Marc Almond - The Velvet Trail (2015)

Een nieuwe Marc Almond! Alweer zou je kunnen zeggen want in 2014 kregen we maar liefst 3 albums voor onze kiezen.
Wat toen het meest opviel was de lange EP met eigen nummers, want dat zou hij nooit meer doen (de andere twee albums waren andersoortige projecten en daar konden we wel op rekenen).
En zie daar: er komt toch een nieuw volwaardig album met eigen nummers. De echte opvolger van het meesterlijke Varieté zeg maar.

Marc zelf legt op zijn website uit hoe dat zo gekomen is. Maakt mij niet uit. Ik ben er blij mee en kijk er naar uit. Nu nog richting Nederland voor optredens Marc!

Single Scar vind ik al hemeltergend mooi (en nee, ik vind niet alles van de man goed, zie ook de beoordeling voor zijn laatste album).

Ja als ie komt ga ik..

Dan word ik gek hahaha. Maar na Paradiso een aantal jaar geleden volgde Leeuwaarden, en daar zei hij 'nobody wanted me'. Het zegt genoeg, maar ik blijf hoop houden na de mededeling dat er een tour ook in Europa aan zit te komen (de Uk heeft er al weer een hoop te pakken). Hij is de jongste niet meer (57).

Ja jammer dat niemand m wil..zo heb je n boel goede artiesten die NL bijna nooit of nooit aan doen..vond n wonder dat Richard Hawley kwam..meteen toegehapt. 57 best oud ja maar hij schijnt live nog goed te zijn die vieze ouwe sex dwarf

Van mij mag ie n trilogy doen zoals the cure bv.

The Stars We Are
Mother Fist..
Tenement Symphony

Integraal

Heerlijk

Kom maar op!

Oeh daar zou ik niet vies van zijn nee.


Hij is live echt te gek.

..laat maar komen dan..vorige keer heb ik m gemist en daarvoor kende ik m nog nauwelijks..

En de samples beloven al veel goeds!

The Velvet Trail: Marc Almond: Amazon.co.uk: MP3 Downloads

Wie de single Scar in z'n geheel wil horen (op deze site blijft dat altijd een beetje een loze kreet helaas)...... maar ik doe het toch

Marc Almond Scar - YouTube

Zojuist beluisterd, prima single hoor.

En hier het duet met Beth Ditto: Marc Almond When The Comet Comes - YouTube

De single Life In My Own Way heeft een video gekregen: mooi nummer weer. Dit zou wel eens een erg sterk album kunnen gaan worden!

Artiesten moet je nooit op hun woord geloven. Toen Marc Almond na zijn album Varieté uit 2010 aankondigde dat het zijn laatste album met eigen materiaal zou worden was dat wel even slikken voor mij als longtime fan. Almond die ik al sinds midden jaren '80 volg en die me nooit maar dan ook nooit heeft teleurgesteld (natuurlijk had ie z'n mindere albums). Waar de andere grote helden als Prince of Pumpkins het eigenlijk op een gegeven moment lieten afweten daar was ik voor Almond altijd wel in de mood. En nu geen eigen werk meer?

Was dat wel zo erg dan? Hij is zo veelzijdig en heeft genoeg mooi werk afgeleverd waar hij zelf niet verantwoordelijk voor was. Alleen al na Varieté verscheen er genoeg moois en vooral afwisselend werk: zijn schitterende album met Michael Cashmore in 2011 bijvoorbeeld, of vorig jaar nog The Tyburn Tree. En toch..... er zat een soort afscheid in die woorden indertijd.

Gelukkig was daar producer Chris Braide (bekend van o.a. Lana Del Rey, Paloma Faith, David Guetta, Beyoncé en Britney Spears) die vond dat Almond er gewoon aan moest geloven. Bovendien waren er vorig jaar al voortekenen in de singles en EP's die uiteindelijk als The Dancing Marquis bij elkaar kwamen. Ook hier was al eigen werk te horen.

En nu is daar dan The Velvet Trail, een album verdeeld in 3 stukken, telkens voorafgegaan door een instrumentaal stuk. Qua idee doet het denken aan Tenement Symphony. De uitwerking is anders. We horen een Almond in bloedvorm. De zanger die er om bekend staat er nogal eens tegenaan te zingen klinkt op dit album zo zuiver als wat en zingt krachtig en beheerst. Zijn ongeluk eind 2004 of het ouder worden hebben blijkbaar geen enkel effect op z'n zang, integendeel, hij gaat steeds beter zingen!

Ook horen we hier de wat luchtiger Almond. Geen cabaret-achtige nummers zoals op Varieté maar meer pop en zijn bekende crooner-ballads zoals het schitterende Scar. Er staat ook een duet op met Beth Ditto, het lekkere popnummer When the Comet Comes.
De synth-pop speelt een grote rol en dan kom ik toch weer uit bij een album als Tenement Symphony, maar ik hoor ook een beetje van The Stars We Are terug.
Toch zijn die vergelijkingen wat gevaarlijk want The Velvet Trail is wel degelijk Marc Almond anno 2015 zonder hip te willen zijn, want hij vaart zijn geheel eigen koers en doet dat goed en vooral herkenbaar.

Waar veel mensen niet veel kunnen met al die projecten van hem de laatste jaren, daar zouden ze met dit popalbum vol melancholie wel weer eens terug kunnen keren. Verwacht hier geen hitsingle op te vinden, maar hoor een degelijk album dat geheel op zichzelf staat in een muziekindustrie waar het een komen en gaan van sterretjes is. Marc Almond trotseerde al die stormen en staat standvastiger dan ooit met beide benen op de grond en dat is te horen op zijn nieuwe werk.
Het liefst hoor ik de 'grillige Marc', de 'vies en voze Marc', maar deze 'melancholische pop-Marc' heb ik ook altijd wel weten te waarderen.

En nu niet meer zeggen dat dit je laatste werk met eigen materiaal is Marc!

De instrumentale tracks komen op de vinyl-versie veel mooier uit omdat ze elke nieuwe plaatkant openen. Op cd valt dat effect een beetje weg.

Mooi album met als enige nadeel dat het allemaal erg keurig is waardoor Varieté voor mij toch een stuk belangrijker is.

Sterk en vitaal album van Marc. Was erg benieuwd naar deze aangezien The Stars We Are nog altijd een zeer terechte plek in mijn top tien bezet, en Varieté bij mij destijds ook als redelijk indrukwekkend binnenkwam.

Dat effect heb ik hier ook wel net wat minder. Na een mooie instrumentale intro zakte de moed mij bijna in de schoenen met het in mijn beleving ietwat corny Bad to Me, daarna kwam het echter al gauw goed met het een stuk betere Zipped Black Leather Jacket met typische Marc Almond lush melodielijn.

Wat ik hier op dit moment uiteindelijk enigszins mis zijn nummers die er echt uitspringen, zoals dat op Varieté voor mij het geval was met onder andere Nijinsky Heart en het prachtige Unlovable. De grootste verrassing zit 'm hier voor mij misschien nog wel in de samenwerking When the Comet Comes waar het stemgeluid van de mij verder onbekende dame erg prettig binnenkomt.

Dat is zo op het eerste gehoor wel een nummertje waarnaar ik nog wel eens terug zou willen keren.

Opmerking mag daarnaast ook wel gemaakt worden over de bij vlagen erg sterke teksten die Marc weer weet af te leveren. Ik hoor hier meer inventieve rijm dan op de laatste Cohen bijvoorbeeld.

Al bij al zeker een goed album vervuld van vitaliteit en sprankelende instrumentatie maar waar Varieté voor mij echt als een redelijk onverwachte knaller kwam heb ik dat hier net wat minder.

Dat wel.

Ik heb dat vrij sterk. Ik waardeer dit album vooral om de constantheid en zijn zang maar het mist scherpe randjes die Varieté veel meer heeft.


Bij mij dus ook en dat soort albums zijn voor mij altijd wat lastiger in te schatten omdat juist enorme hoogtepunten een album helemaal kunnen maken en dan neem ik wat mindere tracks op de koop toe. Op dit album is het allemaal van een hoog niveau maar missen de enorme uitschieters. Het is ook moeilijk kiezen om een favoriete track aan te wijzen.


Beth Ditto zingt in The Gossip. Op de lp versie staat nog een solo versie op kant D.


Ik schaar dit album meer in het rijtje albums als Tenement Symphony, Open All Night en Stranger Things die ook sterk zijn maar minder grillig. Varieté past voor mij tussen albums als Mother Fist en Torment and Toreros.
En dat is het fijne aan Marc Almond vind ik persoonlijk: je kunt er elke keer alle kanten mee op.
Mijn partner zei gisteren dat ie dit een goed album vond. 'Is dit echt Marc Almond? Die vals zingende vent die ik niet goed vind?' Ja, het is 'em echt

Gek genoeg komt dit album op vinyl weer beter bij me binnen dan op cd. Toch die instrumentale tracks die elke kant openen na het omdraaien van de plaat denk ik. Het geluid is ook wat warmer op vinyl (en ik hoor niet bij de liefhebbers die dat standaard roepen bij vinyl, want dat is gewoon niet zo, op dit album toevallig weer wel).

Staat sowieso altijd wel garant voor kwaliteit. Enige album waar ie mij echt kwijt is is Fantastic Star. Varieté mag inderdaad met gemak tot zijn beste werk gerekend worden en deze zou ik ook scharen onder albums als Stranger Things en Open All Night. Al heb ik die laatste ook nog eens geluisterd en die is eigenlijk ook best wel erg sterk vind ik. Apart broeierig sfeertje dat inderdaad wel vrij nachtelijk aandoet. Daarnaast bevat Stranger Things natuurlijk een onvergetelijke knaller als Glorious. Zoiets mis ik hier dus wel redelijk op dit moment.

Dit beschouw ik uiteindelijk maar vooral als een zeer kwalitatief tussen momentje en misschien dat de volgende dan weer een absolute voltreffer gaat zijn. Want hij moet in ieder geval maar vooral lekker doorgaan met eigen materiaal uitbrengen zo nu en dan. Ik blijf volgen want een zwak voor deze artiest heb ik zeker.

Fantastic Star is voor mij (en met mij vele andere fans) ook lange tijd het lelijke eendje geweest maar ik moet toch toegeven dat het de laatste jaren wel bijgetrokken is.

Wat ik me ervan herinner was vooral een te plastic geluid, zo zou ik het omschrijven. Marc kan goed zijn weg vinden in wat electronica maar hier leek de bezieling die me vanaf het begin zo bij deze artiest heeft aangegrepen redelijk te ontbreken.

Echter ben ik wel in voor een eventuele herkansing en dat zou een van deze dagen zomaar eens kunnen gaan plaatsvinden.

Zelf ziet hij het ook niet echt als een geweldig album begreep ik uit diverse interviews.

Weer zo'n prachtig album van Marc Almond.
Net niet zo sterk als het weergaloze Variete, maar toch.
Ik wil echt werk gaan maken van het luisteren naar zijn eerdere voor-Variete werk.
Maar kom tijd tekort, er komt gewoon teveel goede nieuwe muziek uit.
Een luxe-probleem dus

Dan heb je aardig wat werk voor de boeg

Wat een prachtig album, verdient meer aandacht. Weet helaas niet onder welk genre ik dit moet plaatsen maar dat vind ik eigenlijke het fijne ervan.

Maar dat gaat voor zo'n beetje z'n hele discografie op hier op de site helaas.
Voor Varieté kon ik nog wel wat mensen warm laten lopen en ook nog wel voor Marc and the Mambas (Torment and Toreros) en vooruit Mother Fist, maar daar hield het wel op en het liep ook niet over.

Soms is dat helaas nu eenmaal zo

Warm lopen voor Almond is me ook regelmaitg overkomen. Zijn vijf solo albums tussen 1987 en 1991 zijn meer dan de moeite waard. Open all Night was leuk en Varieté anders maar zeker de moeitem waard. Minimaal een 3,5 om het maar eens op MuMe termen te gooien. Stranger Things vond ik dan weer iets minder maar dan nog een kleine voldoende.

Dan dit album, het klinkt allemaal wel lekker maar ook wat gemakkelijk. Een lichtvoetig popalbum? Ja wellicht wel, de grote gebaren zijn wat verdwenen en het "over de top" (geen verwijt) gedeelte ver weg. Natuurlijk zitten er nog wel wat theatrale stukken in (Life in My Own Way bv. maar die komt te kort) maar die zijn in de minderheid. Is dat erg? Op zich niet want Almond heeft door de jaren heen genoeg bewezen ook popnummers naar grote hoogte te kunnen brengen maar nu is het wat wisselvallig het duet When the Comet Comes vind ik echt te matig. Dat zelfde gevoel heb ik een beetje met Bad to Me (die tekst..) Ik mis eigenlijk gewoon wat dramatiek ofzo. Het titelnummer vind ik overiegns weer erg mooi, ook fraai met dat klassieke Finale er achteraan.

Over de stem van Almond kan ik kort zijn. Die is nog perfect en maakt daardoor het album altijd de moeite waard. De plaat klinkt ook erg mooi, goede productie en daarom kom ik op een magere 3,5. Niet slecht natuurlijk maar het kan beter.

Bospop, Weert, UK

As special guest on the Jools Holland Tour
For tickets and further information visit www.joolsholland.com/tourdates.htm

(zie: http://www.marcalmond.co.uk/live/index.html)

Ja, heel jammer. Jools geloof ik wel. Een eigen optreden graag! Leeuwarden en Paradiso daarvoor zijn te lang geleden en ik word erg jaloers als ik al die filmpjes uit de UK op dit moment voorbij zie komen.

Maar ja, zoals hij in Leeuwarden al zei: 'Nobody wants me'
(Leeuwarden was al jaren een grote wens van de organisator aldaar die er volgens mij mee ging stoppen)

Kleine Komedie in Amsterdam is voor hem een perfecte zaal (buiten Paradiso of Melkweg) maar ik geloof er geen snars van dat hij in Nederland niet de zaal vol krijgt.

Krijgt ie ook wel, was de laatste 2 keer ook zo. Maar niemand wil hem blijkbaar boeken.

Vrees dat we pech hebben want zijn huidige kleine tour in de VK is bijna klaar alvorens hij met Jools verder gaat. Hij heeft gezegd dat dit zijn laatste tour was. Hij wil alleen nog maar projecten doen als die met John Harle vorig jaar en Ten Plagues.

Balen: we zullen hem hier dus nooit meer zien optreden met eigen nummers ben ik bang.

14 september in de Melkweg!