Death Cab for Cutie - Kintsugi (2015)

Laat ik maar meteen mijn gal spuwen, dan hebben we dat maar gehad: Qua zang vind ik dit album erg vlak. De zanger heeft weinig variatie in zijn stem, om nog maar te zwijgen van emotie. Daarnaast vind ik de songteksten nogal wisselvallig. Prachtige tekstuele vondsten (zoals in Hold No Guns) worden afgewisseld met simplistische rijmelarijtjes (El Dorado). Het is de muziek die dat album boeiend moet maken en dat lukt bij vlagen.

Over die muziek gesproken: daarmee wordt gelukkig het nodige gecompenseerd. De composities van No Room in Frame en Black Sun zijn ijzersterk en steken duidelijk boven de rest van het album uit. Dit tweeluik is een fantastische manier om dit album mee te openen. De gitaaruitbarsting in Black Sun is heerlijk, ondanks dat het een beetje ongepast voelt op een verder vrij kalm indiealbum. Het vervolg met The Ghosts of Beverly Drive is prima – al merk je wel dat er een stapje teruggedaan moet worden na de twee paradepaardjes – maar het zoetsappige Little Wanderer had voor mij net zo goed weggelaten mogen worden.

Het aanstekelijke Everything's a Ceiling en (hoera, eindelijk weer een song met pit!) Good Help schudden mij weer even wakker als mijn aandacht na You've Haunted Me All My Life en Hold No Guns (mooie tekst, maar doodsaai) even helemaal weg is. Ook Ingénue is zeker de moeite waard en is vooral compositioneel, maar ook tekstueel weer wat interessanter. Het contrast met El Dorado is pijnlijk groot. Slotnummer Binary Sea klinkt zoals slotnummers vaak klinken: Sfeervol en rustig. Saai wordt het gelukkig niet.

Kintsugi is een fijn album geworden met een aantal mooie hoogtepunten, maar helaas ook met de nodige dode punten waar ik mezelf overheen moet slepen. Als compleet album vind ik Kintsugi simpelweg niet boeiend genoeg, maar ik vraag me af of dit aan dit specifieke album ligt. Misschien is de indie van Death Cab for Cutie gewoon niet voor mij weggelegd.

Veel zieltjes zal Death Cab er niet mee winnen. Echt groot zal de band (hier) niet worden. Het is een album voor de fans. Ik snap dat je als niet-fan na 1 of 2 keer luisteren denkt: mwah, next. Zou ik misschien ook doen, al overtuigden de eerste vier nummers wel meteen. Daarna zakte het in, vond ik. Intussen vind ik het een topalbum. Melodieus, melancholisch, zoals ik de band graag hoor. En, voorzichtig, nieuwe wegen verkennend: Good Help (Is So Hard to Find), Ingénue.

De recensies vallen niet echt mee. Veel zessen en zevens. Veel overeenkomsten (vlakjes, weinig ambitieus, emo en - tot vervelens toe, maar er is natuurlijk ook geen ontkomen aan - uitleggen dat Kintsugi ook voor de band anno 2015 een heel toepasselijke titel is), maar ook veel verschillen: wat de één een slecht nummer vindt, vindt de ander juist goed.

Mooie productie die doet denken aan Trans, maar alles is wel redelijk tam. Little Wanderer is hier momenteel favoriet en over de gehele linie vindt ik hem beter dan Codes and Keys.

Vind El Dorado juist wel goed

Mooi album, "lichte zwaarmoedigheid" was wat meermaals bij me opkwam bij de eerste luisterbeurt, en dat beviel me wel.

Nu al de derde keer na elkaar deze cd opgezet terwijl ik Bonita Avenue aan het lezen ben. Ondanks dit prachtboek dat alsmaar spannender wordt, begin ik meer en meer op te kijken om mijn aandacht volledig aan de muziek te wijden. De eerste 4 nummers zijn gewoon heerlijk. Had eerst het gevoel dat er hier of daar wel een stinkertje op deze cd staat maar denk dat een paar extra luisterbeurten uiteindelijk alle nummers naar een hoger niveau zullen tillen. Ik denk dat de zwakke beoordelingen van professionele recensenten gewoon te wijten zijn aan te weinig luisterbeurten. Zouden zij nog tijd hebben/nemen om een plaat genoeg kansen te geven...?

Waarom zou de band nog groter willen worden dan ze al zijn?

O, van mij hoeft het niet. Ik vind het prima zo en Ben Gibbard cum suis misschien ook wel. Ik stel alleen vast dat Death Cab bij het grote publiek niet bekend is en dit album zal dat niet veranderen. Soul Meets Body had ze naar het mainstream-publiek kunnen brengen, zoals Losing My Religion de doorbraak voor REM was. Dat gebeurde niet. En nu staat er helemaal geen hitgevoelig liedje op.

En, aan de andere kant, de 'serieuze' muziekpers is over het algemeen niet zo positief over Kintsugi. Ook daar groeit de band niet. Volgens mij nam de Volkskrant niet eens de moeite om het te recenseren.

Het blijft een beetje een band in de marge. Ik gun ze een grotere status, omdat ze die volgens mij verdienen.

Et voila, 4.5!
Een ware groeiplaat met mss als enig minder (maar zeker niet echt slecht) nummer El Dorado.

Gezien op BKS. Nummers als The Ghosts of Beverly Drive en Little Wanderer komen live verrassend goed uit de verf.

Het was anders behoorlijk afgeladen op BKS. Ik heb het alleen bij Typhoon drukker gezien. 3voor12 was lovend over het optreden en ik vond het ook zeer sterk. Misschien hebben ze nu veel zieltjes gewonnen.

Ow, wat waren deze mannen ijzersterk op BKS! Ook ik vond hun optreden het beste in dit weekend. Nu toch hun nieuwste album aan het luisteren, had mij dit eigenlijk niet voorgenomen

Beter dan de vorige 2 platen. Black Sun is uiteraard het prijsnummer, maar Little Wanderer doet er weinig voor onder. Nummers als You've Haunted Me All My Life en El Dorado zijn ook gaan groeien en horen ook tot de beste van dit album. Top-10 materiaal van dit jaar? Zou zomaar kunnen.

Ach ik volg ze al jaren, vergeet het optreden op Roskilde nooit weer, en ook dit is weer een mooie groeier, en dat zijn de beste.
Kan me geen reet schelen dat de recensies minder zijn, en dat ze in de marge blijven, zie ze toch liever in een een kleine zaal of tent dan op een groot podium.
Ben er in Utrecht bij en heb er weer zin in.

Ben het hier volledig mee eens. Bijna elk nummer is raak, als je maar genoeg tijd neemt om ze te luisteren. Al snel na de release gooide iedereen met 'saai' maar dat is dit album toch echt niet.

Thx Maarten!
Zag ze net in de AB en dat was ook allesbehalve saai...!
Bij het buitenkomen vroeg een een gast van ongeveer jouw leeftijd me "hoe graaf was dees jong?"
Ja, geweldig..
En dan vroeg hij mijn leeftijd... Neig dat gij dit graag hoort op uw 50ste..
Auwww

Death Cab for Cutie.

Een mooi en ambitieus album. Het doet echter precies wat ik niet meer had verwacht na 6 nummers... Instorten als een kaartenhuis. Nummers als het Black Sun en Little Wanderer, werkelijk waar prachtige schetsen zijn het. Helaas vult Death Cab het canvas maar voor de helft, want na nummer 6 is het niveau zoveel minder. Hold No Gun steekt er nog wat bovenuit maar heel spannend wordt het nergens meer. Helaas, want vooral Black Sun is iets waarop zeker verder geborduurd had kunnen worden. Als dit op vinyl te koop is dan is kant A bijzonder mooi.

Een pareltje dat ik nog niet kende. Elke luisterbeurt blijft dit schijfje groeien. En inderdaad, naar het einde toe wordt het een kabbelend beekje. Maar de eerste 8 nummers zijn intens mooi.
Cheers!

Deze tekst zette me aan het denken, en ik heb geconcludeerd: dat het nergens op slaat.

Nochtans was dit een meezinger toen ik ze live zag op een festival deze zomer. Ze werden aangekondigd als: the biggest alternative band of the North West. Maar toen ik dit gelikte gezelschap zag met hun klinisch-schone muziek en smetteloze zwarte overhemden vroeg ik me toch af: een alternatief voor wat? Voor stilte?

Toch is er tussen het brave gekabbel altijd wel iets aan ongeveinsde schoonheid te ontdekken, wanneer de aspiratie van te slimme lyrics of te tranentrekkende ballads naar de achtergrond verdwijnt en het liedje (zoals bij Crooked Teeth) of instrumentaal meesterschap (I Will Possess Your Heart) centraal staan, maar het is naarmate het oeuvre van deze band groeit harder en ondankbaarder om naar dat soort momenten te zoeken.