David Crosby / Graham Nash - Wind on the Water (1975)

Goed tweede album van Crosby & Nash als duo, maar niet zo goed als hun debuut. "Wind On The Water" heeft sterke nummers, en Jackson Browne doet ook even mee. Hoogtepunt blijft 'To The Last Whale', ondanks de niet al te intelligente tekst. Ik moet 'm denk ik nog wat vaker draaien, maar tot nu toe een welverdiende 4/5

Het eerste album is natuurlijk beter, maar dit album mag er ook best zijn. Ik heb de vinyl-versie in mijn collectie.
Later heb ik 'm voor € 5 als cd gekocht. Ik kom de cd-versie regelmatig tegen in de goedkope cd-bakken, vaak met een andere cover en soms ook onder verschillende titels.
In de duurdere versie is in de inlay ook informatie over die album.

Hierna werd het eigenlijk nog minder...jammerlijk.
Ik heb ook drie CR & NSH platen in mijn collectie en deze draai ik nog best vaak moet ik zeggen.

3 *

Ik zou hier graag even stil willen staan bij nummer 5 van dit album, Naked In The Rain.

Zo begint het liedje:

The clown sat speechless
looking in his mirror
Unable to remember
How to paint his face

Zo mooi geschreven dit. En het gaat niet alleen om de tekst zelf, maar ook om de geweldige manier waarop het wordt gebracht door Crosby. Het refrein wat even later volgt lijkt op het eerste gehoor wat mager, maar wordt dan weer volledig goed gemaakt door de perfecte timing van het zinnetje waar het om gaat in dit nummer: 'You lie naked in the rain'. Dat is gewoon pure magie. Het soort magie dat bijvoorbeeld ook aanwezig in het door Crosby geschreven "Everybody's been burned", dat staat op het Byrds album 'Younger Than Yesterday'.

Wat daarna ook nog interessant is aan 'Naked in the Rain' is het abrupte einde. Normaal gesproken zou je verwachten dat het refrein nog een keer herhaald wordt, maar het enige wat nog volgt is een extra vers, en dan is het pats-boem afgelopen. Eigenlijk maakt dit het nummer alleen nog maar mooier, omdat hierdoor dat ene zinnetje (You lie Naked in the Rain) nog meer in de schijnwerpers komt te staan. En dat is precies wat het verdiend.

Het is een best goede plaat, maar CSN(Y) heeft dan ook weer werk wat nog vele malen beter is en wat ik dan liever opzet. Al zit er wel degelijk verschil tussen, het is toch af en toe een beetje uit hetzelfde straatje.

Deze moest ik zelf heel vaak horen voordat ik 'm echt heel hoog ging waarderen. Misschien dat de plaat bij jou ook nog gaat groeien. Probeer ook hun debuutplaat "Graham Nash/David Crosby" (1972) eens...

Daar ben ik inderdaad heel erg benieuwd naar, dat wordt over het algemeen hun beste gevonden toch?

Inderdaad. Een beetje een vergeten klassieker als je het mij vraagt. Ook "Crosby-Nash" (2004) is een sterk dubbelalbum, en beter dan elk CSN(Y) album sinds "Daylight Again" (1982).

Zal over 2 weekjes eens op zoek gaan

Zo'n 5 jaar na het debuut van CSN en het jaar daarna Deja vu met CSNY werden de heren al als dinosaurussen in de popmuziek geportreteerd. Oud en vooral versleten en toen een jaar na Wind on the water punk het vuurtje kwam opstoken mocht de muziek al helemaal niet goed meer worden gevonden. Geheel ten onrechte. Terecht wel waardering voor de nog weer dit jaar verschenen live cd van CSNY, een prima laatste studiowerk uit 2004 van Crosby en Nash. De tijd keert zich nu tegen de Sex pistols, die overal waar ze nu nog komen worden uitgefloten en die, alles meegerekend, nauwelijks meer dan één succesvolle cd op hun naam hebben staan. Waarmee ik maar wil zeggen, dat de veel aangehangen, automatische kritiek vanuit bepaalde hoeken van de muziekpers op cd's als Wind on the water ook kunnen worden gezien als modieus in die tijd, maar geen juiste weergave van de kwaliteit van het gebodene. De cd is goed, behoorlijk stevig af en toe en vooral Take the money and run is al langer één van mijn favorieten. Ja David Crosby zat toen ook al aan de dope maar hij heeft zich goed staande weten te houden, geeft hippie Nash in ieder geval goed partij. Echt aan te bevelen in je muziekkast, naast Déjá vu.

Toch weer een keer geluisterd (nadat ik in 2 CSN dvd's The Last Whale tegenkwam die me toch wel heel erg aansprak).

Ik heb deze toch wat onderschat, vocaal is er totaal niks op aan te merken. Het is fantastisch zoals we dat van Crosby & Nash gewend zijn. Ik vond het eerst een beetje een album wat niet rockt, maar dat is ook onterecht. Carry Me, Take the Money and Run en zeker ook Love Work Out rocken toch wel lekker, met Bittersweet, Naked in the Rain en vooral The Last Whale worden dan ook nog prachtige aangrijpende nummers neergezet.

Ik ga deze nu toch maar aanschaffen (al ga ik dan denk ik voor de versie die Carry Me heet.. heeft dezelfde nummers maar veel mooier artwork).

Zou ik niet doen. De MCA remaster van "Wind On The Water" is veruit de beste. Het album is verkrijgbaar in veel goedkope versies, maar wat kwaliteit betreft kun je dan net zo goed een mp3-CD maken...

Oh bedankt, voor de tip. Vanavond ga ik hem even kopen dan neem ik wel de MCA remaster

Voor 3,50 aangeschaft!

Volledig mee eens. Andere hoogtepunten zijn de openingstrack en Homeward through the Haze. Ik dacht dat er op de CSN box ook een prachtige uitvoering van laatstgenoemd nummer te horen is van CSN&Y.

Klopt; die versie is eigenlijk nog mooier dan de C&N versie. Er is ook een (wederom mooiere) CSNY versie van 'Taken At All' (van C&N's "Whistling Down The Wire").

Een prima plaat, niks mis mee. Aantal goede nummers. Ze spreken me niet allemaal aan, maar de meeste wel.

Deze mannen hebben beide hele mooie stemmen en zijn in staat erg goede nummers te schrijven en te vertolken. Deze plaat is over het algemeen genomen best mooi maar op punten ook erg eentonig, middle of the road en voospelbaar.

Ik verhoog zelfs nog met een halfje. Crosby & Nash hebben samen toch wel erg sterke cd's gemaakt, Wind on the water is geen uitzondering.

Vanavond volgens mij een bijzondere versie aangeschaft, dat wil zeggen één die mij niet bekend was, een Engelse Rhino uit 2005.

Klinkt erg goed, Rhino brengt naar mijn idee vaak goede remasters uit tegen een (relatief) lage prijs. Gelijk meegenomen toen ik hem zag, eerder was deze cd met een grote 'witte rand' om de oorspronkelijke hoesfoto mij niet opgevallen.

Ik kan alleen nergens lezen dat er ook daadwerkelijk digitaal geremasterd is. Mijn 'oude' versie van Wind on the water was één van de vele goedkope versies, bij gebrek aan beter.

Van 'Carry Me' krijg ik toch een behoorlijk brok in mijn keel.. wat een schoonheid.

Aardig...

Ik vind het vooral een aardige plaat. Er staan aardige nummers op maar vooral niet meer dan aardig. De stemmen van de heren klinken vertrouwd goed en ook de liedjes van de heren klinken vertrouwd. Maar echte uitschieters hoor ik er niet tussen. Mama Lion en Bittersweet zijn nog het aardigst. Aardige cd dus.

Ik ben een half jaartje verder nu en geef hem toch wat meer credits. Ik betrapte me er zelf op dat ik vaak draai en mijn coclusie is dat het een "aardigheid plus" album is . De melodieen blijven toch hangen en allez! .....het is toch de unieke sound van Crosby en Nash.

Laatst een flink aantal lp's over genomen van Crosby, Stills and Nash. Dit Wind on the Water werd per abuis verwisseld met de opvolger. Niet dat je mij daarover hoort klagen, ik ben er zeer content mee. Het herbergt een aantal stevige uitpakkers en de harmonie is feilloos. Carry Me, Mama Lion geven het album een warme start. Take the Money and Run is een typisch Nash nummer met zijn kenmerkende stem. Love Work Out heeft een heerlijk meeslepend einde. Kant B begint iets anoniemer maar heeft met de gregoriaanse stijl op Fieldworker en To the Last Whale wel een prachtige eindsprint. Prima album met een mooie heldere productie. Als ik dat vergelijk met de laatste van Israel Nash Gripka, wat ook een goed album is, laat het geluid van laatstgenoemde het tegenover dit album wel flink afweten. En de vergelijking mag er zijn, omdat beide heren ook meedoen op Gripka's album en de stijl ook teruggrijpt naar die van CSN & vooral Young.

Bedoel je niet Jonathan Wilson? Crosby & Nash doen toch niet mee op Rain Plans (ik heb de cd nog niet gekocht)?

....@Stijn: oeps mea culpa, klopt helemaal. Ze doen mee op Fanfare van Wilson. Het was vooral dat ik na meerdere malen het album van Gripka gedraaid te hebben daarna dit album op de spelert legde en mij vooral opviel hoe helder het klonk i.t.t. de wat mottige geluid van Gripka, terwijl dit album toch al weer bijna 40 jaren klokt.

Kun je nog vergelijken met die oude versie of hij beter klinkt?
En zou je me de barcode van die Rhino even kunnen laten weten, kan ik nl. op zoek naar die versie.

Ik heb de cd er even bijgepakt. Hoewel het eenzelfde soort van logootje heeft, is niet Rhino maar Acrobat de platenmaatschappij, als ik goed kijk.

In dat logo staat dus geen Rhino maar Fabulous
De barcode is 824046026929

Deze is recent als dubbel cd uitgebracht met als tweede cd een live concert uit 1974. Iemand al gehoord en zo ja loont dit een tweede aanschaf?

Deze nummer 46 in de jaarlijst 1975 van Oor is best een fijn album. Destijds is dit allemaal wat langs me heen gegaan. Maar je bent nooit te oud om hier alsnog van te genieten.En dat doe ik. Dit is een mooi album met een paar sterke songs.
De opener vind ik eigenlijk wat tegenvallen, maar het daarop volgende Mama Lion valt al beter in de smaak.
Bittersweet doet zijn naam eer aan, bitterzoet maar wel mooi.
Take the Money And Run met een prachtige vioolsolo er in, gevolgd door Naked In the Rain, een schoolvoorbeeld van een CN(SY) nummer.
Vervolgens denk je dat Chicago begint, maar het is Love Work Out. Ook een prachtig nummer.
Low Down Payment, een nummer met veel variatie en (daardoor) bijzondere zanglijnen.
Waarna wederom een typisch CN(SY) nummer (Cowboy Of Dreams)
Homeward Through the Haze vind ik dan weer wat minder, maar gelukkig komt daarna Fieldworker.
Het bekende slot (To the Last Whale: Critical Mass / Wind on the Water) is een geweldig nummer. Mijn favoriet op dit album.
4*

Ongelooflijk, wat is deze plaat goed zeg.
Middenin staan de songs Love Work Out en Low Down Payment met hun lange instrumentale stukken.

Zo hoort muziek te zijn, en dan duren de songs me nog veel te kort.

Ja, hier houd ik nou van. Kans op verhoging, eerst de euforie even laten zakken.

Edit: Ik weet nu trouwens waarom de slidegitaarpartijen (oa Mama Lion, Love Work Out en Low Down Payment) maar ook die viool zo lekker klinken. Die zijn namelijk ingespeeld door David Lindley die ook de platen van Jackson Browne muzikaal zo mooi inkleurde.