Sonic Youth - Rather Ripped (2006)

de scherpe randjes eraf zijn hahahahahaha...

ga eens de SYR albums of de solo projecten van deze mensen beluisteren.
Er zijn toch behoorlijk wat meer experimentele dingen uitgekomen de afgelopen 3 jaar van deze lui dan dit, en ook vergeleken met het veel oudere werk uit mid jaren 80 tot eind jaren 90.

Ik vind dat op dit album weinig scherpe randjes zitten in vergelijking met andere albums van Sonic Youth die ik ken, die solo-projecten ken ik niet, en ik geloof best dat die nog steeds experimenteel genoeg zijn, maar op dit album vind ik dat er in verhouding met andere SY albums weinig experiment is, dus op dit album de scherpe randjes weg zijn.

ja, maar dit is een geffen album, wat wil je. Deze zijn voor het "grote" publiek bedoeld. Hun meer experimentele dingen doen komen niet uit op geffen.
Omdat ze tegenwoordig zich ook veel meer experimenteel uitleven en dat uitbrengen op hun eigen SYR label en ook op andere plekken, lijkt het mij niet meer dan logisch dat hun "reguliere" albums minder experimenteel worden.
Hun ei kunnen ze kwijt op de andere projecten.

Maar ik snap je punt, die album is inderdaad minder experimenteel. Sommige posts suggereren bijna dat SY het niet meer "kan" ofzo, en daar moet ik dan om lachen.

Maar bijvoorbeeld Daydream Nation en Goo zijn ook uitgekomen op Geffen, en die vind ik toch behoorlijk experimenteel.

ja, klopt...maar toen hadden ze nog minder die experimentele uitstapjes zoals ze nu hebben. SYR bestond nog niet en als band brachten ze niet de dingen uit zoals deze hele SYR reeks (solo wel wat vage dingen) Dat is echt pas iets vanaf mid jaren 90...

Ik zie dat als mogelijke oorzaak dat ze steeds wat meer poppy worden op de geffen albums, weet het verder ook niet hoor.

Laten we maar concluderen dat Sonic Youth een hele fijne band is

Sonic Youth is op een waardige manier oud geworden. Hier doen ze hun ding op een zelfverzekerde, ongedwongen en relaxte manier, zonder die gekunstelde drang om op je 50e nog met elke plaat per se voorop te willen lopen. Sonic Youth heeft in haar bestaan genoeg grenzen verlegd; nu is het tijd om lekker muziek te maken met het vocabulair dat je in al die tijd hebt opgebouwd. Zo komt Rather Ripped op mij over.

Echt een hele fijne plaat, en ik ben hem sinds de release regelmatig blijven draaien. In mijn ogen hun beste sinds Daydream Nation.

Fijne plaat idd, maar of ze het geniale Sonic Nurse kan overtreffen... Vreemd genoeg mis ik die subtiele noise een beetje. Dat neemt natuurlijk niet weg dat Reena, Incinerate, What a Waste, Turquoise Boy, ... van zeer hoog niveau zijn. Dat ze op een waardige manier oud zijn geworden zoals evol schrijft, is boven elke twijfel verheven.

Persoonlijk vind ik deze weer meer noise dan Sonic Nurse: dat was voor mij toch te bombastisch, te barok en te gekunsteld. Echte creativiteit zie je terug in eenvoud en primitivisme: dat is wat hier gebeurt. Voor mij super, verrassend dat ze nog zo'n geweldig plaat hebben gemaakt en maar door blijven zoeken. Ik hoop op many more.

Net als schilders die hun beste werk op late leeftijd maken; zo zie ik Sonic Youth. En nu maar hopen dat ze Shaking Hell op Lowlands gaan spelen net als in 't Paard.

Ja Sonic Youth was een geniale band, grensverleggende muziek gemaakt, indruk gemaakt bij menig liefhebber van 'andere' muziek.
Deze plaat is nog steeds een erg goede rock-plaat geworden, maar toch raakt deze me minder dan ouder werk, daarom een 3.5.
Incinerate is hier een absoluut lekker nummer!!

Ik vind jouw mogelijke oorzaak echt grote onzin. Als sonic youth hier veel noise in wou stoppen dan deden ze dat echt wel. Ze trekken zich niks aan van het label, nee ze zijn gewoon poppy geworden omdat hun dat wouden. Het is ook een lekker album.

Bij Bark Psychosis - Hex (1994):


je vindt Rather Ripped niet zo goed ofzo?

Ja ik vind het een erg goed album, alleen jij had iets op te merken of de commercie van sonic youth en het grote platenlabel. Daar was ik het niet helemaal mee eens.. Want Sonic Youth heeft Rather Ripped gemaakt omdat hun hem zo wouden hebben, en niet omdat ze blijkbaar minder wouden experimenteren met het geluid omdat ze nu bij het grote label horen.

Als ze hadden willen experimenteren en freaken met dit album was het niet uitgekomen bij Geffen.
Dat is algemeen bekend bij deze band. Bij Geffen hebben ze een contract voor de reguliere albums. De afwijkende dingen brengt Geffen niet uit, dat gebeurd via andere labels.

Want als wat jij zegt opgaat mag je me echt eens uitleggen waarom geen een van de experimentele ontoegankelijke albums bij Geffen zijn uitgekomen en dat deze wel in dezelfde periodes zijn gemaakt als de "reguliere" albums?

Serieus ga eens de solo dingen van deze lui opzoeken en dingen die ze onder andere namen doen of met andere mensen.
Labels zoals No Fun Productions, Important en Ecstatic Peace brengen om de haverklap dingen uit die zwaar afwijken van het werk dat je hier hoort.
Sonic Youth en de leden sol staan hoog aangeschreven in de moderne avant-garde en experimentele muziek scene. Echter op geen een van de albums die op Geffen zijn uitgekomen hoor je dat echt terug.
Dat is niet erg, maar wel hoe het werkt.

SY maakt reguliere albums die het met name bij het "grote" publiek goed doen en uitworden gegeven via Geffen en SY maakt experimentele albums die het niet goed doen (en vaak zelfs niet bekend zijn) bij het "grote" publiek en die worden NIET uitgegeven door Geffen.
Zo simpel is het.

Ik weet niet of je het door hebt, Ze zitten al sinds Goo bij Geffen. Of wou je zeggen wat ze de afgelopen 15 jaar geen Expirimentele dingen hebben uitgegeven? Als jouw theorie zou kloppen dan zouden ze al sinds 1996 geen experimentele Noise stukken in hun muziek stoppen.
Ja want sinds 1996 hebben ze al hun eigen label! En volgens mij is het laatste album van hun als enige niet zo experimenteel ingesteld.
Ik vond sonic nurse en Nyc Ghost and Flowers nog behoorlijk wat Noise stukken bevatten. En begonnen ze een wat andere sound te maken juist te ''expirmenteren'' met een wat andere sound!

Bovendien wat versta jij onder Expirmenteel? Vond je Evol en Sister wel Expirimenteel dan? Dat is volgens mij opnieuw uitgegeven door Geffen. Of wijs je nu puur op de side projecten van hun?

En ik ben best bekend met de solo projecten van deze heren en dame, en het valt in mijn ogen best wel wat mee van hoe erg het afwijkt.

heb je gelezen wat ik heb gepost? Zo ja, nog maar eens doen. Ik leg precies uit wat ik bedoel.
En als je het niet begrijpt raad ik je aan om gewoon eens van al deze mensen de discographie van de afgelopen 6 jaar door te nemen.

Aanraders:
Thurston Moore - Free / Love (2007)
Lee Ranaldo - Text Of Light (2004)
The New Blockaders & Thurston Moore - The Voluptulist (2006)
Thurston Moore, Lee Ranaldo, Steve Shelley, Jim O'rourke - Melbourne Direct (2006)
Thurston Moore - Black Weeds-White Death C40 Cs (Meudiademorte, 2007)
Mats Gustafsson & Sonic Youth - Hidros 3 (To Patti Smith) (Smalltown Supersound, 2004)

Gewoon eens luisteren en vergelijken met het standaard SY werk.
(en dat is dan een kleine selectie van de zovele mogelijkheden die er zijn)

Ik snap je post volkomen, alleen wat ik qua side projecten van hun hebt gehoord valt in mijn oren wel mee.

Maar wat jij zegt is dat omdat hun bij Geffen zitten gaan ze ineens een poppy plaat na 15 jaar maken. Dat klopt toch niet? Of omdat hun nu in hun solo carriere extremere dingen maken, besluiten ze na 10 jaar ineens even: heey wacht eens van Geffen moeten we een pop plaatje maken. Want de albums die we hiervoor maakten waren niet mainstream genoeg? Dat klopt volgens mij niet.

Trouwens toen goo in 1990 uitkwam tekende ze toch een contract waarbij ze volledige artistieke vrijheid hadden. Dus zoals ik zei ze wouden zelf gewoon dat Rather Ripped zo klonk

Dus daarom vind ik het nog al onzin dat dat de reden volgens jouw is dat deze plaat zo klinkt.

Nou, wat ze allemaal op persoonlijke titel uitvreten zitten behoorlijk extreme dingen tussen hoor... tenzij je je mening baseert op Psychic Hearts en Trees Outside the Academy.

Deels op de Syr platen, zo heb ik ook nog een paar uitstapjes zoals demonlover dat gewoon een soort film soundtrack is.

Maar dat zijn nog steeds groepsdingen. De soloplaten die Sietse noemt gaan nog veel verder en staan veel verder af van rockmuziek.

Ik ben benieuwd, ik heb gister een van Thurston Moore aangeschaft, en al een hele lange tijd heb ik er hier een liggen van Lee Ranaldo.
Op die van Thurston staat zelfs een stickertje sounds like sy demo's.

Ik ben benieuwd, maar toch ben ik het er niet mee eens wat sietse zegt.

Dus je hebt mijn posts niet goed gelezen.

Wat ik zeg is dat Sonic Youth en de leden individueel zich veel meer te buiten gaan aan experiment buiten Geffen om, lijkt mij het de reden dat Rather Ripped een meer poppy sound heeft gekregen.

Geffen brengt alleen de gangbare voor het grotere publiek nog behapbare dingen uit.


Goo is vergeleken met veel ander werk (dat niet bij Geffen is uitgekomen) een redelijk mainstream album. Misschien niet even toegankelijk voor de gemiddelde top40 luisteraar, maar voor mensen die meer in de underground zitten niet een heel erg moeilijk plaat.
Vergelijk dat eens met dingen zoals Sonic Death (uitgekomen op Ecstatic Peace) of alles uit de SYR serie?


Ik zeg niet dat het zo is, maar ik geef het op als een van de mogelijke redenen. Het is geen feit, maar een mogelijke reden waarom de plaat een meer poppy geluid heeft.

Die van Thurston Moore zal waarschijnlijk dan Psychic Hearts zijn. Kan me vaag iets herinneren dat mijn versie daarvan ook die sticker had. En dat is een behoorlijk toegankelijke plaat. Al kan dat voor Trees Outside the... ook op gaan.

Ik kan me je mening nu wel beter voor stellen, alleen kan ik er zelf niet echt in komen. Anyway ik heb van Thurston Trees Outside the Academy.

Ondanks dat dit een wat meer poppy plaatje is vind ik hem nog prima, en heeft Sonic Youth dat typische geluid niet verloren laten gaan.

Wat zijn nou een paar goede & extreme projecten van deze heren en dame? Want mijn interesse is gewekt.

Uit de SYR serie raad ik zelf SYR 6 aan. Die vind ik heel erg mooi.

Verder ben ik een groot liefhebber van enkele dingen van Lee Ranaldo. Zijn solo albums vind ik zeer mooi.

Ook de samenwerkingen die de heren Ranaldo en Moore met My Cat Is An Alien hebben gedaan zijn zeer te pruimen, als ook menig solo werk van Moore, maar dat is zo breed, dat is niet te volgen.

Haha, ik ben ook groot fan van Ranaldo's solo werk.
Hij heeft een paar mooie gedichten/poeizie gemaakt.
Syr 7 komt volgens mij binnenkort ook uit, en ik heb thuis SYR 2 hier liggen, het sprak me wel aan omdat hij Nederlands was.

De rest ken ik niet echt zal binnenkort eens wat proberen op te zoeken.

ja, waardig oud geworden sonicksken youth, prachtig album en net zoals sonic nurse terug een goede stap in de goede richting en ze rocken nog altijd als de neten

Ik wilde net iets gaan typen bij dit album en las toen dit:


... en dacht: ja, dat was precies wat ik wilde gaan typen. Dank.

Helen Lundeberg is wel een erg lekker bonusnummer., bijna old skool Sonic Youth.
bonusnummer Eyeliner staat niet op mijn cedeetje, dat is dan wel weer jammer.

Helen Lundeberg en Eyeliner zijn samen ook op een los 7" vinyl-singletje uitgebracht.