Roosbeef - Kalf (2015)

Op de luisterpaal te luisteren!

Het debuut van Roosbeef vond ik erg goed.
Dat kinderlijke met die woordgrapjes sprak mij wel aan.
Beetje cabaret muziek in de stijl van Andre Manuel.
En dan vervolgens haar tweede album.
Meer in de stijl van Spinvis, live met muzikanten van niveau die haar begeleiden.
Dat speelse, in elkaar geknutselde is grotendeels verdwenen.
Op Kalf probeert Roos Rebergen nog steeds als dat onbevangen pubermeisje te klinken, maar je hoort er toch duidelijk een volwassen vrouw door heen.
Eigenlijk vind ik dat wel jammer, want ik hoor wel een soort van sensualiteit in haar stem, en ik denk dat ze er rijp voor is, om met dat geluid aan de slag te gaan.
Denk zelf dat het een meerwaarde voor de muziek zal zijn.
Muzikaal ligt het erg in de lijn van haar tweede album.
De Schelde klinkt zelfs bijna als een dEUS nummer, dus dat zit wel goed.
Nu nog dat jeugdige wat meer van zich af schudden.
Dit kennen we nu ondertussen wel.

Nog geen 5 sterren na een paar luisterbeurten, maar laten we maar beginnen met 4.5. Weer een schitterend album, met weer een erg nieuw geluid binnen haar eigen spectrum

Wat is dat nieuwe geluid dan?
Ik hoor het namelijk niet.

Ik vind het allemaal weer prachtig. Het klinkt iets volwassener (zeker de begeleiding).

In de details. Volwassenere teksten, wat minder gitaar-ritmes als op de vorige plaat, en wat meer sfeer. Ik weet nog niet precies hoe het te omschrijven. Sowieso is er natuurlijk een hele stijlwisseling geweest van plaat 1 naar plaat 2. Dit lijkt een beetje een mix van de 2 te zijn, maar wat doordachter?

Op basis van de eerste luisterbeurt: positief verrast. Het eerste album vind ik geweldig, maar het tweede album kon me niet zo bekoren (behalve 'Iets teveel wijn'). Dit derde album klinkt gewoonweg schitterend. Toch jammer dat ik haar zo weinig publiekelijk kan draaien, want veel mensen in mijn omgeving vinden het vreselijke muziek en irriteren zich aan Roos' stem.

haha hier hetzelfde ik kan dit enkel draaien als ik alleen ben.
En nu ga ik het album voor de eerste keer luisteren.

Meisje Roos is een vrouw geworden en daar ben ik blij om. Ten tijde van haar eerste album vond ik haar eigenlijk gewoon irritant. Beetje geneuzel met een kinderachtig stemmetje. Uiteraard volgde na het debuut een 2de album en dat liet ik liggen waar het lag want in mijn beleving was ze niet veranderd. Tot dat ik haar live zag en dat beviel me uitermate goed. dat was vlak voor haar EP Warum. dus toch maar aan het 2de album gegaan en dat was wel aardig en Warum zelfs erg lekker. Nu dus een derde album. Geen vrolijk album... Veel melodieuze tracks met wat volwassenere teksten. Geen straf dus, het rockerige De Schelde is voorlopig mijn favoriet.

Om Norrage's gedachte verder uit te werken (daar nodigt het vraagteken toe uit): eerste plaat stond de jonge Roos Rebergen centraal, plaat twee gingen ze niet enkel voor een volwassenere sound, maar stond de band meer centraal (volgens mij hebben ze dat ook openlijk zo uitgesproken), op plaat drie hebben ze die volwassen sound behouden, maar staat Roos weer centraal. Misschien is dat de verandering in sound die je hoort?
(Ondanks dat het wel mijn favoriet is van het album), is dat inderdaad wat zonde, haast alsof er toch nog een mini-pasje teruggedaan wordt. Ik had precies hetzelfde, bij Kalf. Heb je dat ook specifiek bij het stukje 'wat doe je MIJ aan', of bedoel je een ander moment?

Genoeg azijnzeikerij: verder vind ik het een erg mooi album, en in mijn ogen wel het beste van Roosbeef tot nu toe: mooie liedjes, fijne band.

Ze gaat soms overdreven de hoogte in met haar stem, en dan een beetje tegen het valse aan.
Op het debuut klinkt ze zelfs zuiverder.
Ik denk zelfs dat ze zonder de maniertjes live een hele mooie overtuigende versie van Onder Invloed zou kunnen brengen, omdat haar stem gerijpt is.
Bij het debuut klonk haar stem gewoon zo, nu probeert ze die stem na te doen.
Gewoon volwassenwording.
Ik kreeg ook op een bepaald moment de baard in de keel, waardoor mijn stem minder hoog klonk, dan kun je die hoogte moeilijker halen.
Hopelijk snap je wat ik bedoel.

Roosbeef....... ik kan er in mijn omgeving niet veel mensen mee blij maken. Wil ik naar een concert dan ben ik afhankelijk van 1 andere mede-liefhebber en de rest gruwt ervan.
Ze hebben geen smaak en voelen de emotie niet. Zo die is er uit

Nee, ik snap het heus wel. Ze is apart en zingt nogal opvallend. Het 'kinderlijke' wordt niet door iedereen gepruimd. Ik geef zelfs toe dat ik elke keer weer verbaasd ben over mijn onmiddellijke verliefd worden op elk nieuw album. Kalf is daarop geen uitzondering. 'Zie de schoonheid passeren' zingt ze in de opener Amerika. Ik hoor de schoonheid passeren....
Amerika is een volwassen klinkend nummer waar zelfs de zang een heel stuk minder 'kinderlijk' klinkt. Dat Tom Pintens nog steeds aan boord is kunnen we wederom goed horen. Ik hoor een dEUS echo en dat is een compliment van jewelste.

Op Controleer Mij is het alweer gedaan met de 'volwassen' zang. Roos kirt op zeer aangename manier. Van mij mag ze want het nummer klinkt als een mantra in mijn oren. Een klein draaikolkje waar ik al snel in opgezogen word. Een prachtig werkje waar liefhebbers als ik snel verliefd op worden.

En verliefd worden op dit nieuwe album is geen kunst. Of het nu op het dansliedje Kalf is, het zwierige Raak Mij Aan, het bijna demo-achtige dus rauwe Gedachten of Duitse rocker Und Man Liebt So Viel....... het is allemaal bijzonder, mooi, vreemd, lief, schattig, stout en ga zo maar door.

Kalf slingert een beetje alle kanten op maar legt de nadruk toch wat meer op rust. Roos lijkt wat bedaarder geworden zonder haar stekeligheden te verliezen. Je moet ze nu op andere plekken zoeken en dat lukt als je je er voor openstelt. Prikkelende teksten, mooi muzikale invalshoeken en misschien toch wat minder opvallende zang. Ze mag de maniertjes (als dat het zijn) van mij op het volgende album dan ook voor de volle 100% weglaten, want ook een volwassener Roosbeef klinkt geweldig en zorgt ervoor dat ik met haar mee groei en verliefd blijf.

Kalverliefde is het al lang niet meer und ich liebe so viel!

Indie pop in de stijl / verlengde van Camera Obscura... klinkt goed.

Ik zeg het maar meteen: Met haar vorige 2 albums haalde Roos(beef) de nummer 1 van mijn jaarlijstjes (2008 en 2011), en Roos is daarmee één van mijn favoriete artiesten allertijden. Ja, ik zit dus aan de positieve kant van het Roosbeef spectrum. Dit spectrum van de meest excentrieke artieste uit het Nederlandse alternatieve muziekcircuit is tweeledig: je houdt van haar, of je vindt haar verschrikkelijk; een tussenweg lijkt er bijna niet te bestaan. De verwachtingen voor het nieuwe album zijn voor mij in ieder geval hooggespannen en ik probeer deze recensie objectief op te schrijven.

Het eerste dat gezegd dient te worden is dat Roos zich wederom verder heeft ontwikkeld: van het speelse en pretentieloze "ik word volwassen en ga op kamers" gevoel van Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten naar het spannende en bezwerende Omdat Ik Dat Wil komt Roos nu op de proppen met haar meest volwassen plaat. Hier maakt ze nu duidelijk dat ze de wereld beter begrijpt en haar teksten zijn hierdoor minder kinderlijk en naïef. Neem bijvoorbeeld het voor bevrijdingsdag geschreven Raak Me Aan: ineens presenteert Roos zich als een kwetsbaar iemand die desondanks de wereld doorgrondt en niet eerder hoorden we haar zo serieus; in dit nummer ook geaccentueerd door een koor en haar indringende pianospel. Een indrukwekkend nummer, zoals we haar nog nooit eerder hoorden. Zet dat tegenover het heerlijk upbeat singeltje Kalf dat gemakkelijk op haar debuutplaat had kunnen staan: nadat haar hond toen nog "bleef liggen op zijn kleed (Boerderij deel II)", heeft haar hond "nu zelfs een mening en kijkt die haar minachtend aan". En zo vinden we in Kalf een perfecte mix van haar eerste twee platen, terwijl ze ook nieuwe dingen uitprobeert (1x zingt ze zelfs in het Duits!). Weer horen we die waanzinnige muzikaliteit van Roos en haar band (Tom Pintens voorop), waar we echo's van dEUS en Zita Swoon terughoren. Weer springt haar stem van het ene register in het andere en blijft het tweeledige gevoel dat vele luisteraars hebben als ze haar horen zingen. Maar Roos weet op Kalf in elk geval opnieuw te imponeren en dan vooral met de donkere en downtempo nummers als Modemeisjes, We Hebben Alles en Voor Colin. Deze plaat interpreteren we dan ook vooral als de logische opvolger van haar tweede plaat, in lijn met de intense nummers van toen als Schone Schijn en Hersens.

Of Roosbeef in 2015 weer de top van mijn jaarlijstje gaat halen weet ik nog niet, maar de kans is groot dat ze met Kalf wederom heel hoog gaat eindigen. Het album is wat minder speels en een pak meer serieus dan we gewend zijn, en is daarmee wellicht niet wat we van haar verwachten en hadden gehoopt, maar is opnieuw een ontzettend indrukwekkende etalage van Roos haar heerlijke taalkunstenarij en muzikaliteit.
Pat-sounds - pat-sounds.blogspot.nl

Geprobeerd, maar sorry ik haak af. Krijg de kriebels van har manier van zingen en versta er niets van.

Wat een stijgende lijn in kwaliteit zit er in haar albums!! Wat een fantastisch album levert ze hier weer af en wat een geweldige teksten weer. Het niet kunnen verstaan van de teksten heb ik eigenlijk geen last van, maar kan mij voorstellen dat mensen haar stem niet of minder kunnen waarderen. Ik heb hier vooral het eerste album aan moeten wennen, maar vind het nu een soort van hypnotiserend. Overigens herken ik ook wat een aantal hier hebben geschreven: weinige waarderen het als ik haar album opzet. Schijt aan want het is gewoon verdomd goede muziek!

Alleen de openingstrack al... en wat te denken van Raak mij aan.

Weer blij verrast, eerst doorheen geskipped en mwa. Vandaag in de auto tijdens een lange rit eens goed de aandacht/tijd gegeven. Heerlijke teksten en kleine humoristische tintjes, kan me er wel in vinden. Mooi album.

Je zou er bijna het cliché 'volwassen geworden' voor van stal halen, als je Kalf van Roosbeef draait. De band heeft duidelijk progressie gemaakt.

De vorige albums klonken soms wat moedwillig excentriek, maar dat is op album nummer drie niet meer het geval. Bovendien is zangeres/tekstschrijfster Roos Rebergen beter gaan zingen; haar stem zwabbert nog zelden.

Tekstueel is Kalf een bijna logisch vervolg op de vorige twee platen: de teksten van Roos lijken steeds soberder te worden. Duidelijke refreinen zijn er zelden; wel worden vaak een of twee zinnen herhaald, soms op bijna mantra-achtige wijze: 'En als ik in de bomen zit, de bomen zit, de bomen zit, / dan kijk ik blij en jij ziet wit, o jij ziet wit, o jij ziet wit'.

Uw vriend Slowgaze is fan van Roosbeef, dat geeft hij graag toe. Toch heeft hij wat bedenkingen bij dit album, dat hem verder evenwel goed smaakt. De rest van de recensie staat hier op 8WEEKLY.

Inderdaad, een iets meer 'volwassen' sound. De tekstuele vondsten maken een aangename verbinding met de muzikale begeleiding. Lekker album.

Tijdens het werken ben ik soms best wel immuun voor de muziek die er gedraaid wordt, meestal komt dit door de concentratie, misschien wel herkenbaar?
Maar toen het nummer 'Ik wil je dragen' gedraaid werd en tegen het einde zat, gingen mijn oren opeens open door het goeie gitaarspel!
Nu zit ik thuis het hele album te luisteren op Spotify en kom ik er achter dat Roosbeef misschien toch niks voor mij is.

Raak mij Aan is echt wonderschoon, prachtig, met dat cabareteske nachtclubsfeertje.

Prachtig! de vorige vond ik een beetje moeilijker, maar deze pakt me gelijk weer.

overigens... geen excelsior meer?

"Een half jaar geleden stonden we nog in de kleine zaal. Ongelofelijk!"

Dit waren gisteravond de eerste woorden van Roos van Roosbeef. Lekker droog, want Roosbeef stond ook gisteren in de kleine zaal van Paradiso. Ik gun ze de grote zaal, maar ik vond het wel prima zo. Intiem en dichtbij.

De band is er enorm op vooruit gegaan. Bij het debuut was ik meteen verkocht, vooral vanwege de hilarische teksten. Nu zijn er én goede teksten én sterke muziek (Tom Pintens op gitaar, bas, zang, toetsen!).

Raak me aan lijkt mij een instant klassieker. Al zong Roos dat nummer gek genoeg niet als laatste, maar behoorlijk aan het begin. Verder veel andere topnummers op deze cd. Met de nagalm van het concert nog in mijn oren ga ik die cd maar weer eens heel uitgebreid draaien.

Onzin. Ik vind dat ze zangtechnisch juist veel beter is geworden. Live heb ik dat ook mogen aanschouwen tijdens Down The Rabbithole. Bepaalde hoge tonen die ze voorheen een beetje zweverig zong deed ze nu met meer power en dat klonk veel zuiverder.

Live weet ik niet, heb ze al een paar jaar geleden live gezien, maar op dit album vind ik ze absoluut niet zuiver klinken, en ik ga uit van het album bij mijn recensie, niet van een op dat moment nog niet uitgevoerd live optreden.

hè... Natuurlijk zingt ze hier en daar vals, zo is dat nu eenmaal. Robert Smith zingt nog valser, maar dat hoort bij de muziek. Compleet zuiver zingen is alleen voor diareemuziek zoals Whitney Houston bedoeld.

Eens met Schnee! ieder zijn ding natuurlijk, maar Roosbeef heeft een eigen geluid en is vooral niet voor muziekliefhebbers die haarzuivere koffie drinken. Haar stem in combinatie met de teksten zijn simpelweg de top in de hedendaagse Nederlandse muziek.

Je merkt een volwassenheid als je haar eerdere albums vergelijkt met deze en zelfs het debut was voor mij al een genot. Overigens mag de begeleiding ook wel eens een pluim krijgen .

Maar nog ff over de plaat. Het wordt zelfs nog beter na een tijdje! Had em even niet meer gehoord, maar hij komt gelijk weer binnen. De eerste helft vind ik wel wat mooier dan de tweede en het enige echte skipnummer vind ik "raak mij aan" met een echt iets te hoog Claudia de Breij gehalte... (Ow nee dat is eigenlijk een te grote belediging voor Roos...) De eerste vier nummers vind ik echt meesterlijk mooi.

Ook helemaal mee eens