Steve Hackett - Wolflight (2015)

Mooi dat je dit kan waarderen. Hackett is een veelzijdige gitarist. Van de band Genesis tot solowerk, projectwerk, klassiek (wat ik zelf het mooiste vind).

Om ergens te beginnen met Genesis waar Hackett verschijnt, het onvolprezen album Nursery Crime - 1971. Voor zijn solowerk (om mee te beginnen want de man heeft nogal wat werk gemaakt): Voyage of the Acolyte - 1975.

En dan heb je, m.i., een goede start in het betere Britse Progwerk !

Geniet er van (hoop ik !).

Meneer schijnt al een tijdje te zitten wachten tot ik hier op reageer. Dus om hem een plezier te doen, dan toch maar even: Beste Neil Peart, ik zou niet eens meer weten welke score ik misschien ooit aan Voyage heb toegekend. Vind ik ook niet zo belangrijk eerlijk gezegd. Ik heb zoveel albums bijvoorbeeld dezelfde score gegeven. Vind ik ze dan ook allemaal precies even goed. Nee, natuurlijk niet. En het hangt ook nog af van mijn stemming, moment en wat mij op welk moment muzikaal of tekstueel raakt. Ik ben nu weer aan het grasduinen in Steve's oeuvre en merk weer hoe heerlijk ik zijn debuutplaat nu vind. Enige waar ik soms moeite had om doorheen te luisteren, was de opnamekwaliteit. Ik heb vooral enorm respect voor de muzikant, componist en artiest Steve Hackett. En ik vind het indrukwekkend wat hij nu weer heeft gemaakt. Net als ik zijn debuut indrukwekkend vond.

Klasse reactie meesterdch

Op zich geen slecht album maar ik had er meer van verwacht. De 5.1 dts is ronduit teleurstellend. Ik zit steeds te luisteren wat nu de surround is als ik de blu-ray met 5.1 dts opzet en ik kan het nauwelijks horen.

Daar kan ik me geheel bij aansluiten. Die kan mn ex in haar zak steken. Die van Hackett zelf waarschijnlijk ook.

Ik snap geen ene donder van de hoge waarderingen hier op Mume. het is erg pijnlijk als een artiest probeert om heel sfeervol te zijn, maar daar totaal niet in slaagt. Saaie en bloedeloze muziek. Ja, hij is een sterke gitaarspeler, maar als de composities zo zwak zijn dan voegt het gitaarspel, hoe goed ook, niks toe. Dat Hackett niet kan zingen, wisten we al langer. Wat een smet vormt zijn zang hier, zeg. Niet om aan te horen.

ik zou dit album nogmaals draaien vooral het titelnummer en dan terugkomen

Dacht bijna ff een songfestivalcommentaar te lezen. En voor de rest blijft het gewoon een kwestie van smaak. Hackett maakt nou eenmaal geen music for the millions. Het blijft een eigenzinnig muzikant van zeldzame klasse waarbij vaak meerdere luisterbeurten nodig zijn om tot de laagjes c.q. kern door te dringen.

exact zeker met die laatste zin ben ik het 100% eens

In het herkennen der dingen, is Steve Hackett er met Wolflight redelijk in geslaagd om een nieuw "oud Genesis" geluid te reproduceren. Niet alles is even fraai maar het is toch behoorlijk frappant.

Het is ook niet iets, dat hij veelvuldig heeft nagestreefd. In het begin van zijn carrière en dan natuurlijk vanaf zijn opnieuw uitbrengen van het Genesis oeuvre vanaf 1971-1977.

Met het "herkennen der dingen" bedoel ik bijvoorbeeld het instrumentale Earthshine. Het nummer zou zo op A trick of the Tail of Wind & Wuthering hebben kunnen staan maar feitelijk is het natuurlijk een rechtstreeks vervolg op.

Als Hackett nu nog de finesse zou hebben gehad om voor de track daarna (Loving Sea) Phil Collins te vragen voor de vocalen, was het helemaal áf geweest. Dan hadden we voor het eerst sinds 1977 een klassiek stukje nieuw Genesis gehad. Iets wat andere ex-leden juist niet willen nastreven en vandaar dat Collins werkeloos blijft en Hackett zelf maar zingt.

Ik moest uit pure nostalgie bijna een traantje plengen om Earthshine, het is toch bijna gelijk aan de start van Blood on the rooftops.

Daarvan kan toch ook niet worden beweerd dat het saai en bloedeloos is!

Ik ben het er mee eens, dat de vocalen van Hackett niet de beste zijn maar gelukkig wordt er niet al te veel gezongen.
Er zijn meer vlagen "oud Genesis" te herkennen, net zo goed als ook herkenbaar klassiek Hackett. In zijn geval vind ik steviger werk niet per definitie beter.

Het is duidelijk uit welk vaatje er ditmaal wordt getapt. Hackett wil daar nog wel eens in verschillen. Maar de stap van het vernieuwende Beyond the shrouded Horizon heeft hij even laten rusten. Alles op zijn tijd. Misschien was hij nog teveel onder de indruk van alle waardering rond Genesis Revisted II.

Een fraai album van deze ouwe rot. Hoogtepunten zijn naar mijn mening het titelnummer en The Wheel's Turning. Over die laatste gesproken: de eerste keer dat ik het refrein hoorde (As the wheel's turning, a film starts to play...) had ik even het gevoel dat dit speciaal voor een tv-commercial was gemaakt om goedkoop te scoren. "Nu in de winkel: het nieuwe album van Steve Hackett"... en dan maakt de strijkerspassage op 2:25 het af. Op zo'n manier kan ik me voorstellen dat je het album saai en bloedeloos vindt. Maar het vervolg van dat nummer klinkt toch ontzettend swingend en zeker niet uitgeblust. Wat mij betreft kan Hackett nog wel een paar jaar door.

Genoten van Steve Hackett in de Boerderij. Voor de pauze uiteraard nummers van zijn laatste album, maar ook van voyage , specttral mornings, please don't touch en cured. Na de pauze top(!) Genesis nummers. Wat een gigant!!

Oh, wat een mooie gedachte. Inderdaad zonde dat dit niet is gebuerd, want het tweeluikt Earthshine/Loving Sea is wel erg fraai en ademt die Wind & Wuthering-sfeer uit.

Maar ondanks dat is dit een erg fraai album geworden hoor. Beetje mix tussen Genesis, solowerk van Hackett en bijvoorbeeld dingen die Arjen Lucassen doet.

Mooi album hoor, zeer fijne beetje sinistere sfeer. Een beetje de zelfde sfeer als op DarkTown, dat vind ik ook een mooi interessant album.

Love Song to a Vampire is mijn favoriet

Het is zeker een goed album.
Ik draai het ook graag, alleen minder vaak dan zou willen. Deze cd verdient beter, wat dat betreft.

Nieuwe albums hebben altijd last van het verleden van waaruit ook albums (in grote aantallen) nogmaals afgespeeld willen worden. Dat houdt automatisch minder tijd voor nieuwe in.

Dat is dan altijd schipperen. Toen je vroeger 10 albums had, waaronder Voyage of the Acolyte, had je het een stuk gemakkelijker..

Eigenlijk deze gekocht tijdens de show in Zoetermeer omdat deze gesigneerd was. Had eigenlijk de Night duren willen kopen). In de spirit van een fantastische avond de cd beluisterd en het bevalt goed. De kritiek over zijn wat vlakke stem begrijp ik wel. Dat is echt een minpunt maar muzikaal gezien is het ronduit zeer boeiend om naar te luisteren. Het doet ook wat denken aan de laatste van Robert Plant die ook geen grenzen kent en alle kanten opgaat. Bij Hackett ligt de aandacht dan vooral op zijn spel die werkelijk niets heeft ingeboet sinds zijn vroege periode. Dat liet hij dit afgelopen Paasweekend ook nog eens op het podium in Zoetermeer zien. Heerlijke cd.

Pottedikkie. Het vraagt wat luisterbeurten maar dan heb je ook wat. Ik ga hem verhogen naar 4,5. Dit is in het genre symfonische rock een ijzersterk album. Heerlijke complexe partijen die je in filmische sfeer doen belanden. En wat een gitaarspel. Hulde aan Hackett.

Wat een lekker album is dit. Wat heavier misschien dan anders, maar dat doet Steve goed. Het resulteert in een mooi en gevarieerd album, maar met de nodige "bite". Goede aanvulling op de collectie.