Bill Fay - Who Is the Sender (2015)

Jammer, de release is uitgesteld tot na de zomer

ja was ook wel benieuwd

Jammer jammer. De reden?

Die is niet bij mij bekend.

Kijk eens aan! Dat is mooi!

net zo mooi als de voorganger, misschien wel mooier. verwacht geen vrolijke deuntjes. Piano en veel strijkers.....tja ik heb zijn debuut heel heel hoog staan. daar komt dit natuurlijk niet in de buurt. Maar toch heeft fay weer een mooi album weten uit te brengen. zou 'm graag keertje live willen zien met orkest erbij

. Is het album nu toch verschenen?!

Nog niet in ieder geval, er is iets raars aan de hand met de distributie van Dead Oceans.

Ja? Weet iemand meer?

Twee stemmen al.. toch ergens te beluisteren?

En zelfs al gemakkelijk te downloaden hoor

In mijn stukje ontbreekt het woordje officieel. Die datum is geloof ik nog niet eens bekend.

Verder nog iets te melden over dit album?

Kan hem nu nog nergens luisteren.

Klinkt nog meer intiemer dan zijn come back album. Na een keer beluisterd te hebben ben ik dik tevreden, er staan weer enkele pareltjes op. Album voor in de late uurtjes en ideaal om met een goed gemoed in je bed te stappen.

In Belgie nog steeds niet op cd/lp...

Twee nummers gevonden op youtube:
Who Is The Sender? en Underneath The Sun
Vooral door dat tweede nummer ben ik erg benieuwd naar de rest

27 april komt hij uit!

War Machine!

weet jij waarom?

Op de website van Concerto zag ik dat het album nu 28 april uitkomt.

Hier te beluisteren:
First Listen: Bill Fay, 'Who Is The Sender?' : NPR

Life is People was mijn eerste kennismaking met deze bard. Zijn debuut destijds ook meteen aangeschaft. Ben erg gecharmeerd van zijn sonore stem en de minimale begeleiding. Hierdoor staan zijn liedjes prachtig centraal. Dat doet Bill op een redelijk onnavolgbare wijze. Ook op dit album is dat concept prima hoorbaar. Door iets meer gewenning als die ervaring in 2012 maakt het wat minder indruk maar niet minder aangenaam om naar te luisteren.

Gaap

Misschien is dit een groei-album? Onthoud me voorlopig van een oordeel, want heb het album zojuist pas aangeschaft. Wel viel me bij beluistering in de winkel de weinig vrolijke sfeer van de liedjes op.
Maar in de winkel kan ik niet goed geconcentreerd luisteren, dus laat ik over een weekje wel weten of ik ook zo laag als jij uitkom.

De toon is inderdaad vrij triest, als in iemand die de hoop op een betere wereld heeft laten varen. De aankleding van de nummers is mooi en gelaagd. Maar weinig bijzonder. Vrijwel elk nummer is inwisselbaar voor elkaar en memorabele momenten kom ik niet tegen, zoals die op de 'terugkeer' plaat wel te horen waren. Slecht is het niet, maar Fay klinkt nu nog meer als een oude vent en dat is gewoon zonde maar onontkoombaar. Wanneer er een vonkje opspringt zijn we bij het laatste nummer aangekomen, maar doet nogal kitscherig aan.

Ik snap prima dat Bill Fay deze plaat nog wilde maken, en ligt zeker in het verlengde van de vorige. Maar het is gewoon niet genoeg om mij te raken of uberhaupt echt te boeien. Misschien dat dat nog gaat komen. Wellicht dat het bij deze twee platen gaat blijven. Een herhaling van het verleden: Één verassend goede, sprankelende plaat en een die lijkt te bestaan uit restjes van die eerste en het gewoon niet helemaal is.

Op de Luisterpaal!

Net als Bill Fay somber ik ook wel eens. Onlangs las ik dat de meeste ecologen denken dat de mensheid deze eeuw uitsterft. Het is bij mij zo ver gekomen dat ik de krant eigenlijk liever niet meer lees. De hier en daar sombere en berustende toon van dit album komt bij mij dan ook goed over.
Maar verder kan ik je redelijk goed volgen wat dit album betreft. Het is van een wat minder niveau dan Life Is People, al spreekt de sfeer me tot nu toe heel erg aan.

Van een moeilijke tweede kun je bij deze heer van stand niet meer spreken. Toch is het een typische 'day after' plaat geworden. De verrassing van de plotselinge come back is voorbij en wat rest lijken de 'left overs' van het grote feest. Niet dat het nieuwe album niet aanspreekt, maar in ieder geval minder dan het vorige.

Ook Bill schreef zijn beste nummers in het begin, op jongere leeftijd, verdween daarna een hele poos van het podium - waardoor hij een aardige cult status verwierf - om jaren later met zijn redelijk gehypete comeback zijn 'claim to fame', zijn moment in de schijnwerpers, op te eisen, maar verdwijnt nu weer langzaam achter de coulissen.

Voorgoed? Je weet het nooit zeker, want misschien wil mantelzorger Jeff Tweedy hem wel weer een handje helpen. Baby boomer Bill is in ieder geval nog van plan to change this world. hoor ik en Castro is nog altijd een paar jaar ouder. Old soldiers never die.

Prachtig album. Het nummer World of Live is wel zware plagiaat. De melodie is bijna identiek aan een passage in het vijfde piano concerto van Beethoven. Het verbaast me dat ze daar niks van vermeld hebben in de credits want het lijkt er echt sterk op

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bill Fay - Who Is The Sender? - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse singer-songwriter Bill Fay bracht in 1971 twee platen uit. Zijn titelloze debuut en met name Time Of The Last Persecution werden in kleine kring de hemel in geprezen en in één adem genoemd met platen van grootheden als Bob Dylan, Nick Drake en Leonard Cohen.

Bill Fay leek zich te scharen onder de grote singer-songwriters van zijn generatie, maar door mismanagement raakten zijn platen al snel in de vergetelheid en werd zijn derde plaat zelfs niet eens meer uitgebracht (pas in 2004 verscheen Tomorrow, Tomorrow and Tomorrow alsnog).

Toen decennia later de muziek uit de jaren 70 werd herontdekt groeiden beide platen van Bill Fay uit tot cultklassiekers en werden muzikanten als Wilco’s Jeff Tweedy fan van de muziek van Bill Fay.

Het inspireerde Bill Fay tot een heuse comeback op het podium, waarna hij met producer Joshua Henry en muzikant Matt Deighton de studio indook. In de studio kregen ze al snel gezelschap van de nodige gastmuzikanten, onder wie een regiment strijkers en de al eerder genoemde Jeff Tweedy.

Het leverde in de vorm van Life Is People een even verrassende als overtuigende comeback op. Het knappe van de comeback van Bill Fay was dat de plaat overduidelijk was geworteld in de vroege jaren 70, maar desondanks ook een aantal decennia later nog urgent en essentieel klonk.

Nog geen drie jaar na Life Is People is Bill Fay terug met Who Is The Sender? en herhaalt hij het kunststukje van een paar jaar geleden nog eens. Who Is The Sender? werd voor een belangrijk deel met dezelfde muzikanten gemaakt als zijn voorganger en heeft opnieuw Joshua Henry als producer.

Ook qua songs sluit Who Is The Sender? aan op zijn zo bewierookte voorganger. Bill Fay maakt nog altijd prachtig ingetogen songs. Het zijn songs die beginnen met mooi pianospel en doorleefde vocalen, waarna met name strijkers of soms een behoorlijk groots orgzette orkestratie zorgen voor een flinke dosis extra melancholie en warmte.

Ook bij beluistering van Who Is The Sender? zal je het idee hebben dat je naar een plaat uit de vroege jaren 70 luistert en wat is het weer een mooie en bijzondere plaat. Het is wederom geen plaat die in de jaren 70 is blijven steken, wat duidelijk wordt wanneer Bill Fay de gitaren eens laat gieren of wanneer de muzikant flirt met flarden progrock en psychedelica.

Het is wederom geen plaat om heel vrolijk van te worden, want Bill Fay schept ook op zijn nieuwe plaat weer bakken melancholie over je heen. Het is melancholie die dit keer is verpakt in nog net wat intiemere songs en het zijn songs die stevig aankomen. Who Is The Sender? is zo’n plaat die steeds weer voor kippenvel zorgt. Het is zo’n plaat die steeds dieper onder de huid weet te kruipen en je hierdoor heel snel heel dierbaar is.

Natuurlijk missen we dit keer de verrassing van een comeback na meer dan 40 jaar, maar Who Is The Sender? maakt de net wat mindere verrassing goed met nog betere songs. Bill Fay is inmiddels aardig op leeftijd, maar hij schrijft nog altijd songs van een niveau dat alleen de allergrootsten gegeven is.

Het oeuvre van Bill Fay bleef in de jaren 70 helaas veel te klein, maar het prachtige Life Is People en het wat mij betreft nog mooiere Who Is The Sender? maken veel goed. Ook de nieuwe plaat van Bill Fay dreigt weer wat onder te sneeuwen in het enorme aanbod van het moment, maar geloof me, dit is één van de belangrijke releases van het jaar. Wat een prachtplaat. Erwin Zijleman