Mostly Other People Do the Killing - Blue (2014)
mijn stem
geen stemmen
0
geplaatst: 7 januari 2015, 17:28 uur
Een nieuwe Mostly Other People Do the Killing... en voor de mensen die dachten dat het niet vager kon... ja dat kan wel!
Een korte historie, Mostly Other People Do The Killing is een band vol zeer getalenteerde musici die in hun muziek een deconstructie geven van meerdere generaties jazz, her en der zeer geslaagd, op andere punten (hun 2013-platen) nogal teleurstellend. Vaak was het door de nadruk op de ideeen muzikaal weinig interessant meer
Maar het kan dus erger, bij deze presenteren ze een noot-voor-noot reconstructie van Davis' Kind of Blue. Dus geen eigen interpretaties van de stukken, nee, een poging een zo exact mogelijke kopie te maken. Op internet zijn al wel reacties te vinden van bandleden waarin ze allerlei filosofische vragen opwerpen als reden voor dit album om relevant te zijn (is dit jazz?). En waar deze vragen wellicht interessant zijn geeft dit in mijn ogen geen bestaansreden aan dit album. Als ik me dat soort dingen af wil vragen lees ik wel een boek.
Waar conceptuele stukken als Cage's 4.33 muzikaal enige potentie hadden op het moment dat je het je liet fascineren zie ik dat soort potentie hier niet. Een interessant project, maar om het op cd uit te brengen is mij een brug te ver. (En maar lachen om de mensen die het nog daadwerkelijk kopen ook).
Ik geloof dat wat ik er hier over heb gezegd interessanter is dan het daadwerkelijke luisteren van de cd... dus aan mijn lezers... geen dank!
Een korte historie, Mostly Other People Do The Killing is een band vol zeer getalenteerde musici die in hun muziek een deconstructie geven van meerdere generaties jazz, her en der zeer geslaagd, op andere punten (hun 2013-platen) nogal teleurstellend. Vaak was het door de nadruk op de ideeen muzikaal weinig interessant meer
Maar het kan dus erger, bij deze presenteren ze een noot-voor-noot reconstructie van Davis' Kind of Blue. Dus geen eigen interpretaties van de stukken, nee, een poging een zo exact mogelijke kopie te maken. Op internet zijn al wel reacties te vinden van bandleden waarin ze allerlei filosofische vragen opwerpen als reden voor dit album om relevant te zijn (is dit jazz?). En waar deze vragen wellicht interessant zijn geeft dit in mijn ogen geen bestaansreden aan dit album. Als ik me dat soort dingen af wil vragen lees ik wel een boek.
Waar conceptuele stukken als Cage's 4.33 muzikaal enige potentie hadden op het moment dat je het je liet fascineren zie ik dat soort potentie hier niet. Een interessant project, maar om het op cd uit te brengen is mij een brug te ver. (En maar lachen om de mensen die het nog daadwerkelijk kopen ook).
Ik geloof dat wat ik er hier over heb gezegd interessanter is dan het daadwerkelijke luisteren van de cd... dus aan mijn lezers... geen dank!
0
geplaatst: 7 januari 2015, 17:36 uur
Die vijf titels komen mij bekend over, een blauwe hoes is wel verwarrend, waar heb ik dit eerder gelezen.The Scientist heeft mij wel heel nieuwsgierig gemaakt
0
geplaatst: 7 januari 2015, 17:59 uur
0
geplaatst: 2 juni 2018, 20:52 uur
Haha, zeer gewaagd concept inderdaad. Leuke oefening voor de muzikanten maar waarom dit inderdaad op plaat moest uitgebracht worden...? Ze moeten er wel hard aan gewerkt hebben! Lijkt me niet evident. Je moet er als muzikant ook wel veel uit leren denkik om écht te focussen op geluidsimitatie. Als kunstwerk is het dus wel zeer geslaagd, maar muzikaal is het natuurlijk een zuivere (of toch quasi) kopie. Grappig om te horen dat de solos van Coltrane toch het moeilijkste te evenaren zijn. Bij Miles & Adderley zitten ze wel héél dicht bij de realiteit. Misschien zuiver daarom al gewoon een bestaansreden: there can only be one Trane!
* denotes required fields.
* denotes required fields.