Ryley Walker - Primrose Green (2015)

Hard op weg om op #1 te komen in mijn eindejaarslijst.

Poeh, dat gaat nog lastig voor mij worden aan het eind van het jaar. Dit is toch echt wel een prachtig folkalbum. Erg gedreven en uptempo. Naast folk, hoor ik ook wat invloeden van psychedelische muziek. Het album voelt daarmee aan als een soort vergeten album uit de 70's. Als het ware een bastaardkindje van de Gratefull Dead die toevallig eens de studio deelden met Nick Drake op een zonnige middag.

Voor de liefhebbers, hij treedt donderdag einde van de middag gratis op bij Plaatboef Rotterdam.

Live in Utrecht:

Ryley Walker Primrose Green @ Ekko

Ryley Walker Summer Dress @ Ekko

Wat een geweldig mooi album, heel en heel erg ondergewaardeerd! Deze staat zeker bij de eerste 3.

Een plaat die ik bijna over het hoofd zag, maar (zoals elk jaar) de Mojo top 50 van 2015 bracht me gelukkig toch bij een aantal 'vergeten platen'......dus ook Ryley Walker. Wat ben ik daar blij om zeg; Nick Drake, Tim Buckley zijn inderdaad namen die qua referentie naar boven komen drijven; in ieder geval erg jaren 70, deze jazzy folk. Zijn gitaarwerk klinkt subliem en kan me voorstellen dat dit live pas écht tot leven komt. Genoeg ruimte voor improvisatie door de lang uitgerekte instrumentele stukken.
Binnenkort ook zijn vorige plaat maar eens wat aandacht geven...die heb ik dus wél over het hoofd gezien.

Net of ik The Pentangle ten tijde van Bert Jansch en John Renbourn hoor met in de verte af en toe een riedeltje van wijlen Ray Manzarek. Overtuigend in onze tijd losser stijlvast gedaan.

Ik vind het maar een doodgewoon album zonder uitschieters , er zijn er betere in dit genre ....

Zoals Bill Mackay en Ryley Walker samen?

Nogal een gehypt album. Tjonge, om dit met Pentangle te vergelijken gaat mij wel een beetje ver.
Mijn voornaamste bezwaar is overigens de weinig aansprekende stem van Ryley Walker. Bovendien vind ik de composities tamelijk flets. Wél is het in instrumentaal opzicht zeer boeiend, Walker is een uitstekend gitarist, en het is allemaal prachtig opgenomen. Heb het album pas een week in huis, maar blijf helaas tot op heden steken op 3,5 *.

Gehypet zoals heartofsoul zegt weet ik niet, maar toch zeker wel een goede plaat die Ryley Walker hier aflevert.

Ik snap dat er vergelijkingen worden gemaakt met andere artiesten. Ik hoor zelf de arrangementjes van het debuut van Nick Drake bij vlagen terug in de nummers, maar op andere momenten zijn de composities ook weer heel erg onsamenhangend. Tel daar bij op dat Ryley Walker niet het niveau tekstenschrijver is als Nick Drake en je hebt een goede plaat, maar niet één waar nog lang over nagesproken gaat worden. Ik verwacht echter nog wel wat van deze jonge artiest. Eerst maar eens zien hoe hij het er tijdens Best Kept Secret vanaf gaat brengen.

3,5*

Luister al meer dan 40 jaar naar Nick Drake, die hoor ik er eerlijk gezegd niet zo in terug, net zo min als Pentangle, wel John Martyn en Tim Buckley.

Met John Martyn en Tim Buckley is er inderdaad een zekere klank- en sfeerverwantschap, maar dan meer aan de oppervlakte. Verder is het natuurlijk gewoon een kwestie van smaak en beleving.
Bedoelde overigens hypen niet negatief. Vanaf het begin (al voor de release) was er veel belangstelling voor dit album, vooral in de Engelse bladen, en objectief gezien niet geheel ten onrechte.
Maar mijn hierboven geventileerde bezwaren blijven. Hoor overigens ook geen gelijkenis met Pentangle, maar sommige andere luisteraars misschien wel.

Als ik ergens gelijkenissen met Nick Drake zou horen was ik allang afgehaakt. Ik vind Drake aardig, maar verre van geniaal. Ryley Walker is in ieder geval nu al verder. Hij zingt beter, speelt beter gitaar en heeft dus veel meer mogelijkheden. Ik vond dit album aanvankelijk niet super, maar na het optreden op Take Root snapte ik pas wat een groots artiest deze man is. Wat hij en zijn band op een podium neerzetten is echt geweldig. Daarna ontdekte ik ook steeds meer de schoonheid en de kwaliteit van dit album. Het bezoek aan Take Root heeft dit album een volle ster extra opgeleverd.

Al meer dan 40 jaar. Daar kan ik niet aan tippen voorlopig

Ik vind de stem van Nick Drake vele malen aangenamer Hendrik68. De rust, het hese, ik vind het heerlijk om naar te luisteren.

Hoe Ryley Walker live is ga ik in juni meemaken. Ik zal hem nooit kunnen vergelijken met Nick Drake live, maar ik denk dat niemand dat op deze site kan.

Nick Drake schreef fantastische liedjes, maar was ook een geweldig gitarist met een geweldige techniek. Hij toonde het niet zo als Walker, in de beperking toont zich de meester. Zelden moest een track twee keer opgenomen worden. Ryley Walker is zeker getalenteerd, maar om hem nu al te vergelijken met Nick Drake is mij iets te gortig. Die zit toch wel een divisie of twee hoger. En jammer, dat ook ik Drake nooit live gezien heb, Maartenn. Pink Moon heb ik vlak voor zijn dood gekocht, het was mijn eerste kennismaking met zijn muziek.

Hij heeft zeker nog niet de statuur van Nick Drake, laat daar geen misverstand over bestaan Lura. Ik bedoel enkel dat ik in de arrangementen bij vlagen wat terug hoor van Nick Drake zijn muziek. Meer niet hoor

Laten we daarnaast ook wel zijn: bij Nick Drake was het met zijn schitterende debuut in één keer raak. Dat kan Ryley Walker al niet zeggen.

Hij heeft overigens heel weinig getourd voor wat ik er van terug kan vinden. Dat je hem nooit live hebt gezien is dus op zich niet heel verwonderlijk.

Bedankt voor die link! Wist dat hij heel weinig opgetreden had, maar had niet verwacht zo weinig. Ik geloof trouwens niet dat die lijst volledig is. Ik ga er vanuit dat hij wellicht ook in Frankrijk heeft opgetreden. Na de release van Bryter Layter wilde hij ook gaan optreden met een band, maar de platenmaatschappij wilde dat niet bekostigen.

Ik denk ook niet dat het compleet is, maar destijds werden niet alle concerten zo goed gelogd als nu helaas. De setlists van Ryley Walker zijn wel allemaal compleet (inclusief nummers).

Ach, laten we maar weer on topic gaan: ik ga Ryley Walker in juni aanschouwen op BKS en ben heel erg benieuwd naar zijn voorkomen als live-artiest. Wat mij betreft mag hij dit album integraal spelen!

De hoes doet me wel erg aan His Band and the Street Choir denken.
Vooralsnog pakt de plaat me niet zo als het i.m.o. iets sfeervollere Golden Sings That Have Been Sung (ja, ik ga terug van nieuw naar oud).

Summer Dress is een briljante track.

We zijn ondertussen 5 jaar verder en ik denk dat ik dit nu wel een moderne klassieker mag noemen.

Mijn introductie in de muziek van Ryley Walker. Het american-festival 'Take Root' had hem geboekt, waardoor ik kennis maakte met zijn muziek. Als liefhebber van singersongwriters/rootsrock/americana muziek houd ik er wel van als een artiest iets meer de grenzen opzoekt.

Voor mij gebeurt dat op dit album. Ryley Walker vermengt jazz-invloeden in de americanmuziek. Dat geeft een soms experimentele effect, een structuur binnen een nummer die aanvoelt alsof het alle kanten opgaat. Ik ben niet grootste fan van jazz, heb liever de structuur van blues en bluesrock, doch ik merk dat ik Ryley Walker zijn aanpak weet te waarderen. Hij beperkt zich niet tot het standaard, doch durft de grens op te zoeken.

Primrose Green is een bijna klassiek rootsrock opener. De twee opvolgende nummers Summer Dress en Same Minds hebben de sterke jazz invloed. Qua zang niet het allersterkste, iets te veel aan kreten en licht geschreeuw in de nummers verwerkt. Wanneer Ryley beheerst en ingetogen speelt, dan komt hij ineens erg goed tot zijn recht, getuige On the Banks of the Old Kishwaukee. In eerste instantie deed dit rustige nummer mij niet zoveel, gaandeweg alleen maar gaan waarderen. Het pittige uptempo en best rockende Sweet Satisfaction heeft de nodige kracht. En ondanks de nodige 'ai ai ai ai' in het nummer, weet ik het goed te pruimen.

Een prima album waarin soms de grenzen worden opgezocht. Dat mag vaker gebeuren.

Dit album heeft alles in zich om als pastiche bestempeld te worden, maar Ryler Walker weet het voor elkaar te krijgen om de geijkte folk-klassiekers (van Tim Buckley bv.) naar de huidige tijd te tillen en er een moderne, frisse klank aan toe te voegen. Het is nu perfect weer voor dit album, gaat dat horen!