David Crosby / Graham Nash - Wind on the Water (1975)

Pas na jaren ben ik de muziek van de heren op waarde gaan schatten. Vanuit solo perspectief kan Stephen Stills mij veruit het meest bekoren. Crosby heeft een aantal fraaie soloplaten uitgebracht. Nash vind ik saai en de stem van Young trek ik niet. Het geheel is echter vaak meer dan de som der delen, als de heren bij elkaar kwamen vormden de stemmen tezamen een zeer fraaie cocktail van harmonieën. Zo ook Wind on the Water, de tweede plaat van Crosby & Nash, een album dat voor mijn gevoel wat sterker in elkaar steekt in vergelijking met het debuut.
Het middenstuk van Wind on the Water steekt zelfs ijzersterk in elkaar, of het nu het licht funky Take the Money and Run, het fraai gearrangeerde Naked In The Rain of de onderhuidse spanning van Love Work Out; deze tracks luisteren heerlijk weg. Prijsnummer voor mij is echter Homeward Through the Haze, an sich weinig onderscheidend maar deze song ademt in alles de jaren 70. De laidback sfeer, het hammond orgeltje, de lichte piano klanken op de achtergrond en de arrangementen, heerlijk. Helaas moet ik er altijd even inkomen, de eerste drie songs van de plaat vind ik niet ijzersterk en dat is jammer, het staat voor mij een hele hoge beoordeling in de weg. Desalniettemin een prima worp.

Dit is een cd die ik in 4 verschillende uitvoeringen/maatschappijen in de kast heb staan. Vaak aangeschaft voor weinig daar ik ze met verschillende hoesjes uit aanbiedingsbakken wist te vissen. Je zou toch denken na de tweede keer aan die steen stoten dat het klaar zou moeten zijn. Niet dus. Maar goed dan heb ik in ieder geval 4 verschillende hoesjes van de mannen. Het album op zich is niet verkeerd. De samenzang is mooi , de composities hoogstaand en muzikaal is er ook zat te smullen. Ook de tijdsduur is uitstekend. Favorieten zijn hier Homeward Through The Haze en Fieldworker , al is het slot toch ook wel de moeite waard. 4 sterren voor deze

iets minder sterk dan hun gelijknamige debuut uit 1972. 4 nummers van David Crosby en 4 van Graham Nash die elkaar kwalitatief nauwelijks ontlopen en een cover van het Gerry Rafferty nummer "Take the Money and Run", dat met zijn pop rock of soft pop klanken? 1 van de mindere nummers is.

de sterke opener "Carry Me" (Nash) met de van hen bekende prachtige harmoniezang werd in de States een bescheiden hitje. een 5-sterren nummer samen met het door hen co-written "Naked In the Rain", de piano ballad "Cowboy of Dreams" (Nash) en de afsluiter "To The Last Whale" a)" Critical Mass" (Crosby) prachtig a-capella gezongen met o.a. James Taylor en het ingetogen, sfeervolle b) "Wind On the Water" (Nash).

"Bittersweet" (Crosby), "Homeward Through the Haze" (Crosby) en het mid-tempo "Fieldworker" (Nash) met Levon Helm van The Band op drums en het herkenbare gitaarspel van gitaarvirtuoos David Lindley doen er nauwelijks voor onder.

het zoete "Mama Lion" (Nash) en "Low Down Payment" (Crosby) beklijven iets minder.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Joel Bernstein/Ben Keith (guitar), Danny Kortchmar (bass, guitar), David Lindley (guitar, violin), Craig Doerge/Carole King/Stan Szelest (keyboards), Russ Kunkel (drums) en Tim Drummond/Leland Sklar (bass). op de backing vocals zijn Jackson Browne, Carole King en James Taylor te horen.

deelcitaat uit de liner notes:

"Nash and Crosby's credentials were of course impeccable and both had arrived at CSNY via hugely influential pop and folk rock bands. Nash, born in Blackpool in 1942 was the founder and leader of the Hollies one of the most respected of all the 60's beat groups. Crosby, born in Los Angeles in 1941, the son of famed Hollywood cinematographer Floyd Crosby became a founding member of The Byrds in 1964.
They both joined with Stephen Stills, a member of The Buffalo Springfield to form the super group CSN in 1968. Neil Young as an ex member of The Buffalo Springfield joined the trio in 1970 when it became known as CSNY"

de rest is geschiedenis......

Helaas geen woord over het klapstuk Love work out!

om maar een open deur in te trappen dat is een kwestie van smaak. "Love Work Out" ervaar ik niet als een klapstuk musician ondanks het fraai solerende gitaarspel van vermoedelijk David Lindley. "Take the Money and Run" blijkt overigens een nummer van Graham Nash te zijn. op de cd label Acrobat (re-issue 2012) wordt dit nummer merkwaardig genoeg toegeschreven aan Gerry Rafferty.

Op de cd Night Owl van Gerry Rafferty kom ik Take the money and run tegen In het bijbehorende boekje lees ik vervolgens All songs written by Gerry Rafferty.

Wind on the water kent het lied ook aan Rafferty toe. Dus een foutje van Acrobat.

het blijkt om 2 totaal verschillende nummers te gaan ouwekock. een mede user maakte mij er via een p.m. op attent. kennelijk is het een populaire songtitel, want ook de Steve Miller Band en Alan Parsons maakten nummers met dezelfde songtitel. het nummer van Steve Miller spreekt mij het meest aan, maar dat terzijde.