Shlohmo - Dark Red (2015)

Hoge verwachtingen van deze plaat

UPDATE/: Hij komt naar de Bitterzoet in A'dam 22 mei a.s.

Zin in!
Met Buried en Emerge From Smoke lijkt hij een iets andere weg in te slaan. Beetje meer richting de stijl van Andy Stott vind ik.
Sterke nummers alleszins

Zeker, vanaf Bad Vibes zie je langzaam de omslag met meest recent natuurlijk Laid Out en No More (ft. Jeremih). Staat me op zich niet tegen, de plaat inmiddels ingeschoten bij de lokale platenboer. Opvallend dat hij weg is bij zijn oude label.

wat ik tot nu toe gehoord heb klinkt wel echt fokking hard, zo'n emerge from smoke, jezus ik ben 100% verslingerd aan old school shlohmo, maar dit voel ik ook wel, interessante ontwikkeling

Beams
Nog meer zin in!

Idd, nice! Heel duister sfeertje qua overkoepelend thema.

Beams, Buried en Emerge From Smoke zijn stuk voor stuk geweldig! Kan niet wachten tot de rest uitkomt

Erg goed dit. Wel mijn cup of tea deze zwaarmoedige electronic

Het heeft even geduurd voordat er een "volledig" nieuwe plaat van Shlohmo is verschenen maar gelukkig werden we in de tussentijds zoet gehouden met enkele EP's en een samenwerking Jeremih. Helemaal als een verassing komt dit nieuwe geluid van Shlohmo niet. Zoals eerder aangegeven hebben de zwoele hypnotiserende melodien plaats moeten maken voor scherpe synths. In de loop der jaren heeft Shlohmo een zich een nieuw geluid aan gemeter en dat zorgt voor een duister album zoals de cover al doet vermoeden.

Naast kenmerkende invloeden uit bekende genres als wonky, hip-hop en electronic zijn er meerdere momenten waarop de plaat flirt met IDM (Slow Descent) en drum 'n bass (Fading). Het is knap hoe ook deze plaat genoeg afwisseling biedt om de luisteraar geboeid te houden zonder af te wijken van een overkoepelend en kenmerkend geluid. De plaat luistert hierdoor prima weg en kent eigenlijk geen momenten waarop je aandacht verliest.

Net als zijn voorganger weet Shlohmo weer een verassende, maar vooral een originele plaat af te leveren, die in dit geval gekenmerkt wordt door duistere beats waarvan het geluid lijkt te worden afgeleverd door stervende synthesizers. De afsluiting van deze plaat wordt dan ook bekroont met Beams dat eigenlijk die hele cyclus weet te vertolken. Grote favorieten van dit album zijn voor mij Apathy, Beams en Fading.

aangetrokken door de albumhoes, heb Buried, emerge from smoke en beams al beluisterd. klinkt goed tot zeer goed. is de rest ook zo goed, of heb ik hiermee het beste van het album gehad?

Het hele album is vrij stabiel qua niveau en geluid.

das positief

Dit is (voor mij) een loodzware maar tering indrukwekkende plaat. Het slokte me op en liet me niet meer los.

Voor mij zijn nummers Relentless en Remain minder aantrekkelijk maar toch zeker een dikke plaat. Vind Shlohmo gegroeid.

Cool album. Het doet mij denken aan Blue Sky, Black Death. De sfeer die hij neerzet is goed uitgewerkt en interessant. Helaas is het soms een tikkeltje saai, dus echt volop geniet van deze plaat kan ik niet. Ik ben wel erg benieuwd naar zijn (vreemde) samenwerking met Jeremih.

'Meet ur maker' is voor mij misschien wel song van het jaar. Misschien ook niet.

Bizar goed album van Shlohmo. Ik kende hem als een producer in het grensgebied van hiphop, downtempo en dubstep, die gepolijste producties met getwitchte vocale samples aflevert, maar op dit album gaat hij veel verder dan dat. Shlohmo is volwassen geworden.

Dark Red is ruw, duister, korrelig, bedachtzaam, uitdagend, en in de combinatie van die associaties met een nadruk op zware synths echoot inderdaad het werk van Andy Stott. Toch is Burial de naam die het meest blijft hangen als ik dit album luister. Net als Untrue bloedt deze plaat melancholie, lijkt het weer tijdens het luisteren druilerig te worden, en biedt het een volstrekt eigen kijk op moderne elektronische muziek. Shlohmo zoekt zijn inspiratie echter in andere hoeken: zo wordt er naast dubstep, triphop en gruizige techno ook geregeld geflirt met drum & bass. En waar ik bij veel abstracte electronica net een elementje van melodieuze spanning mis, valt er ook op dat vlak genoeg te beleven.

Zo valt alles precies op zijn plaats; Shlohmo maakt met Dark Red een dijk van een plaat, waarmee hij zijn vorige werk ver voorbijschiet. Al bij de eerste luisterbeurt greep het album mijn aandacht, en die greep is de afgelopen maanden alleen maar sterker geworden. Vol spanning kijk ik uit naar zijn live-optreden, met band, komende vrijdag in Bitterzoet!

Nieuwsgierig geworden naar dit album omdat het in diverse 2015 lijstjes stond ben ik gaan luisteren, vóórdat ik het commentaar hier las.

Gelukkig, want anders was ik volledig op het verkeerde been gezet. Ik hoor hier echt géén Andy Stott in - zeker zijn laatste is een fiks stuk serener, contemplatiever dan dit album. De donkere, diepe synth-klanken zijn echt wel fijn; maar, voor wat het waard is, mij deed het in eerste instantie meer denken aan The Black Dog (en andere Soma-acts), Flying Lotus of de manier waarop Tobin syncopé's en broken beats (die zijn er volop, net als de overbekende 'ratel') hanteert.

Er zitten een aantal fijne tracks bij, maar ook een enkel, corny 'anthem'. Over het geheel genomen flink positief, zal nog een aantal malen luisteren.

--edit--
Ben net Faith in Strangers aan het draaien - nu iets over de helft - en snap de verwijzing wel, maar vind die slechts voor een deel opgaan. Kan natuurlijk ook komen, omdat ik, in retroperspectief, dat eigenlijk wel het beste album van 2014 vind.

Deze Shlohmo - en andere wellicht ook - zal ik zeker meer tijd gaan geven

Check ook zeker eens zijn vorige Bad Vibes, nog wat sterker en origineler vind ik.

Zo'n track als Buried komt - met een beetje volume - wel lekker binnen. Op bas, drum en donkere tonen is niet bezuinigd. Dit is beweeglijker dan Stott - wel regelmatig film noir gevoel

Fading

Zwaar indrukwekkend! Ik vind het knap als een album je even helemaal op slokt. Dat is precies wat hier gebeurd. Gevangen door de vibraties in de lucht. Dat heb ik ook met concept albums als die van Sigur Rós.

Dit moet toch wel één van mijn favoriete platen van het jaar zijn geworden. Die onheilspellende sfeer en geweldige opbouwen doen mij snakken naar meer.

Op #1 geplaatst van mijn jaarlijstje!

Wat is het heerlijk om aan het einde van een dag die overwegend grauw was ontspanning te vinden in muziek die (hoe paradoxaal het ook mag klinken) donker klinkt en tegelijk ook om een of andere reden het stof uit je kleren klopt en ervoor zorgt dat je weer verder kunt. Muziek die prikkelt en ruimte in het hoofd creëert.