Death Cab for Cutie - Kintsugi (2015)

Laat ik maar meteen mijn gal spuwen, dan hebben we dat maar gehad: Qua zang vind ik dit album erg vlak. De zanger heeft weinig variatie in zijn stem, om nog maar te zwijgen van emotie. Daarnaast vind ik de songteksten nogal wisselvallig. Prachtige tekstuele vondsten (zoals in Hold No Guns) worden afgewisseld met simplistische rijmelarijtjes (El Dorado). Het is de muziek die dat album boeiend moet maken en dat lukt bij vlagen.

Over die muziek gesproken: daarmee wordt gelukkig het nodige gecompenseerd. De composities van No Room in Frame en Black Sun zijn ijzersterk en steken duidelijk boven de rest van het album uit. Dit tweeluik is een fantastische manier om dit album mee te openen. De gitaaruitbarsting in Black Sun is heerlijk, ondanks dat het een beetje ongepast voelt op een verder vrij kalm indiealbum. Het vervolg met The Ghosts of Beverly Drive is prima – al merk je wel dat er een stapje teruggedaan moet worden na de twee paradepaardjes – maar het zoetsappige Little Wanderer had voor mij net zo goed weggelaten mogen worden.

Het aanstekelijke Everything's a Ceiling en (hoera, eindelijk weer een song met pit!) Good Help schudden mij weer even wakker als mijn aandacht na You've Haunted Me All My Life en Hold No Guns (mooie tekst, maar doodsaai) even helemaal weg is. Ook Ingénue is zeker de moeite waard en is vooral compositioneel, maar ook tekstueel weer wat interessanter. Het contrast met El Dorado is pijnlijk groot. Slotnummer Binary Sea klinkt zoals slotnummers vaak klinken: Sfeervol en rustig. Saai wordt het gelukkig niet.

Kintsugi is een fijn album geworden met een aantal mooie hoogtepunten, maar helaas ook met de nodige dode punten waar ik mezelf overheen moet slepen. Als compleet album vind ik Kintsugi simpelweg niet boeiend genoeg, maar ik vraag me af of dit aan dit specifieke album ligt. Misschien is de indie van Death Cab for Cutie gewoon niet voor mij weggelegd.