Big L - Lifestylez ov da Poor & Dangerous (1995)

Ik weet nog hoe ik als jochie van tien/elf graag de muziek van rappers als Eminem, Busta Rhymes en Puff Daddy. Ik vond hun muziek goed, en daarnaast vond ik het hele stoere mannen die het over fouten dingen hadden en een spannend leventje leden, dat sprak me aan, ik noemde mezelf een hiphop-liefhebber. Nu ben ik een jochie van zestien en mijn smaak is veranderd. Tegenwoordig kick ik niet meer op mannen met gouden kettingen en dure auto’s, tegenwoordig kick ik op mannen met leren kleding en dure gitaren. Het enige dat ik nog voel voor hiphop is sentiment.

Deze Big L is precies zo iemand die sentimentele hiphop-gevoelens bij mij oproept, ik weet zeker dat ik hem helemaal geweldig had gevonden toen als ik een paar jaar jonger was geweest. In het hier en nu vind ik weinig van hem, aangezien ik hard mijn best doe muzikanten niet op hun karakter maar om hun muziek af te kraken of de hemel in te prijzen.

Afzeiken of de hemel in prijzen ga ik allebei niet doen met dit album, daar is het simpelweg niet goed of slecht genoeg voor. Hoewel ik Put In ON, het eerste nummer van het album samen met Fat Joe helemaal geweldig en meteen goed genoeg voor mijn hiphop top 10 vind bevestigt Lifestylez Ov da Poor & Dangerous een paar vooroordelen die ik over het rapgenre heb. Het ene vooroordel dat bevestigd word is dat hiphopteksten meestal over pistolen, grote auto’s en pikken en andere opschepperij gaan, niet dat het niet leuk is om daar naar te luisteren, maar een heel album vullen met ‘ik ben cool en gevaarlijk en neuk je moeder’ gaat me iets te ver.
Het is echter het tweede vooroordel dat me er van weerhoudt dit album meer dan drie sterren te geven. Namelijk het vooroordel dat hiphop vooral iets leuks voor op de achtergrond is en zelden muziek is die regelrecht uit het hart van de artiest komt en je in je hart raakt. De enige rapper die voor mij dit vooroordeel kan doorbreken is Eminem, al moet ik zeggen dat ik niet veel hiphop luister. Big L is de MVP van NYC en hij weet me prima te vermaken, maar meer dan dat krijgt hij helaas niet voor elkaar.

Ik ben wat teleurgesteld in dit album,ik heb altijd goede dingen over hem gehoord,en over 3/4 ben ik het niet eens!Het is een kort album maar het leek echt lang tot dit over was.
Dus ik snap het ook niet dat dit zo een gemiddelde haalt.Dit was ook de reden dat ik dit ging luisteren.

Big L vindt ik wat saai soms flowen,dat zijn bijvoorbeeld punten waar rappers als:J. Cole vel beter in zijn en hun albums slechter scoren wat toch jammer is.Zijn beats vallen nog redelijk goed mee en soms vindt ik ze zelfs wel van hoog niveau,maar ook dit verdiendt geen 4.24*.
Ik vind Big L tekstueel ook redelijk basic er zitten een paar versen op waar ik wel een grijns kon toveren,maar het greep me ook nooit aan.

Ik was wel enthousiast bij het begin Put It On is wel een zeer leuk begin,als hij deze lijn had doorgetrokken had ik zeker 3.5* gegeven.Da Graveyard is ook nog een nummer dat lekker wegluisterd.

Ik ben dus redelijk teleurgesteld in dit album,ik zal hem nog een paar luisterbeurten geven.Maar ik ben iedere keer blij dat de 48 minuten over zijn.Dus daarom scoort hij een matige2.5*

Dit blijft staan als een huis.

Jongens toch, telkens ik besluit Lifestylez ov da Poor & Dangerous op te zetten of dat ik in een playlist Big L voorbij hoor komen word ik er aan herinnert wat voor een talent deze jonge heer wel niet was. Hij rapte op een niveau dat niet veel andere rappers nadien nog gehaald hebben en had een perfect oor voor beats. De beats op dit debuutalbum zijn allen vingerlikkend goed!
Big L heb ik ook steeds een vrij unieke woordenkunstenaar gevonden. Telkens hij besluit in het midden van zijn zinnen even het tempo te verdubbelen geniet ik nog harder dan ik al deed.

Stuk voor stuk zijn de nummers op deze plaat klassiekers. Of je nu bijvoorbeeld Put It On, All Black, Street Struck of I Don't Understand It opzet maakt niet uit, het is allemaal gelijkwaardig en Hip Hop van de hoogste plank.
De twee posse cuts zet ik het minst snel op gewoon omdat die nummers ons het minste van de gastheer geven, en we hebben al zo weinig van hem. Maar ook die tracks zijn uitstekend natuurlijk! Leuk ook om een jonge Cam'ron op 8 Iz Enuff en een jonge Jay-Z op Da Graveyard te horen.

Jammer trouwens dat de klassieker Devil's Son niet op deze plaat staat.

Het eerste en enige volledige album dat door Big L zelf gecreëerd is. Hierna kregen we in 2000 uiteraard nog The Big Picture wat ook een goed album is maar het is te horen dat dit niet compleet was toen hij vermoord werd in 1999.

4,5*.