Roosbeef - Kalf (2015)

Het debuut van Roosbeef vond ik erg goed.
Dat kinderlijke met die woordgrapjes sprak mij wel aan.
Beetje cabaret muziek in de stijl van Andre Manuel.
En dan vervolgens haar tweede album.
Meer in de stijl van Spinvis, live met muzikanten van niveau die haar begeleiden.
Dat speelse, in elkaar geknutselde is grotendeels verdwenen.
Op Kalf probeert Roos Rebergen nog steeds als dat onbevangen pubermeisje te klinken, maar je hoort er toch duidelijk een volwassen vrouw door heen.
Eigenlijk vind ik dat wel jammer, want ik hoor wel een soort van sensualiteit in haar stem, en ik denk dat ze er rijp voor is, om met dat geluid aan de slag te gaan.
Denk zelf dat het een meerwaarde voor de muziek zal zijn.
Muzikaal ligt het erg in de lijn van haar tweede album.
De Schelde klinkt zelfs bijna als een dEUS nummer, dus dat zit wel goed.
Nu nog dat jeugdige wat meer van zich af schudden.
Dit kennen we nu ondertussen wel.

Roosbeef....... ik kan er in mijn omgeving niet veel mensen mee blij maken. Wil ik naar een concert dan ben ik afhankelijk van 1 andere mede-liefhebber en de rest gruwt ervan.
Ze hebben geen smaak en voelen de emotie niet. Zo die is er uit

Nee, ik snap het heus wel. Ze is apart en zingt nogal opvallend. Het 'kinderlijke' wordt niet door iedereen gepruimd. Ik geef zelfs toe dat ik elke keer weer verbaasd ben over mijn onmiddellijke verliefd worden op elk nieuw album. Kalf is daarop geen uitzondering. 'Zie de schoonheid passeren' zingt ze in de opener Amerika. Ik hoor de schoonheid passeren....
Amerika is een volwassen klinkend nummer waar zelfs de zang een heel stuk minder 'kinderlijk' klinkt. Dat Tom Pintens nog steeds aan boord is kunnen we wederom goed horen. Ik hoor een dEUS echo en dat is een compliment van jewelste.

Op Controleer Mij is het alweer gedaan met de 'volwassen' zang. Roos kirt op zeer aangename manier. Van mij mag ze want het nummer klinkt als een mantra in mijn oren. Een klein draaikolkje waar ik al snel in opgezogen word. Een prachtig werkje waar liefhebbers als ik snel verliefd op worden.

En verliefd worden op dit nieuwe album is geen kunst. Of het nu op het dansliedje Kalf is, het zwierige Raak Mij Aan, het bijna demo-achtige dus rauwe Gedachten of Duitse rocker Und Man Liebt So Viel....... het is allemaal bijzonder, mooi, vreemd, lief, schattig, stout en ga zo maar door.

Kalf slingert een beetje alle kanten op maar legt de nadruk toch wat meer op rust. Roos lijkt wat bedaarder geworden zonder haar stekeligheden te verliezen. Je moet ze nu op andere plekken zoeken en dat lukt als je je er voor openstelt. Prikkelende teksten, mooi muzikale invalshoeken en misschien toch wat minder opvallende zang. Ze mag de maniertjes (als dat het zijn) van mij op het volgende album dan ook voor de volle 100% weglaten, want ook een volwassener Roosbeef klinkt geweldig en zorgt ervoor dat ik met haar mee groei en verliefd blijf.

Kalverliefde is het al lang niet meer und ich liebe so viel!

Ik zeg het maar meteen: Met haar vorige 2 albums haalde Roos(beef) de nummer 1 van mijn jaarlijstjes (2008 en 2011), en Roos is daarmee één van mijn favoriete artiesten allertijden. Ja, ik zit dus aan de positieve kant van het Roosbeef spectrum. Dit spectrum van de meest excentrieke artieste uit het Nederlandse alternatieve muziekcircuit is tweeledig: je houdt van haar, of je vindt haar verschrikkelijk; een tussenweg lijkt er bijna niet te bestaan. De verwachtingen voor het nieuwe album zijn voor mij in ieder geval hooggespannen en ik probeer deze recensie objectief op te schrijven.

Het eerste dat gezegd dient te worden is dat Roos zich wederom verder heeft ontwikkeld: van het speelse en pretentieloze "ik word volwassen en ga op kamers" gevoel van Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten naar het spannende en bezwerende Omdat Ik Dat Wil komt Roos nu op de proppen met haar meest volwassen plaat. Hier maakt ze nu duidelijk dat ze de wereld beter begrijpt en haar teksten zijn hierdoor minder kinderlijk en naïef. Neem bijvoorbeeld het voor bevrijdingsdag geschreven Raak Me Aan: ineens presenteert Roos zich als een kwetsbaar iemand die desondanks de wereld doorgrondt en niet eerder hoorden we haar zo serieus; in dit nummer ook geaccentueerd door een koor en haar indringende pianospel. Een indrukwekkend nummer, zoals we haar nog nooit eerder hoorden. Zet dat tegenover het heerlijk upbeat singeltje Kalf dat gemakkelijk op haar debuutplaat had kunnen staan: nadat haar hond toen nog "bleef liggen op zijn kleed (Boerderij deel II)", heeft haar hond "nu zelfs een mening en kijkt die haar minachtend aan". En zo vinden we in Kalf een perfecte mix van haar eerste twee platen, terwijl ze ook nieuwe dingen uitprobeert (1x zingt ze zelfs in het Duits!). Weer horen we die waanzinnige muzikaliteit van Roos en haar band (Tom Pintens voorop), waar we echo's van dEUS en Zita Swoon terughoren. Weer springt haar stem van het ene register in het andere en blijft het tweeledige gevoel dat vele luisteraars hebben als ze haar horen zingen. Maar Roos weet op Kalf in elk geval opnieuw te imponeren en dan vooral met de donkere en downtempo nummers als Modemeisjes, We Hebben Alles en Voor Colin. Deze plaat interpreteren we dan ook vooral als de logische opvolger van haar tweede plaat, in lijn met de intense nummers van toen als Schone Schijn en Hersens.

Of Roosbeef in 2015 weer de top van mijn jaarlijstje gaat halen weet ik nog niet, maar de kans is groot dat ze met Kalf wederom heel hoog gaat eindigen. Het album is wat minder speels en een pak meer serieus dan we gewend zijn, en is daarmee wellicht niet wat we van haar verwachten en hadden gehoopt, maar is opnieuw een ontzettend indrukwekkende etalage van Roos haar heerlijke taalkunstenarij en muzikaliteit.
Pat-sounds - pat-sounds.blogspot.nl

Tijdens het werken ben ik soms best wel immuun voor de muziek die er gedraaid wordt, meestal komt dit door de concentratie, misschien wel herkenbaar?
Maar toen het nummer 'Ik wil je dragen' gedraaid werd en tegen het einde zat, gingen mijn oren opeens open door het goeie gitaarspel!
Nu zit ik thuis het hele album te luisteren op Spotify en kom ik er achter dat Roosbeef misschien toch niks voor mij is.

Toch wel duidelijk de minste plaat van Roosbeef. Het zal allemaal wel volwassener klinken maar dat hoeft voor mij eigenlijk totaal niet. De wat vlottere liedjes als Kalf en De Schelde smaken wel goed maar ik hoor tussendoor teveel te rustige niemendalletjes. Het zwierige Raak Mij Aan is een opvallende eend in de bijt, het raakt nét de goede noot waar het ook helemaal fout had kunnen aflopen.