Marc Almond - The Velvet Trail (2015)

Artiesten moet je nooit op hun woord geloven. Toen Marc Almond na zijn album Varieté uit 2010 aankondigde dat het zijn laatste album met eigen materiaal zou worden was dat wel even slikken voor mij als longtime fan. Almond die ik al sinds midden jaren '80 volg en die me nooit maar dan ook nooit heeft teleurgesteld (natuurlijk had ie z'n mindere albums). Waar de andere grote helden als Prince of Pumpkins het eigenlijk op een gegeven moment lieten afweten daar was ik voor Almond altijd wel in de mood. En nu geen eigen werk meer?

Was dat wel zo erg dan? Hij is zo veelzijdig en heeft genoeg mooi werk afgeleverd waar hij zelf niet verantwoordelijk voor was. Alleen al na Varieté verscheen er genoeg moois en vooral afwisselend werk: zijn schitterende album met Michael Cashmore in 2011 bijvoorbeeld, of vorig jaar nog The Tyburn Tree. En toch..... er zat een soort afscheid in die woorden indertijd.

Gelukkig was daar producer Chris Braide (bekend van o.a. Lana Del Rey, Paloma Faith, David Guetta, Beyoncé en Britney Spears) die vond dat Almond er gewoon aan moest geloven. Bovendien waren er vorig jaar al voortekenen in de singles en EP's die uiteindelijk als The Dancing Marquis bij elkaar kwamen. Ook hier was al eigen werk te horen.

En nu is daar dan The Velvet Trail, een album verdeeld in 3 stukken, telkens voorafgegaan door een instrumentaal stuk. Qua idee doet het denken aan Tenement Symphony. De uitwerking is anders. We horen een Almond in bloedvorm. De zanger die er om bekend staat er nogal eens tegenaan te zingen klinkt op dit album zo zuiver als wat en zingt krachtig en beheerst. Zijn ongeluk eind 2004 of het ouder worden hebben blijkbaar geen enkel effect op z'n zang, integendeel, hij gaat steeds beter zingen!

Ook horen we hier de wat luchtiger Almond. Geen cabaret-achtige nummers zoals op Varieté maar meer pop en zijn bekende crooner-ballads zoals het schitterende Scar. Er staat ook een duet op met Beth Ditto, het lekkere popnummer When the Comet Comes.
De synth-pop speelt een grote rol en dan kom ik toch weer uit bij een album als Tenement Symphony, maar ik hoor ook een beetje van The Stars We Are terug.
Toch zijn die vergelijkingen wat gevaarlijk want The Velvet Trail is wel degelijk Marc Almond anno 2015 zonder hip te willen zijn, want hij vaart zijn geheel eigen koers en doet dat goed en vooral herkenbaar.

Waar veel mensen niet veel kunnen met al die projecten van hem de laatste jaren, daar zouden ze met dit popalbum vol melancholie wel weer eens terug kunnen keren. Verwacht hier geen hitsingle op te vinden, maar hoor een degelijk album dat geheel op zichzelf staat in een muziekindustrie waar het een komen en gaan van sterretjes is. Marc Almond trotseerde al die stormen en staat standvastiger dan ooit met beide benen op de grond en dat is te horen op zijn nieuwe werk.
Het liefst hoor ik de 'grillige Marc', de 'vies en voze Marc', maar deze 'melancholische pop-Marc' heb ik ook altijd wel weten te waarderen.

En nu niet meer zeggen dat dit je laatste werk met eigen materiaal is Marc!

Warm lopen voor Almond is me ook regelmaitg overkomen. Zijn vijf solo albums tussen 1987 en 1991 zijn meer dan de moeite waard. Open all Night was leuk en Varieté anders maar zeker de moeitem waard. Minimaal een 3,5 om het maar eens op MuMe termen te gooien. Stranger Things vond ik dan weer iets minder maar dan nog een kleine voldoende.

Dan dit album, het klinkt allemaal wel lekker maar ook wat gemakkelijk. Een lichtvoetig popalbum? Ja wellicht wel, de grote gebaren zijn wat verdwenen en het "over de top" (geen verwijt) gedeelte ver weg. Natuurlijk zitten er nog wel wat theatrale stukken in (Life in My Own Way bv. maar die komt te kort) maar die zijn in de minderheid. Is dat erg? Op zich niet want Almond heeft door de jaren heen genoeg bewezen ook popnummers naar grote hoogte te kunnen brengen maar nu is het wat wisselvallig het duet When the Comet Comes vind ik echt te matig. Dat zelfde gevoel heb ik een beetje met Bad to Me (die tekst..) Ik mis eigenlijk gewoon wat dramatiek ofzo. Het titelnummer vind ik overiegns weer erg mooi, ook fraai met dat klassieke Finale er achteraan.

Over de stem van Almond kan ik kort zijn. Die is nog perfect en maakt daardoor het album altijd de moeite waard. De plaat klinkt ook erg mooi, goede productie en daarom kom ik op een magere 3,5. Niet slecht natuurlijk maar het kan beter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marc Almond - The Velvet Trail - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Marc Almond dook aan het begin van de jaren 80 op als zanger van het duo Soft Cell. Samen met Dave Ball maakte hij een synthpop klassieker (Non-Stop Erotic Cabaret uit 1981), waarna het doek vrij snel viel voor het tweetal.

Marc Almond begon vervolgens aan een succesvolle solocarrière, die met name in de jaren 80 een stapeltje uitstekende platen opleverde (Stories Of Johnny uit 1985, Mother Fist And Her Five Daughters uit 1987, The Stars We Are uit 1988 en het met Jacques Brel covers gevulde Jacques uit 1989 schaar ik onder de klassiekers uit de jaren 80).

In de jaren 90 raakte Marc Almond, mede door wat mindere platen, vrijwel volledig uit beeld, waarna een zwaar verkeersongeluk in 2004 hem bijna het leven ontnam.

De afgelopen tien jaar timmert Marc Almond gelukkig weer stevig aan de weg. Dat doet hij met platen waar ik met geen mogelijkheid doorheen kom, maar gelukkig ook met platen die herinneringen oproepen aan zijn beste werk. Stardom Road uit 2007 was zo’n plaat, de vorig jaar verschenen ‘restjesverzamelaar’ The Dancing Marquis was er een en ook het onlangs verschenen The Velvet Trail is een plaat die Marc Almond in een ouderwetse vorm laat horen.

The Velvet Trail opent met een klassiek intro, maar wanneer de violen plaats maken voor synths is de plaat direct het warme bad waarop ik gehoopt had. Marc Almond creëerde in de jaren 80 een uniek eigen geluid en borduurt hier nog altijd op voort. The Velvet Trail is licht theatraal, flirt met synthpop en beats en wordt gedragen door de gloedvolle vocalen van Marc Almond. Het zijn elementen die vrijwel al zijn platen domineren, maar het zijn ook elementen die pas kleur krijgen wanneer ze worden omgeven door goede songs.

Deze goede songs zijn op The Velvet Trail in ruime mate aanwezig. Het zijn vooral toegankelijke songs die in het hokje pop passen; een hokje waarin Marc Almond zich in het verleden ook al meer dan eens als een vis in het water voelde.

The Velvet Trail werd geproduceerd door producer Chris Braide, die tot dusver vooral werkte met popdiva’s als Britney Spears, Beyoncé en Lana Del Rey en DJ’s als David Guetta en Afrojack. Het is een opvallende keuze, maar het is een keuze die verrassend goed uitpakt. Chris Braide heeft The Velvet Trail voorzien van een warm organisch geluid met wat voorzichtige elektronische impulsen. Het is een geluid waarin Marc Almond volop kan schitteren met zijn nog altijd bijzonder mooi klinkende stem.

The Velvet Trail klinkt eigentijds, maar raakt gelukkig ook nog altijd aan het werk dat Marc Almond in de jaren 80 uitbracht en is bovendien niet bang voor de van de Brit bekende uitstapjes richting jaren 30 cabaret.

De hoogtijdagen van Marc Almond liggen inmiddels een tijdje achter ons, maar met The Velvet Trail is de Brit terug op de hoogste trede. Zomaar één van de betere platen van Marc Almond; dat had ik persoonlijk niet meer verwacht, maar ik ben er wel heel blij mee. Erwin Zijleman