?

Het eerste nummer begint veelbelovend en dreigend, drums en gitaren komen erin en wat ik dan hoor is in ieder geval boven verwachting goed. Maar dan, na een minuut of 2 doet de heer Coleman ineens een poging tot iets wat waarschijnlijk op schreeuwen of een vorm van grunten moet lijken en daar gaat het enigszins mis. Het zal allemaal wel extra boos moeten klinken zo, maar ik vind z'n stem hier duidelijk niet krachtig genoeg voor. Om bepaalde emoties te accentueren kan het nog wel door de beugel, maar coleman blijft dit het hele album lang volhouden en dit wekt uiteindelijk nogal wat irritatie bij me op. Dan werkt z'n cleane zang een stuk beter.

"Total invasion" begint met een lekkere metalriff en nu een poging tot fluisterend gorgelen of zoiets. Het spijt me, maar dit is zo mogelijk nog vervelender dan het "schreeuwen" wat in de refreinen weer naar voren komt.
Dan "Asteroid", snoeiharde industrial techno beats en scheurende gitaren. Erg lekker dit, hier hoor ik echte boosheid en frustratie in de muziek, alleen de zang he.....
"Implant" begint bezwerend met slechts een synt, bas en drumpartij met een angstig monotoon zingende Coleman. Als we echter bij het refrein aankomen gaat het om eerder genoemde redenen weer behoorlijk mis.
"Blood on Our Hands heeft weer dezelfde formule als de vorige nummers. Stampende drums en een boze Coleman, maar leunt iets te veel op het regelmatig terugkerende gitaarloopje.

Ik moet zeggen dat ik de eerste helft van het album behoorlijk goed in elkaar zit, ondanks de nauwelijks aanwezige variatie en de ongelukkig gekozen zangstijl.

Bij "Loose Cannon" lijkt de koek echter op te zijn. Misschien dat de band enige vorm van afwisseling wilde creëren, want het tempo gaat wat omlaag en in het refrein wordt er lustig op los ge-owhood.
Dat refrein bestaat overigens uit het tig keer herhalen van de zin: "I'm a loose cannon".
Daarmee vergeleken is de door mij als uitermate saai omschreven debuutplaat zelfs een verademing, werkelijk een draak van een nummer.
En alsof de teloorgang van de plaat nog niet ver genoeg was doorgezet krijg je vervolgens nog even You'll Never Get Me" op je dak. Wat dit moet voorstellen weet ik niet, maar het werkt op dit album in elk geval totaal niet.

Eigenlijk heb ik het op dit punt wel zo'n beetje gehad met deze plaat, de overige 3 nummers doen me nagenoeg niets meer. Ik heb hem vanochtend beluisterd en net ook nog, maar beide keren had ik dit gevoel.

Samenvattend: toch wel wat anders dan ik verwacht had, zeker de beukende eerste helft en slecht vind ik het zeker niet. Overall blijf ik echter bij mijn standpunt dat Killing Joke weinig creativiteit ten toon spreidt en op het moment dat ze dan voor afwisseling lijken te willen zorgen heeft dit bij mij een totaal verkeerde uitwerking.
3 sterren

Van platen zoals deze heb ik er niet veel in de kast staan – gelukkig maar, zeggen mijn huisgenoten, want dit is een aural assault zonder weerga. Ik ben hier zelf ook lang niet altijd voor in de stemming, maar als dat wèl het geval is vind ik dit geweldig, hoewel ik de tweede helft ondanks een indrukwekkend slotnummer wel van lager niveau vind dan de eerste, net als bij het enige andere KJ-album dat ik ken, Night time. Overigens is dit ook de plaat die mij definitief over de streep trok wat betreft de waardering van Dave Grohl als superdrummer – power, helderheid, functionaliteit en gedrevenheid hand in hand.